Zaterdag 24/10/2020

La Dolce Viagra

Het Romeinse rijk van Berlusconi is gevallen door de eurocrisis, maar in de jaaroverzichten zal de gewezen Italiaanse premier even vaak geassocieerd worden met Ruby Rubacuori en de 'bunga bunga'-feestjes. Hoewel ook daar de pret voorbij was. In een ontluisterende reconstructie schetst journaliste Evgenia Peretz hoe de vele mooie, jonge meisjes waaruit 'Papi Silvio' op die avonden kon kiezen, hem chanteerden met foto's van blowjobs. 'Ik zal je met goud bedekken, maar zeg niks tegen niemand.'

Van keizer Caligula wordt gezegd dat hij zijn paard tot senator benoemde. Paus Alexander VI stelde zijn onwettige tienerzoon aan als aartsbisschop. En Silvio Berlusconi (75), die gaf de post van regionaal afgevaardigde van Lombar- dije, de rijkste en meest bevolkte regio van Italië, aan Nicole Minetti, een 26-jarige superbabe tegen wie momenteel een onderzoek loopt omdat ze de ex-premier prostituees geleverd zou hebben.

Berlusconi en Minetti leerden elkaar anderhalf jaar geleden kennen. Ze studeerde mondzorgkunde maar had ook als showgirl opgetreden op een van Berlusconi's tv-zenders. Voor die opdracht moest ze een minirokje van een katholiek schoolmeisje dragen en met haar achterste voor de camera waggelen. Het was duidelijk dat ze in de wieg gelegd was voor de ambtenarij.

Vandaag, zo blijkt uit haar majestueuze entree in hotel Park Hyatt in Milaan, heeft ze haar uniform ietwat opgevijzeld - extra grote zwarte zonnebril, strakke jeans, naaldhakken van slangenleer met open tenen, een verveeld pruilmondje, twee gsm's, en een gevolg. Minder Britney Spears, zou je kunnen zeggen, en meer Heidi Fleiss.

Als lid van de regionale regering ontvangt ze 12.000 euro per maand. Gevraagd naar de aspecten van het Italiaanse leven die momenteel de meeste aandacht verdienen, spert ze de ogen open, tuit ze haar lippen, en doet ze de vraag af als absurd: "Ik vind Italië een fantastische plek om te leven... Mag ik even naar het toilet?" Ze gaat naar het toilet, ontbiedt een van haar coaches voor spoedoverleg, en verschijnt dan opnieuw aan tafel. "Italië is een heerlijke plek om te wonen. Dankzij de regering van Berlusconi."

Het is niet geheel duidelijk waarmee Minetti beleidsmatig bezig is. Misschien komt dat - als de aanklagers het bij het rechte eind hebben - doordat ze de handen vol had met het zoeken naar jonge vrouwen voor de premier, die ze ook nog eens onderdak moest geven en begeleiden naar zijn 'bunga bunga'-feestjes. Die deden daar wat stripteases en lesbische dansjes, en naar verluidt soms een nummertje met 'Papi Silvio', waarbij geld en cadeaus uitgewisseld werden. "Een harem", beschreef een escorte het ooit. "Twintig vrouwen voor één man. Eén man die het recht had te copuleren, en dat was de premier."

"Dat waren gewoon informele etentjes", beklemtoont Minetti. "Dat waren geen serieuze diners waarbij iedereen stil zit te eten en er niet gepraat wordt." Berlusconi, ooit een cruiseschipcrooner, onderhield zijn gasten met Franse liedjes en verhalen. "Hij kan over duizenden dingen verhalen vertellen, over hoe hij geworden is wie hij is, over alles eigenlijk. Hij is fascinerend."

