Zondag 20/10/2019

Laat maar

Hugo Camps is columnist voor De Morgen.

Wat nu vooral past, is medelijden met Neymar. De duurste voetballer ter wereld heeft veel verloren. Een min of meer normaal leven, vrienden en vrouwen die niet op zijn geld azen, een vader die uit liefde bestaat en niet uit graailust. Alles bij elkaar komt zijn transfer naar PSG neer op dik 500 miljoen euro. Dan herken je jezelf niet meer, als mens. En wellicht ook niet als voetballer. Albert Frère zou zich schamen.

Hij is ook nog eens ten prooi aan diplomatiek gekonkel van Qatar, aan juridische spitstechnologie die de Financial Fair Play-regels van de FIFA een likje waterverf moet geven. Om Yves Leterme de kans te geven te blijven spartelen en liegen. Het ergste is nog dat Neymar zijn mysterie kwijt is. Afkoopsom 222 miljoen, tekengeld 36 miljoen, salaris 60 miljoen gedurende vijf seizoenen - kan het nog ordinairder? Ook zo treurig: weg uit de magie van Camp Nou. Het stadion van Barcelona is even heilig als Wembley. Elke spriet gras ruist en blinkt. De echo in het stadion op een doordeweekse dag klinkt als een oerkreet. Camp Nou is het Versailles van de internationale voetbalsport. Dat ruil je niet in voor een land waar rugby populairder is dan voetbal.

Zwarte nagelranden

Ik heb er alleen gelukkige mensen gezien. De terreinknecht die met zijn emmertje witte kalk rondstruint, neuriede de hele dag. Voor krap 1.500 euro in de maand, maar tien keer gelukkiger dan de miljonairs. Ook die hondstrouwe Barça-monumenten met hun zwarte nagelranden zal Neymar moeten missen.

Morele bezwaren bij de transfer van de Braziliaan liggen zo voor het oprapen, maar zijn selectief en hypocriet. Anderlecht pokert in deze transferperiode ook 100 miljoen bij elkaar en schaamt zich daar geen seconde voor. Het hele transfersysteem is een aanfluiting van sociale pudeur. Sommige salarissen zijn misselijkmakend. Zaakwaarnemers maken het opbod nog pikanter door zelf hun zakken te vullen. Neymar heeft zijn vader als zaakwaarnemer, die op zijn beurt tientallen miljoenen incasseert voor de transfer van zijn joch. Zelfs de verhouding vader-zoon is in het voetbal herleid tot een pastiche van liefde. Dollars zijn het criterium, niet de bloedband. Voetbalcontracten zijn een imbroglio. De clubs, de zaakwaarnemers en de spelers houden het graag zo. Er wordt gejongleerd met kleine lettertjes en fiscale trucs. Voorschotten, tekengelden, premies, centen en procenten, het wemelt door elkaar heen. Om van het zwart geld in de lagere regionen nog te zwijgen. Een bontjas voor mevrouw is gauw verdiend in tweede provinciale.

Het interne beloningssysteem maakt ook slachtoffers. Spelers met een gezin die maanden op hun salaris moeten wachten, en soms wordt dat wachten op Godot. Er is het luxecultuurtje dat in de kleedkamer heerst en spelers verleidt om boven hun stand te leven. Dumping van kwetsbare Afrikanen komt ook voor.

Dun vliesje

Wees niet verontwaardigd, lieve lezer, het helpt namelijk niet. Morele bezweringen nemen de uitwassen van het voetbal niet weg. Nu is het Neymar die een prijskaartje van 500 miljoen achter zijn naam heeft, morgen is het een ander. We weten hoe dun het vliesje schaamte is bij de bobo's van FIFA en UEFA. Zij collaboreren met weldoeners uit Qatar die in nauwelijks vijf jaar 700 miljoen spendeerden aan spelers. Wel bouwvakkers laten creperen op de steiger.

Het echte voetbalplezier vind je nog bij kleinere clubs. Waar geen Neymar rondloopt als streling voor het oog. Waar de bal nog steeds het lederen monster is, bij regenweer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234