Woensdag 13/11/2019

La vie en rose

Stoor ik?", vroeg de stem aan de andere kant van de lijn. "Neen", loog ik. Ik stond aan de achterkant van het Sint-Pietersstation, waar volop wordt gewerkt. Rechts van me zwengelde een hijskraan vervaarlijk met een metalen constructie en mijn schoenen zaten al vol kiezelsteentjes. Ik trok de laptoptas iets strakker over mijn schouder en ving nog net de huissleutels op die uit mijn openhangende handtas dreigden te vallen. Met mijn andere hand hield ik de telkens weer omhoog kruipende bolletjesjurk tegen.

In tegenstelling tot opwaaiende zomerrokjes is een omhoog kruipende jurk in lycra niet zo sexy als het klinkt. Maar het is momenteel de enige waarvan ik durf te denken dat ze me staat in dit postnatale tijdperk. Correctie: de enige zonder fruitpapvlekken.

Ik heb een hekel aan eigenzinnige kledingstukken. Een onderbroek trek je niet aan omdat die tussen je billen zou kruipen. Bretellen van topjes dienen op de schouders te hangen, niet ernaast. De naden van een T-shirt moeten op je zij hangen, niet rond je, zoals wel eens gebeurt na enkele wasbeurten. En een jurk hoort niet omhoog te kruipen. Gelukkig heb ik weinig kleren die van een eigen leven houden. Wat ik tegenwoordig wel heb is te veel. Te veel kleren die me niet meer passen. En schoenen. Schoenen!

Dat een kind krijgen je verandert, dat schijnt zo te zijn. Ik vind dat het al bij al nog meevalt. Ik heb uiteindelijk niets ervaren dat niet intrinsiek al aanwezig was. Ja, je onderscheidt sneller hoofd- van bijzaak, je bent resoluter als het op rust aankomt en in plaats van mogelijke plekjes om last minute op restaurant te gaan, onthou je adressen van groenten- en fruitwinkels die verse venkel en zoete aardappelen verkopen, en waar de peren lekker zacht zijn. Maar dat ik dit weekend zo'n tachtig procent van mijn schoenencollectie ga verkopen... Had iemand me dat een jaar geleden verteld, ik had die snoeihard uitgelachen. Nooit had ik kunnen vermoeden dat net mijn verzamelinstinct zou omslaan in een 'alles moet weg'-gevoel.

Maar het is dus zover. Ik heb behoefte aan rust en ruimte, en aan een overzichtelijke garderobe. Een deel van mijn kledingarchief ligt dus klaar voor de wissel. Nu zondag vindt u me onder een partytent, op een mooi plekje in de Sint-Jacobsnieuwstraat in Gent.

Het valt maar af te wachten wat er zal gebeuren als ik plots vreemde handen stukken met een verhaal zie beroeren. Bliksem ik haar dood? Zou ik al spijt krijgen terwijl ik het bankbiljet nog in mijn handen houd? Zal ik op de vingers slaan van de handen van wie ik vind dat ze niet bij dat kledingstuk passen? Stort ik me bij wijze van troost in de wijn, waarna ik toch zeker een anekdote zal moeten vertellen over dat kledingstuk? Zal ik een traan laten als ik weer een pakje zie vertrekken? Of me bij elke transactie een stukje lichter voelen? Komt er tijdens het laatste uur een Eddy Wallystunt en doe ik nog tien euro van de prijs af? Of begin ik na uitgebreid onderzoek de helft alweer in te pakken want je weet maar nooit dat ik volgende week buikgriep krijg en vijf kilo afval?

Het wordt voor ons allemaal een verrassing. De dozen zijn ingepakt. Nu nog de wijnglazen. En veel volk. Per slot van rekening is de korte pijn altijd beter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234