Woensdag 23/09/2020

interview

Lapsley: "Het moment dat ik een dick word, kap ik met muziek"

Lapsley: "Ik sta nog nergens, ik moet nog zoveel bijleren op vlak van productie én op vlak van levenswijsheid."Beeld rv

Heb je je ooit afgevraagd hoe de vrouwelijke James Blake zou klinken? Het antwoord komt in de vorm van de 19-jarige Lapsley, die pijnlijke woorden croont over zorgvuldige stilte op haar debuut 'Long Way Home'. Adele is fan, morgen staat ze in een uitverkochte AB en deze zomer speelt ze ook op Rock Werchter.

Wat doe je zoal als je negentien bent? Fuiven, domme dingen doen en aanmodderen, zoiets, maar niet: nummers schrijven waarvoor ronkende namen als Adele en Jessie Ware door de knieën gaan en waarvoor de BBC je op de longlist van hun Sound of 2015 zwiert. Lapsley is er, vrijwel als enige, niet van onder de indruk: "Adele is ook maar een mens, en de BBC schuift vaak ook artiesten naar voren die minder mijn ding zijn, dus zo heel veel wil dat ook niet zeggen."

Ze heeft dan ook altijd al een ruime voorsprong gehad op haar leeftijd. Toen ze veertien was, trok ze al naar Liverpool om met veel oudere vrienden de clubscene te ontdekken: "Ik zag er toen hetzelfde uit als nu, dus ze vroegen toch nooit mijn pas. Maar ik hield al van elektronische muziek, van feesten en van getting pissed." Daarna evolueerde ze pijlsnel van een van de miljoenen meisjes die zangfilmpjes op YouTube plaatsen tot een producer die zichzelf de kneepjes van het vak aanleerde. Wanneer begon ze met muziekproductie? "Toen ik zeventien was." De tijd loopt voor haar gewoon sneller dan voor de meeste mensen, lijkt het wel.

De houding die ze zich aanmeet wanneer ik haar spreek in een hotel achter de Beurs in Brussel, is er een van berekende onverschilligheid; lof ketst automatisch van haar af en ze is de eerste om haar prestaties te relativeren. "Ik sta nog nergens, ik moet nog zoveel bijleren op vlak van productie én op vlak van levenswijsheid. Ik heb nog niks meegemaakt, dus ik kan ook niet over veel onderwerpen schrijven. Dat is niet erg, dat is nu eenmaal zo als je negentien bent; die ervaringen komen wel." Lapsley laat zich niet vangen aan de hybris van de jeugd.

Het sterrencircus waarin ze nu is terechtgekomen, is dus geen ideale habitat. "De muziekindustrie is heel vals en emoties worden er vaak niet als écht behandeld. Talkshows worden uitgeschreven en iedereen spreekt in grootse bewoordingen... Ik kan alleen maar mezelf blijven en heel eerlijk zijn, en hopen dat mensen zien dat ik oprecht ben: het moment dat het allemaal naar mijn kop stijgt en ik een dick word, is het moment dat ik kap met muziek."

Interviews zijn evenmin eenvoudig: "Soms wordt er op een heel vreemde manier met je omgegaan, alsof je een machine bent die muziek uitscheidt en geen persoon. Stukken krijgen ook vaak heel gekke koppen mee, die meteen een bepaald beeld van je ophangen. Niet dat ik me daar zorgen over maak, maar het toont wel: je hebt niet helemaal zelf in de hand hoe mensen je zien."

Cruciale breuk

Het uitbrengen van een debuutalbum is voor haar dus niet alleen het zoeken naar een muzikale stem en het onder de knie krijgen van de juiste zang- en programmeertechnieken, maar ook de uitdaging om zich door een wereld te manoeuvreren die haar niet helemaal lekker zit. Ze is alleen al voor die reden een uitstekend rolmodel, want welke meisje - nee: welke tiener - moet soms niet eens doorzetten in een situatie waarin ze zich lichtjes out of place voelen?