En wat dan nog als hij aan het eind van de avond met hen naar bed ging? Wat dan nog als hij de meisjes enveloppen met geld toestak na de feestjes? Wat dan nog als hij juwelen voor hen kocht en hun appartement betaalde? Dat heet generositeit. "Als Berlusconi naar bed wil gaan met een meisje, dan moet hij dat meisje niet betalen", zegt Minetti, terwijl ze me een hooghartige, blik toewerpt. "Wees daar maar zeker van."

En Berlusconi zelf?Die schept alleen maar op over zijn libido: 'Drieëndertig meisjes in twee maanden, dat is zelfs voor een 30-jarige al veel", zei hij in maart tegen een verslaggever.'

Ruby Hartendief

Prostitutie is niet verboden in Italië, maar betalen voor seks met een minderjarige is dat wel. En een van de meisjes, een weggelopen Marok- kaanse buikdanseres die gebruikmaakt van de artiestennaam Ruby Rubacuori (Ruby Harten- dief), was zeventien toen ze aan de avonden begon deel te nemen. Het leeftijdsverschil van 56 jaar hield Berlusconi niet tegen om haar in drie maanden 67 keer op te bellen, en haar naar verluidt dertien keer te betalen voor seksuele diensten. Dat was misschien wel de reden waarom hij in de nacht van 27 mei 2010 lichtjes in paniek was toen Ruby, geboren als Karima El Mahroug, door de politie gearresteerd werd toen een ander meisje haar ervan beschuldigde dat ze 3.000 euro had gestolen. Wat zou ze de autoriteiten onder druk wel niet allemaal vertellen?

Er volgde een resem telefoontjes tussen de eerste minister, Minetti en een plaatselijke prostituee met wie Ruby samenwoonde. De eerste minister belde het politiebureau en 'verzocht' haar vrij te geven aan de hoede van Minetti. Het meisje is de kleindochter van de Egyptische president Hosni Moebarak, zei hij, en Italië kon zich geen internationaal diplomatiek incident veroorloven. Die prietpraat, die nergens op sloeg, leverde hem een tweede tenlastelegging op, bovenop het feit dat hij betaald had voor seks met een minderjarige: misbruik van zijn ambt. Moederkloek Minetti nam Ruby onder haar vleugels nadat ze het politiebureau verlaten had... door haar meteen weer in de prostitutie te duwen.

Dit was tot vorige week Italië, waar Berlusconi, als eerste minister, drie openbare televisiezenders controleerde en de grote man is achter het concern Fininvest, dat 6,33 miljard euro waard is. Verder bezit hij drie van de vier grootste privézenders, de grootste uitgeverij van het land en ongeveer veertig magazines. En dan hebben we het nog niet over tientallen andere bedrijven, van reclamebureaus en boekenwinkels tot interactieve media en zelfs een voetbalploeg, AC Milan. Hij heeft ook productie- en distributiebedrijven voor film en televisie, verzekerings- en beleggingsmaatschappijen, banken, radiozenders, en zijn eigen bedrijfsuniversiteit. Stel u voor dat in de VS Donald Trump president is, met de mediabelangen van Rupert Murdoch en de seksuele appetijt van een oudere Charlie Sheen, en je begint een idee te krijgen van wie Berlusconi is.

Populairder dan Jezus

Berlusconi is de zoon van een bankbediende en een huisvrouw uit Milaan. Hij studeerde rechten, maar zijn eerste liefde was muziek. Hij speelde een tijdje bas in een nachtclubband en zong op cruiseschepen. In de jaren zestig wierp hij zich op de bouw en vastgoed. Als dertiger vergaarde hij zijn eerste fortuin. Zoals Alexander Stille stelt in zijn Berlusconi-biografie The Sack of Rome uit 2006, dreef Berlusconi als zakenman vooral op een positieve instelling (een van zijn wijsheden was dat je altijd de zon op zak moest hebben), en op gevalletjes van oplichterij. Zo verzon hij citaten, die hij dan toeschreef aan be- roemdheden. "De mensen zijn zo lichtgelovig", vertelde hij zijn werknemers. "Ze slikken alles."

