Maandag 10/05/2021

Straatblog

Laten we elkaar allemaal een beetje ontzien

null Beeld aubry cornelis.
Beeld aubry cornelis.

Aubry Cornelis studeerde Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel. Woont (opnieuw) in datzelfde Brussel. Lag ooit vier dagen in coma. Won in 2012 een niet meer zo druk bekeken tv-quiz. Put uit al deze - en vele andere - ervaringen inspiratie.

Het was een kwestie van tijd. Een kwestie van tijd voor een debat over jeugdcriminaliteit in de hoofdstad naadloos verschoof naar een debat over jeugdwerkloosheid. En dat is ergens logisch. De werkloosheidsgraad in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest ligt bepaald niet laag. Eén op vijf heeft hier geen job. Kijken we naar mensen jonger dan 25, dan wordt de breuk zelfs bijna 1 op 3. En dat is zorgwekkend. Of is het dat eigenlijk niet?

Feit is dat werk hebben een zekere psychologische weldaad vertegenwoordigt. Dan hebben we het over eigenwaarde. Over een zekere regelmaat in het leven. Over sociale contacten. Over bescherming tegen armoede en over sociale verzekering. Wie werkt, ontdekt ook dingen over zichzelf. Hoe het voelt om ambitie te hebben bijvoorbeeld. Om te slagen in iets en om vooruit te gaan. Maar evengoed om met tegenslagen te leren omgaan. Ja vooruit, zelfs over hoe dat nu echt werkt, aansluiting vinden bij een samenleving.

Ik heb meer moeite met dat hele verhaal van "werken werken werken" en "produceren produceren produceren". De mens als in huid verpakte arbeid. Dat kan toch onmogelijk een ultiem gedeeld doel zijn? Was de hele bedoeling van evolutie en vooruitgang niet eerder dat we met z'n allen uiteindelijk op het punt belanden waar we geen poot meer moeten (wel mogen natuurlijk) uitsteken? Dat de welvaart zich zo'n beetje zelf creëert terwijl wij vooral met welzijn en pure fun bezig zijn?

Dan zeggen ze: "We moeten allemaal meer en langer werken om het systeem in stand te houden?" Dan antwoord ik: "Tof systeem." Een race zonder aankomst, een slang die te stram is om zichzelf in de staart te bijten. Het is trouwens hier, op deze opiniepagina's, dat ook de Nederlandse historicus Rutger Bregman de puntjes op de i zette over onze overmatige focus op economische groei.

We meten de staat van onze samenleving bij voorkeur af aan het bruto nationaal product (en later bruto binnenlands product, kwestie van een onderscheid te maken tussen wat we zelf maken en wat we importeren). Juist ja, niet meer of minder dan de optelsom is van wat we maken - terwijl we officieel werken, welteverstaan. Over materialisme gesproken.

Als dan stemmen opgaan om ook de positieve kanten van Brussel beter te belichten, dan is het misschien het goede ogenblik om de switch te maken naar het onvolprezen concept van opgeteld geluk. Nieuw is dat niet. In ons land schreef de ondernemer en oprichter van Vivant, Roland Duchâtelet, er al uitvoerig over.

Op internationale schaal bestaat er zoiets als de Gini-coëfficient. Het kleine koninkrijkje Bhutan, buurland van Nepal, werkt met het gegeven van Bruto Nationaal Geluk. En zelfs Sarkozy, voormalig eerste scheefpoeper van Frankrijk, liet ooit een moordwapen van een lijvig rapport opstellen door vooraanstaande economen als Joseph Stiglitz en Amartya Sen over de houdbaarheidsdatum van het BBP als indicator van vooruitgang.

Je kan niet blijven vloeken en tieren dat iedereen je hoofdstad als een probleem beschouwt als je gevangen zit in een louter economische logica. Verdriet en vreugde hebben ook andere oorzaken. Net zoals jongeren misschien ook wel wat anders van het leven verwachten dan een job. Laten we eens allemaal nadenken over wat ons gelukkig maakt. Een bordje tapas in Sint-Gillis: zoveel punten. Een tong draaien in Café Central: zoveel punten. Zomaar in gesprek verzeilen met uitbaters van een nachtwinkel in de Spoormakersstraat: zoveel punten. Kakken op anderen en kleine ergernissen centraal stellen: minus zoveel punten.

Laten we elkaar allemaal, zoals Theo Maassen dat zo mooi stelt, een beetje ontzien. Laat ons nadenken over hoe we een index kunnen maken die de gezondheidstoestand van Brussel beter weergeeft. Aan het werk. Onbezoldigd. Dedju, slecht voor het bbp. Het zal me bloempanch wezen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234