Vrijdag 30/10/2020

Laat u eens een Noor aannaaien

Op By:larm vielen meer boeiende artiesten te zien en te horen dan je met ��n paar ogen en oren kon bevatten

Rock l By:larm in Stavanger is gedroomd lanceerplatform voor Noord-Europese popmuziek DIRK STEENHAUT

In de Noorse stad Stavanger ontvouwde zich het voorbije weekeinde de zevende aflevering van By:larm, een evenement dat op heel wat internationale belangstelling kan rekenen. By:larm bestaat uit een muziekconferentie waar de belangrijkste spelers uit het veld discussiëren over de hete hangijzers van het moment en uit een showcasefestival met 220 optredens, gespreid over drie avonden en achttien podia. Eens te meer bleek dat Scandinavië momenteel bulkt van het talent dat klaar staat om naar de rest van de wereld te worden uitgevoerd.

By:larm (Noors voor 'het geluid van de stad') is de jongste jaren, net als EuroSonic in Groningen, Iceland Airwaves in Reykjavik en Spot in Aarhus, uitgegroeid tot een belangrijke mediagebeurtenis. Een van de gastsprekers was bijvoorbeeld Artemy Troitsky, de Russische journalist, radiomaker en labeleigenaar, die vijftien jaar geleden de Sovjet-underground in kaart bracht met lezenswaardige boeken zoals Back in the USSR en Tusovka. Dit jaar kon By:larm onder meer op de belangstelling rekenen van bladen als Q, NME, Uncut, The Guardian, Metal Hammer en Kerrang! en van verscheidene televisiezenders, waaronder MTV. De organisatoren zitten dan ook niet om een stunt verlegen. Spraakmakend waren dit keer een concert van Kaizers Orchestra, bovenop de 597 meter hoge besneeuwde top van de Lysefjord, een optreden van de Black Crowes-achtige retrorockers Big Bang, in een kamer op de veertiende verdieping van het Clarion-hotel en een briljante show van singer-songwriter Thomas Dybdahl in het tolhuis bij de haven van Stavanger. Laatstgenoemde, een van de revelaties van de jongste EuroSonic, bracht met One Day You'll Dance For Me, New York City zopas zijn derde cd uit en maakt op 24 april zijn Belgische podiumdebuut tijdens het Route 05-festival in de Gentse Handelsbeurs. Ook nu gaf Dybdahl weer blijk van een imposante stembeheersing en een bezwerende présence. Samen met zijn band stond hij garant voor dichtgesnoerde kelen en koude rillingen.

Het eerste piekmoment van het festival stond op naam van Jan Mayen, een piepjong IJslands kwartet wiens debuut-cd Home of the Free Indeed dit voorjaar ook bij ons wordt uitgebracht. De set van de groep blaakte van de energie en was een pure adrenalinerush. De stuiterende en tintelende nummers verwezen naar The Buzzcocks en de jonge Placebo, maar lieten zich niet zelden insnoeren door atonale prikkeldraadgitaren uit de loods van Sonic Youth. Songs als 'The New Ways' en 'Nonsense' klonken niettemin compact en catchy genoeg om binnenkort de programmamakers van Studio Brussel over de streep te trekken. "Nick Cave is a real motherfucker" , zong Valgeir Gestsson. Wie over zoveel branie beschikt, kan het wel eens ver schoppen.

Ook de Parijzenaar Syd Matters maakte een goede beurt. Met zijn vierkoppige band bewees hij dat de sfeerrijke folktronica uit zijn debuut A Whisper and a Sigh de live-test moeiteloos kan doorstaan. Zijn liedjes bleven dromerig en kwetsbaar, maar klonken wel forser dan op zijn cd.

De Zweed Kristofer Åström, bij ons bekend als voorman van Fireside, de gitaarband waarmee hij eerder al Pukkelpop onveilig maakte, probeerde het nu als akoestische soloact. Zijn jongste cd Loupita is er een om te koesteren, maar tijdens zijn door geluidsproblemen geteisterde set bleek zijn stem iets te vlak en zijn gitaarspel iets te rudimentair om lang te blijven boeien.

Dan bracht de Noorse maar inmiddels naar Stockholm verhuisde Ane Brun het er veel overtuigender van af. Sinds ze met Spinvis toerde is de 28-jarige zangeres ook bij ons geen onbekende meer. Slechts gewapend met een gitaar bracht ze liedjes uit haar twee voortreffelijke cd's, Spending Time With Morgan en het gloednieuwe A Temporary Dive. Brun, op 20 april te zien in de Handelsbeurs, maakt folk met een bluesy inslag, heeft een soepele, heldere stem, schrijft teksten die ongewone invalshoeken verraden en etaleert een knappe (slide)gitaartechniek. Bovendien blijven songs als 'My Lover Will Go' en 'The Fight Song' al na één beluistering in je geheugen plakken. Een grote dame in wording.

Best amusant: het optreden van The Launderettes, vijf fris ogende, pretentieloze dames die zich specialiseren in sixtiesachtige garagerock met fuzzgitaren en een farfisa-orgeltje. Origineel waren ze allerminst en hun set had een tikje explosiever gemogen, maar wie pap lust van The Datsuns, L7 of The Hives, moet zeker op zoek naar hun twee jaar oude cd Shaken and Disturbed. Dolle pret gegarandeerd.

Iets serieuzer klonk het country-noirgezelschap The Hillstone Halos, dat net de ingetogen maar kleurrijke langspeler Sunlit heeft losgelaten. Voorman Ole Petter Andreassen bestiert een eigen studio in Oslo en schrijft slepende, melancholische songs met echo's van Tindersticks, The Walkabouts en het pastoraalste van Neil Young. Muziek die beelden oproept van donkere bossen en eindeloze hoogvlakten.

Uiteraard was niet alles op By:larm voor export bestemd, maar er vielen alleszins veel meer boeiende artiesten te zien en te horen dan je met één paar ogen en oren kon bevatten. Geslaagd festival dus. Hou trouwens de concertkalender in het oog, want ook The Real Ones, Sgt Petter en Janove Ottesen zijn naar een Belgisch podium onderweg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234