Berlusconi gaat er prat op dat hij als vastgoedmakelaar nooit iemand omgekocht heeft. Een commissie links, een stukje van de koek rechts, dat wel, maar dat was gewoon zijn gepatenteerde charme. Rond 1980 richtte hij zijn energie op de televisie. Hij begon zenders op te kopen en importeerde Amerikaanse series zoals Dynasty, Dallas en Baywatch. "Hij wist wat het publiek wilde", zegt Enrico Mentana, die twaalf jaar nieuwsanker was op Berlusconi's Canale 5. "De televisie van Berlusconi was een paradijs van entertainment, spelshows en vrouwen." Hij maakte semilegale tv, want in Italië mochten privézenders alleen lokaal uitzenden. Maar die statutaire horden nam hij handig, door goede vrienden te worden met de socialistische eerste minister Bettino Craxi. In 1984, toen rechters Berlusconi's zenders stillegden, vaardigde Craxi gewoon een decreet uit dat een nationaal netwerk van 'plaatselijke' zenders legaal maakte. Tot grote opluchting van massa's Italianen kwamen Rad van Fortuin en De smurfen terug. Een paar jaar later zou blijken dat Berlusconi's Fin- invest omgerekend 12,3 miljoen euro naar Craxi's geheime buitenlandse rekeningen versluisd had.

Toen Craxi de macht kwijt was en het Italiaan- se parlement duidelijke regels eiste voor de media, paste Berlusconi zich aan door een 'honorarium' van 363.000 euro te betalen aan de man die de nieuwe wet moest schrijven die zou bepalen dat mensen niet meer dan drie zenders mo- gen bezitten - vreemd genoeg precies het aantal zenders dat Berlusconi had. De wet drong hem één toegeving op. Hij stelde dat een individu niet tegelijk een tv-zender en een nationale krant mag bezitten. En dus droeg Berlusconi zijn krant Il Giornale over aan... zijn jongere broer Paolo.

Vanaf 1992 werd het systeem van politieke omkoping waarin Berlusconi zo bedreven was, bedreigd toen een groep moedige aanklagers in Milaan de operatie Mani Pulite (Propere Handen) lanceerde om de strijd aan te binden met de ingebakken corruptie in Italië. Berlusconi was niet de enige die in die dagen steekpenningen gaf aan politici; het was bijna een nationale industrie, met een jaaromzet 6 miljard euro. De magistraten troffen in elke politieke partij corruptie aan, maar de grootste begunstigde was de socialistische partij van Craxi. Craxi werd schuldig bevonden aan elf aanklachten, en vluchtte naar Tunesië. Fininvest van Berlusconi was een van de belangrijkste donoren van Craxi, enkele topmensen van de investeringsmaatschappij werden veroordeeld. Zoals Berlusconi tegen de journalisten Indro Montanelli en Enzo Biagi zei: "Ik moet de politiek wel in, anders beland ik in de gevangenis."

"Berlusconi vreesde een tragisch lot", zegt zijn ex-woordvoerder Giuliano Ferrara. "Een aantal tycoons pleegden in die tijd zelfmoord omdat ze een arrestatie vreesden. Anderen doodden zichzelf in de gevangenis na drie maanden voorhechtenis. In die context vreesde hij voor zijn imperium. En hij besloot de politiek in te gaan, ook omdat hij heel populair was."

Een peiling bij jonge mensen wees destijds uit dat Berlusconi inderdaad bovenaan de poppolls stond, voor Arnold Schwarzenegger en Jezus Christus. "Hij zit vol charme", zegt Mario d'Urso, ex-senator voor centrumlinks en een societyfiguur. "Je kunt hem op een bepaalde manier haten, maar het is moeilijk om hem niet graag te hebben." Hij was uiteindelijk de man die voetbalwedstrijden naar de huiskamer bracht, én het eerste topless spelprogramma van Italië.

