Zondag 21/07/2019

Laat de WO I-herdenking niet uitdraaien op een opstoot van souveniromzet

Vandaag zakt nogal wat belangrijk volk af naar ons land. De Britse kroonprinsen, de Spaanse koning, de presidenten van Duitsland en Frankrijk en nog een twintigtal staatshoofden en regeringsleiders nemen samen met ons koningspaar deel aan een ceremonie in Luik. Daar zal het officiële begin van de Eerste Wereldoorlog worden herdacht, de dag waarop de Duitse troepen ons land binnenvielen.

Wat volgde, was een jarenlange orgie van geweld, dood, slijk, verminking en shellshock. In de loopgraven van de Westhoek tot in het Turkse Gallipoli zouden tussen de 9 en de 10 miljoen doden vallen, 15 procent van alle jonge mannen die gemobiliseerd werden. Vaak in zinloze offensieven om enkele meters voor- of achteruitgang. Het was de eerste industriële oorlog, de mechanisering van de gruwel, het chemisch maken van het lijden en het folteren van de tegenstrever. Nog tot vandaag, een eeuw later, braakt de grond in de Westhoek obussen uit, en beenderen. Altijd iemands vader, altijd iemands kind, zoals Willem Vermandere zong.

De eerste wereldbrand zou iets meer dan twintig jaar later gevolgd worden door een tweede, die mede het gevolg was van een slecht vredesverdrag, nog eens tientallen miljoenen doden vroeg, en daarmee van de vorige eeuw de bloedigste uit de Europese geschiedenis maakte.

Getuigen uit de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog zijn er niet meer, en wie actief de tweede meemaakte, is stilaan voorbij de tachtig. De dienst wordt uitgemaakt door de naoorlogse babyboomers en hun kinderen, de eerste generatie die zonder oorlog heeft mogen opgroeien, omdat een hele generatie Europese leiders zich heeft ingespannen om van het Europese project eerst en vooral een vredesproject te maken.

Dat is hun allergrootste verwezenlijking, maar ondank is hun loon: niemand van de naoorlogse generaties, die in steeds grotere materiële welvaart en veiligheid zijn opgegroeid, beseft ten volle hoe uitzonderlijk zijn leven eigenlijk is, en welk lot we uit de loterij hebben getrokken door hier en nu te leven, en niet in de tijd van onze voorouders.

Nochtans volstaat het om naar Gaza of naar Oekraïne te kijken - in deze globale wereld aan de voordeur van het Europese continent - om te beseffen hoe fragiel vrede kan zijn, en hoe snel een infernale geweldspiraal zich ontwikkelt. Laat de herdenking de volgende jaren daarom alsjeblieft niet uitdraaien op een opstoot van middenstandersgeluk en souveniromzet. Laat het vooral een moment zijn om te beseffen dat vrede niet iets is dat vanzelf komt, maar iets waarvoor gewerkt moet worden. Dat het niet alleen een herdenking van een oorlog van een eeuw oud wordt, maar een aansporing om ook vandaag strijdende partijen van geweld te doen afzien.

Yves Desmet
Opiniërend hoofdredacteur

Beeld Yann Bertrand
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden