Donderdag 09/07/2020

Langdradige recyclagekunst

Amsterdam

Van onze medewerker

Bart Steenhaut

Met Play leverde Moby vorig jaar niet alleen de beste plaat uit zijn carrière af, maar ook de succesvolste. Bijgevolg trekt de grillige New Yorker momenteel een tweede keer door Europa, en is elke zaal die hij daarbij aandoet al weken van tevoren uitverkocht. België komt dit keer niet op het tourschema voor, maar dat heeft wellicht alles te maken met het feit dat Moby het eerste weekend van juli in Werchter wordt verwacht. We gingen bijgevolg even poolshoogte nemen in de Amsterdamse Paradiso, waar nog heel wat fans zonder kaartje op de stoep bleven staan.

Moby beleeft er een pervers genoegen aan om de verwachtingspatronen van het grote publiek te doorbreken. Hij pendelt tussen punk en techno, maakt filmmuziek, staat bekend als een grondlegger van de Amerikaanse house-scene, en bracht in het verleden eveneens ambient-platen uit. Hoewel Play in zekere zin een samenvatting is van alles wat de notoire veganist tot nu toe gemaakt heeft, klinkt ook deze cd weer helemaal anders. De cd blijkt immers opgebouwd rond samples uit het historische geluidsarchief van Alan Lomax, een man die gedurende de jaren dertig en veertig in opdracht van het Library Of Congress door de Verenigde Staten trok om er allerlei folksongs op te nemen.Ook het optreden in Amsterdam stond grotendeels in het teken van dat recente materiaal, al werd er daarnaast regelmatig teruggeblikt naar opzwepend ouder werk als 'Go' en 'Move', twee oude technohits, die voor de gelegenheid een verse dosis adrenaline kregen toegediend. De kaalgeschoren multi-instrumentalist maakte een vermoeide indruk, liet vanop het podium aan de platenfirma weten dat hij de dag nadien wenste uit te slapen en bijgevolg geen interviews zou toestaan. Toch stond de zanger geen moment stil, schakelde hij voortdurend tussen keyboards, percussie en gitaar, terwijl ook de set zelf van het ene uiterste naar het andere kantelde. Zo moet een optreden van Moby zowat de enige plek zijn waar je binnen een tijdspanne van een half uur zowel country, house, garagerock, soul en techno te horen krijgt zonder dat die verschillende genres elkaar naar het leven staan.

Naast de drie muzikanten die Moby vergezelden eiste vooral de sampler een prominente plaats op. Het gros van de stemmen die figureerden in 'Why Does My Heart Feel So Bad?', 'Honey' en 'Natural Blues' kwamen dus uit een doosje, maar dat hinderde niet, vooral omdat Moby zelf een erg ondermaats zanger is. Dat kwam nog het best tot uiting tijdens het van Springsteen geleende 'I'm On Fire', waarbij hij zichzelf slechts begeleidde op een akoestische gitaar.

En ook tijdens de uitgebreide bisronde liet de hyperkinetische afstammeling van Herman Melville links en rechts een steek vallen. Zo kletste hij minutenlang met het publiek, de groep, de roadies en de rest van zijn entourage, waardoor het optreden meteen aan kracht en gevatheid moest inboeten. Bovendien klonk het op verzoek gespeelde 'That's When I Reach For My Revolver', eigenlijk een cover van de Amerikaanse noiseband Mission Of Burma, weinig vormvast, leek het meer een geste om de fans te plezieren.

Met het oog op de beknoptere festivalconcerten zal Moby flink in het repertoire moeten wieden, maar daar zullen zowel de zanger als het publiek hun voordeel mee doen.

Moby tussen sterk en zwak in uitverkocht Paradiso

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234