Sprookjesprins

In 1994 duwde hij alle onderdelen van zijn imperium - tv, reclame, financiële diensten - in het gelid om zichzelf verkozen te krijgen. Zijn beste reclameverkopers, die geen enkele wetgevende ervaring hadden, moesten zich kandidaat stellen voor het parlement. Ze ondergingen cameratests en volgden een opleiding in Berlusconi's villa. "Het was een blitzkrieg", weet ankerman Mentana nog. De man zag hoe zijn eigen nieuwsprogramma op een van Berlusconi's zenders getransformeerd werd tot een radertje in de machine om hem eerste minister te maken.

Berlusconi schermde met het spook van het communisme en wierp zichzelf op als een 'pure', propere outsider die een einde zou maken aan de corruptie en een nieuwe 'Rivoluzione Liberale' zou ontketenen, nieuwe markten zou aanboren en de mensen het soort succes kon bezorgen dat hij zelf bereikt had. Conform die romantische, megalomane magie noemde hij zijn partij 'Forza Italia' - naar de aanmoedigingskreet voor de Italiaanse nationale voetbalploeg.

Om de benodigde stemmen binnen te halen, vormde hij een coalitie met twee verschillende maar even onsmakelijke groeperingen: de Lega Nord - een soort Italiaanse Tea Party, die als enige doel de afscheiding van het armere zuiden had - en de ultranationalistische Alleanza Nationale, waarvan de leider ooit Mussolini prees als "de grootste staatsman van de 20ste eeuw". Het speel- de geen rol dat de partijen elkaar haatten - Berlusconi was een meester in het doen van beloften waarvan hij wist dat hij ze toch niet nakwam.

Berlusconi zegevierde, want de mensen waren door de wijdverspreide corruptie ontgoocheld in de traditionele partijen. Bijna van de ene dag op de andere werden de partijen die Italië vijftig jaar lang bestuurd hadden, vervangen door een bende goed in het pak zittende bedrijfs-yups, die daarvoor alleen ervaring hadden opgedaan binnen het media-imperium van Berlusconi, en die er alleen bij waren vanwege Berlusconi. Alleen al uit het reclamebedrijf kwamen vijftig verkozenen. "Ik ben als een sprookjesprins", zei hij uitgelaten. "Zij waren pompoenen en ik heb er parlementsleden van gemaakt."

Zijn bestuursmodel was "het idee van een team, zoals zijn voetbalclub AC Milan, of een industrieel team, met hem als eigenaar", zegt Ferrara, die zijn baan als anker bij een van de zenders van Berlusconi opgaf om diens woordvoerder te worden. "Je hebt belangen in het bedrijf, en je kunt beslissen. Je bent de eigenaar."

Maar hoe groot het vertrouwen ook was in zijn hartveroverende persoonlijkheid, hoeveel zonneschijn er ook in zijn broekzak zat, Berlusconi had absoluut geen finesse in de politiek. Ferrara: "Politiek is bemiddelen. De verschillende sectoren van de samenleving, de verschillende culturen verenigen. Hij heeft dat nooit willen leren."

Berlusconi wierp zich meteen op zijn enige prioriteit om aan politiek te doen: zijn eigen hachje redden. Hij stormde binnen als een olifant in een porseleinwinkel. Toen het gerucht liep dat zijn broer Paolo gearresteerd zou worden omdat hij belastinginspecteurs had omgekocht om Fininvest buiten een gerechtelijk onderzoek te houden, vaardigde Berlusconi prompt een bijzonder decreet uit dat het gerecht verbood mensen te arresteren voor politieke corruptie en fraude. Eén pennentrek, en duizenden mensen die in de gevangenis zaten wegens corruptie waren vrij - het 'red-de-dievendecreet'.

Maar Berlusconi was te ver gegaan. Umberto Bossi, de leider van de Lega Nord, keerde zich tegen hem, en de regering viel - ze zat pas zeven maanden in het zadel.