Echtheid is het hoogste goed voor Lapsley: zo zijn ook alle teksten op 'Long Way Home' uit het leven gegrepen. "Mijn relatie was het voornaamste onderwerp voor dit album, en vooral: het feit dat ze op de klippen is gelopen. Mijn ex is een jongen met obsessieve-compulsieve stoornis. Uiteindelijk kon ik dat niet meer aan en zijn we uit elkaar gegaan. Ik kan alleen schrijven over wat ik heb meegemaakt, en omdat die breuk zo cruciaal voor me was, is die automatisch de inhoud van het album gaan bepalen."

Twee titels zijn cruciaal: ten eerste 'Long Way Home', de plaat zelf. "Die betekent een paar dingen. Most basically is het een verwijzing naar de periode twee jaar geleden, toen ik Liverpool inruilde voor Londen. Het is ook: na de schooluren een omweg nemen met je beste vriendin om langer te kunnen babbelen. En meer algemeen: het verlangen om de tijd die je samen hebt zo lang mogelijk te rekken voor hij onvermijdelijk tot een einde komt. Zo was het bij mij ook: ik wilde het mooie van mijn relatie zo lang mogelijk houden, maar ik wist eigenlijk al even dat het ooit zou moeten stoppen."

Ten tweede is er de single 'Hurt Me', dat herkenbaar zal klinken voor iedereen die ooit in een uitdovende romance heeft gezeten. Ze zingt: "So if you're gonna hurt me / Why don't you hurt me a little bit more?" Doe me maar zo veel mogelijk pijn, dat maakt het misschien gemakkelijker om het uit te maken. "Ik bleef in een relatie zitten waarvan ik wist dat ze niet goed was voor me, dus eigenlijk deed ik mezelf pijn. Maar dat projecteerde ik graag op de ander. Terwijl mijn vriend een goeie gast was hé. Voor mij was het misschien makkelijker geweest als hij een klootzak was."

Lapsley.Beeld rv

Slim aanpakken

'Hurt Me' is trouwens de vreemde eend in de bijt op een popplaat waar opvallend veel geëxperimenteerd wordt: ambient passeert de revue, maar ook disco en de kille electronica die Lapsley nog kent uit de clubs. 'Hurt Me' is een van de enige songs die ook op Qmusic past. "Het is vandaag erg moeilijk om muziek gemaakt te krijgen, dus heb je singles nodig die deuren openen. 'Hurt Me' is zo'n single. Ik heb de unief en een toekomstige vaste job opgegeven - ik had academische ambities en wilde voor National Geographic werken - om het in deze business te wagen: mijn leven lag al vast en toen ging ik een andere richting uit. Maar later wil ik wel zeker een appartement kunnen betalen en kinderen opvoeden: ik moest dus slim te werk gaan en het album maken dat ik wilde maken, maar dus mét poppy singles." Toekomstplanning voor je twintigste: het bestaat.

Wat nu? Rustig timmeren aan die toekomst, langzaam verder groeien. "Deze zomer ga ik in de leer bij een geluidstechnicus in New York. Op 'Long Way Home' had ik nog iemand nodig die mijn ideeën voor me kon vertalen op technisch vlak, maar dat wil ik nu zelf kunnen." En optreden natuurlijk, al is ze behoorlijk zenuwachtig over haar passage in de AB: "Ik ben niet iemand die al vanaf haar vijfde wist dat ze ooit op een podium wilde staan; de studio is waar ik me thuis voel. Maar dit maakt deel uit van het muzikantenleven: als je een nummer schrijft, moet je het ook kunnen brengen. Zingen voor vreemden blijft the scariest thing, want ik ben in de eerste plaats een schrijfster, dan producer, dan muzikant en dan pas zangeres. Maar het begint te wennen, zeker wanneer ik achter mijn drumkit mag staan." (lacht)

Haar kennende loopt het - eerder vroeg dan laat - allemaal wel los.

Låpsley speelt donderdag in de AB en zondag 3 juli op Rock Werchter http://www.rockwerchter.be/

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234