Dinsdag 11/05/2021
Voor Metallica-drummer Lars Ulrich is de ­uitdrukking ‘ruwe bolster, blanke pit’ ­uitgevonden. Beeld Photo News
Voor Metallica-drummer Lars Ulrich is de ­uitdrukking ‘ruwe bolster, blanke pit’ ­uitgevonden.Beeld Photo News

Column

Lars Ulrich bekeek het papier vluchtig en antwoordde met een kurkdroog 'Okay'

StuBru-presentator Stijn Van de Voorde loopt elke week voor de muziek uit.

Ieder mens heeft recht op een ­anekdote die levenslang meegaat en zo nu en dan een keer te veel wordt verteld. Iedereen kent het verhaal, maar op gepaste momenten komt het toch nog eens boven. Het is ­sterker dan jezelf.

Mijn persoonlijke favoriet speelt zich af voor en na een concert van Metallica in 2009 in het Sportpaleis. De metalband stond afgelopen week opnieuw in Antwerpen en bijgevolg heb ik me de voorbije dagen enorm moeten inhouden. Dat lukte vrij goed. Tot nu. Mijn excuses aan iedereen die de bewuste anekdote intussen letterlijk kan meelippen.

Op 5 maart 2009 passeerde de World Magnetic Tour in ons land. Het management van Lars Ulrich liet enkele weken voor de show weten dat de Metallica-drummer/­oprichter open stond voor een lang gesprek met Studio Brussel net voor het concert. Zoiets laten we ons geen twee keer zeggen. Studio Metallica werd een eenmalige uitzending mét Lars Ulrich, live vanuit het Sportpaleis. Ik presenteerde met de hulp van superfan Alex Agnew. Een potige kerel die fysiek en verbaal smelt terwijl hij de hand van zijn kalende jeugdheld drukt, is altijd een meerwaarde.

De ochtend van het concert kreeg ik onverwacht een lange mail van een lid van de Belgische Met Club. Dit groepje Belgische Metallica-fans deelt hun gemeenschappelijke ­passie, zowel online als op ­(buitenlandse) concerten. De man beschreef in zijn mail het tragische verhaal van twee bevriende club­leden die onlangs hun dochter ­verloren bij een ongeluk. Het meisje was ondanks haar jonge leeftijd helemaal mee op de Metallica-trip van haar ouders. Door het drama kon ze er niet meer bij zijn in Antwerpen. In bijlage zag ik een foto van de grafsteen (die enkele Metallica-accenten bevatte) en een vertaling van de verschrikkelijke gebeurtenis in het Engels. Zijn vraag: kun je deze brief aan de band bezorgen?

Stijn Van de Voorde. Beeld Thomas Legrève
Stijn Van de Voorde.Beeld Thomas Legrève

Bevriende muziekliefhebbers vragen weleens om een album te laten signeren als ik een internationale artiest met enige staat van dienst mag spreken. Dat doe ik niet graag omdat zoiets al gauw een beetje lullig en onprofessioneel overkomt. Wat moest ik hier mee aanvangen? Ik printte alles af, maar ik was – om heel eerlijk te zijn – niet helemaal zeker of ik het blad zou afgeven. Hoe reageert een wereldband op dit soort situaties? Wat moeten die mensen denken als ze achteraf niets van hun helden horen? Ik werd er in dit specifieke geval wat zenuwachtig van.

Lars Ulrich bleek de bewuste avond in een zeer goede bui. Tijdens een van zijn zelfgekozen nummers gaf ik hem de bewuste mail, zonder al te veel uitleg: “Ik weet dat jullie zich niet alle persoonlijke problemen van alle fans kunnen aantrekken, maar misschien vind je straks nog even tijd om dit te lezen.” Ulrich bekeek het papier vluchtig en antwoordde met een kurkdroge ‘Okay’. Daar komt niets van, dacht ik nog.

De volgende ochtend vond ik een enthousiast bericht in mijn mailbox. De brief had indruk gemaakt op de band. Het koppel kreeg onmiddellijk na het concert in Antwerpen een telefoontje van de tourmanager: komen jullie even naar de backstage-ingang? Enkele minuten later staan ze in een kleedkamer met de vier bandleden die zeer uitgebreid de tijd nemen om met hen te praten over de pijnlijke gebeurtenissen.

Een band die meer dan 100 miljoen albums verkocht en net het Sportpaleis kapot speelde, hoeft zoiets in principe niet te doen. Zoiets mag je zelfs niet verwachten van een band op wereldtour. Het was geen promostunt van Metallica en de ouders van het verongelukte meisje hielden de ontmoeting voor zichzelf. Dit was iets persoonlijk, iets ­menselijk.

Precies daarom is het een mooie anekdote. Een verhaal over ouders die een kind verliezen kan ­onmogelijk positief eindigen, maar een oprecht troostend gebaar van hun muzikale helden zorgt in dit geval voor een straaltje licht in een donkere ruimte.

Daarom herhaal ik graag NOG eens schriftelijk wat ik al zeer vaak heb gezegd: denk van Metallica wat je wilt, maar weet dat het diep ­vanbinnen goeie gasten zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234