Voor hij afgezet werd, had Berlusconi zijn media gemobiliseerd om de magistraten van operatie Propere Handen te vernietigen. Zijn voornaamste doelwit was Antonio Di Pietro, het publieke gezicht van Propere Handen en in die tijd een echte held. Berlusconi's nieuwsmedia zetten een lastercampagne op en begonnen op niets gestoelde schandalen uit te bazuinen. Eén ervan hield wel steek: Di Pietro had ooit een renteloze lening van omgerekend 58.000 euro van een vriend gekregen. Allicht was het een slechte inschatting, maar toen Di Pietro te horen kreeg dat er een onderzoek kwam, nam hij ontslag.

Maffiaconnecties

Zulke aanvallen onder de gordel en karaktermoorden werden standaardprocedures voor Berlusconi, ook toen hij niet meer aan de macht was. Toen de hoofdredacteur van Avvenire, een katholieke krant, kritiek uitte op Berlusconi's affaires met jonge vrouwen, drukte Il Giornale fragmenten af van een zogezegd authentiek gerechtsdocument die suggereerden dat de hoofdredacteur een mannelijke minnaar had en veroordeeld was omdat hij de vrouw van die man had lastiggevallen. Een paar maanden later werd duidelijk dat het document een vervalsing was, doelbewust gefabriceerd om de man schade te berokkenen. Op dat moment had de hoofdredacteur al ontslag genomen, uitgeput door "een woordenoorlog die mijn familie verwoest heeft".

Voor ankerman Mentana, die naar het vlaggenschip van Mediaset, Canale 5, verhuisd was voor Berlusconi in de politiek ging, was het altijd een gevecht om het nieuws eerlijk te brengen. Als hij het waagde verslag uit te brengen over een maffiaonderzoek waarbij Berlusconi betrokken was, dan werd hij ontboden bij diens handlangers, zijn bazen. Hij werd twee keer ontslagen en weer in dienst genomen. Uiteindelijk kon hij het niet langer aan en nam hij zelf ontslag.

Een andere geliefkoosde tactiek van Berlusconi is de slachtofferrol. Hoe kom je erbij dat hij aan politiek deed aan eigenbelang? Hij was op een missie om Italië te redden, en ach, welke opofferingen hij zich daarvoor moest getroosten. "Ik moest een heel aangenaam leven opgeven... Ik lijd onder wat ik doe", vertelde hij Vanity Fair in 1994. "Ik ben de Jezus Christus van de politiek", zei hij later. "Ik offer mezelf op voor iedereen."

Zijn electoraat viel daarvoor. In 2001, met de Lega Nord alweer op zak, werd hij opnieuw verkozen. Net op tijd om Team Berlusconi te redden. Tegen die tijd hadden de aanklagers van de Propere Handen tientallen, zo niet honderden miljoenen euro gevonden op buitenlandse rekeningen van Berlusconi, en bewijzen van steekpenningen in alle mogelijke richtingen. Hij en zijn dichte medewerkers kregen tientallen beschuldigingen naar het hoofd geslingerd. Berlusconi vocht terug door zijn eigen advocaten de bevoegdheid te geven om de Italiaanse wetten te herschrijven. Hij loodste twee advocaten het parlement in, en zette ze aan het hoofd van de commissie Justitie. Hij benoemde zijn persoonlijke belastingadvocaat tot minister van Economie en Financiën. De drie handlangers met de grootste gerechtelijke problemen werden parlementslid. Samen schreven ze de wetten op maat van hun directe juridische noden. Tegen Berlusconi liep nog een ernstige aanklacht voor boekhoudkundige fraude in de zaak waarbij hij Craxi illegaal miljoenen had toegestopt. Het parlement decriminaliseerde dan maar dat soort boekhoudkundig bedrog, waardoor de aanklacht verviel. Hij werd beschuldigd van belastingontduiking. Plotseling was er amnestie voor belastingontduikers. Hij werd ervan beschuldigd een rechter te hebben omgekocht: het parlement keurde een nieuwe wet goed die alle hoge Italiaanse leiders immuniteit gaf.

Intussen kwam het parlement natuurlijk amper toe aan ander werk. In de lange lijst van niet-verwezenlijkingen valt vooral op wat Berlusconi niét gedaan heeft om de markt open te stellen en concurrentie te stimuleren - waarschijnlijk omdat hij concurrentie tegen zichzelf wilde vermijden. Voor kunstenaars en andere creatieve mensen is vooral de culturele achteruitgang zo deprimerend. De architect Renzo Piano, die opgroeide in Genua, ziet hoe het mooie imago van Italië verschrompelt. "Het is in se een humanistische cultuur. We verstaan de kunst om dingen te vermengen. Het is de kunst van het laterale denken", zegt Piano (73) in zijn kantoor in New York. "Plotseling stelden we vast dat dat niet meer het geval is. Mijn vrouw en ik zijn daar vele avonden heel verdrietig over."

Toen Berlusconi voor de derde keer verkozen werd, in 2008, leek hetalsof hij alles bereikt had wat hij wilde bereiken. Hij had genoeg sleutelfiguren aan banden gelegd om zijn monopolies intact te houden. Hij had zijn fortuin opgetrokken tot 7 miljard euro. En hij was aan de gevangenis ontsnapt. Het leek wel alsof hij niets meer te doen had... behalve dan fuiven met meisjes.

Berlusconi's Watergate

Ook al is hij de 70 gepasseerd, toch vindt Berlusconi zichzelf een hele hengst: "Als ik drie uur slaap, dan heb ik nog energie genoeg om nog eens drie uur de liefde te bedrijven." Zijn type: barbiebrunette, amandelogen, kleine neus, volumineuze lippen, geprononceerde jukbeenderen. Zijn tweede vrouw Veronica Lario zag er ooit zo uit, toen ze in B-films speelde. Maar dat was lang geleden, en plastische chirurgie kan ook niet alles.

Berlusconi had zich op het traditionele maîtressepad kunnen wagen, en in stilte zijn honger naar een jonger model kunnen stillen, maar hij kon het niet laten zijn zaakjes in de publieke arena te werpen. Seks hebben met mooie vrouwen is alleen plezant als je erover kunt opscheppen. Stille vertelt in zijn boek dat een van de favoriete grapjes van Berlusconi ongeveer zo klinkt: een Italiaanse man is aangespoeld op een eiland met Claudia Schiffer. Schiffer wordt verliefd op de man en wil alles doen voor hem. Hij vertelt haar dat hij zijn vrienden mist; wil ze zich verkleden als Dominic en een beetje met hem ouwehoeren? Schiffer stemt in en kleedt zich als Dominic. Hij richt zich tot haar en zegt: 'Dit geloof je nooit, maar ik neuk Claudia Schiffer!'

Zijn carrière als womanizer begon jaren geleden. Maar het werd pas alarmerend met de exquise Mara Carfagna, nu 35, die een paar jaar geleden nog in ondergoed paradeerde in een van de programma's van Mediaset en halfnaakt prijkte in mannenblad Maxim, maar nadien minister van Gelijke Kansen werd. Het gerucht ging dat ze een affaire hadden. Berlusconi haalde de showgirl het parlement binnen, en deed geen moeite om zijn affectie te verbergen. "Als ik niet getrouwd was, dan zou ik nu meteen met jou huwen", zei hij op tv in 2007. Berlusconi's echtgenote Lario stuurde meteen een brief naar de linkse krant La Repubblica om excuses te eisen.

De promotie van tv-meisjes die 'bevriend' waren met de premier ging door. Michela Vittoria Brambilla, die een tv-show over sexy nachtclubs presenteerde, werd gebombardeerd tot adjunct-staatssecretaris voor Toerisme. Barbara Matera, ooit deelnemer aan Miss Italia en een tv-presentatrice, mocht naar het Europees Parlement. Wat als een burger niet per se wil dat hij vertegenwoordigd wordt door een showmeisje? Jammer. In 2006 wijzigde Berlusconi de wet zo dat mensen stemmen op partijen en niet op individuen, en de partijbonzen - zoals hij - de nationale lijst opstellen. Wat nu als een doorgewinterd politicus het vernederend vond om in debat te moeten gaan over de wetgeving met een lingeriemodel? Zoals Berlusconi aangaf, "heeft links geen smaak, zelfs niet als het om vrouwen gaat". Showgirl worden, werd al snel de voornaamste carrièreambitie van meisjes in mediabewust Milaan.

En de meisjes werden jonger. In 2009 kwam aan het licht dat Berlusconi het feestje had bijgewoond voor de achttiende verjaardag van Noemi Letizia, een meisje dat showgirl wilde worden en dat hij later een vakantie aanbood in zijn villa in Sardinië. "Ik wil een tv-meisje zijn", vertelde ze een Italiaanse krant. "Ik ben ook geïnteresseerd in politiek. Ik zou graag in het parlement terechtkomen. Papi Silvio gaat daar voor zorgen." Het was de laatste druppel voor Lario, die de juridische procedure voor een echtscheiding inleidde en in alweer een open brief het gedrag van haar man veroordeelde en de promotie van tv-meisjes "schaamteloze rommel" noemde "voor het vermaak van de keizer".

En toen, in een daad die je kunt beschouwen als ofwel hybris ofwel het tarten van het lot, koos hij Ruby, het Marokkaanse meisje dat van huis weggelopen was. Een 79-jarige vriend van Berlusconi, ankerman Emilio Fede, pikte haar er in 2009 uit op een misswedstrijd op tv. Hij meldde de kijkers dat ze dertien was ("als ik me niet vergis"), en dat ze in Egypte een zwaar leven had gehad als weeskind. Volgens Ruby verwees hij haar door naar Lele Mora, een talentscout van Mediaset, en stelde hij haar voor aan de eerste minister (Fede ontkent dat). De relatie tussen Berlusconi en Ruby had verborgen kunnen blijven als de premier niet had ingegrepen op 27 mei 2010, toen Ruby een Milanees politiebureau werd binnengebracht op beschuldiging van diefstal.

De bekendmaking van zijn omgang met een buikdanseres zette een onderzoek in gang, waarbij talrijke getuigen ondervraagd en telefoontjes afgeluisterd werden. Al vijftien jaar zien aanklagers lijdzaam toe hoe Berlusconi zich uit de meest benarde situaties wurmt, maar deze keer kreeg hij het echt moeilijk. In januari schroefde het Grondwettelijk Hof de wet terug die de premier immuniteit gaf, waardoor Berlusconi opnieuw kwetsbaar werd. Hij riskeert een gevangenisstraf van drie jaar wegens kinderprostitutie en tot twaalf jaar cel voor misbruik van zijn ambt.

Het 389 pagina's dikke dossier van de aanklagers maakt duidelijk dat het misdrijf en de daaropvolgende toedek-operatie wel eens Berlusconi's eigen Watergate zou kunnen zijn. "Nu weten ze zowat dat ik naar Silvio gegaan ben en dat ik Silvio ken", zei Ruby in september 2010 aan de telefoon tegen een vriend, nadat ze door openbaar aanklagers ondervraagd was in Milaan. "Ik heb ontkend dat Silvio weet dat ik minderjarig ben. Ik heb hen gezegd dat hij denkt dat ik meerderjarig ben, want ik wil niet dat hij in de problemen raakt.... Dat ik meerderjarig ben, dat ik 24 ben, maar dat ik daarheen ga als vriendin."

De premier begon zich zorgen te maken. Ruby zei aan een vriend: "Mijn geval is het meest angstaanjagende van allemaal. Dit gaat verder dan het geval met Letizia (Noemi) en met (de betaalde escorte Patricia) d'Addario, allemaal." Hij was bereid alles te doen om er van af te geraken.

Uiteraard betekende dat dat er geld betaald moest worden. Het dossier van de aanklagers vermeldt een telefoontje waarin Ruby tegen haar vader zei: "Silvio heeft het gezegd (tegen de advocaten): 'Zeg haar dat ik alles betaal wat ze wil. Het belangrijkste is dat ze haar mond houdt, dat ze alles ontkent. Ze kan zelfs zeggen dat ze gek is, maar het belangrijkste is dat ze me hier buiten houdt.'" En tegen een andere vriend: "Hij heeft me gisteren gebeld om te zeggen: 'Ik geef je zoveel geld als je maar wilt. Ik zal je betalen. Ik zal je met goud bedekken. Maar het belangrijkste is dat je alles toegedekt houdt. Zeg niets tegen niemand.'"

Ruby waarschuwde dat haar stilzwijgen niet goedkoop zou zijn. Ze zei tegen een vriend: "Ik heb met Silvio gesproken, en ik heb hem gezegd dat ik hier toch iets uit wil halen. Ik bedoel: geef me vijf miljoen." En tegen een ander: "Belangrijk is vooral dat hij me gaat overladen met geld."

Bunga bunga

Berlusconi heeft het allemaal ontkend - een schenking van 60.000 euro cash niet te na gesproken, om een laserontharingsmachine te kopen zodat ze een schoonheidssalon zou kunnen openen. Maar de aanklagers zeggen dat ze bewijs hebben dat hij Ruby minstens dertien keer betaald heeft voor seks, en dat ze geschenken kreeg ter waarde van 218.000 euro, waaronder twee Rolexhorloges, een diamanten halsketting van 14.500 euro, en een jas van vossenbont van 17.500 euro. (Ruby weigerde een interview voor dit artikel toen ze te horen kreeg dat dit magazine haar niet wilde betalen). Los van Ruby heeft het onderzoek de deur opengezet naar het interne raderwerk van Berlusconi's bacchanalen in zijn Sardijnse villa, zijn Palazzo Grazioli in Rome en in de Villa San Martina, zijn landgoed met 145 kamers in Arcore bij Milaan.

De vrouwen kwamen van alle uithoeken van Italië, maar ook uit Rusland, Roemenië, Oekraïne en Zuid-Amerika. Regionaal afgevaardigde Minetti, nieuwsman Ferde en talentscout Mora van Mediaset hadden, zo lijkt het, de verantwoordelijkheid om de meisjes te zoeken, te vervoeren, en kledingsuggesties aan de hand te doen. Zoals Mora zei tegen Roberta Bonasia, onlangs gekroond tot Miss Turijn: "Jij wordt de officiële verpleegster. Je moet zoiets hebben om zijn bloeddruk te meten, en je kunt het soort bloes dragen..." "... die vrouwelijke artsen dragen", vulde Roberta aan. "Met niets eronder, uiteraard."

Na een ontspannen etentje waarbij de meisjes wat zaten te roken en met hun gsm's speelden, was het tijd voor 'bunga bunga', een soort wilde haremparty. Berlusconi had dat soort feestjes leren kennen bij zijn goede vriend Kadhafi, zo vertelde Ruby de onderzoekers. De meisjes verkleedden zich, gingen aan de strippaal dansen en lieten zich bepotelen. Minetti, de bijenkoningin, nam ook deel, zeggen nogal wat getuigen.

Patrizia d'Addario, die naar verluidt 1.000 euro kreeg om deel te nemen aan een feestje in Rome (en die later naar eigen zeggen met Berlusconi sliep in een bed dat hij had gekregen van Vladimir Poetin), beschrijft het tafereel heel treffend: "Hij zat daar op de zetel, en hij kon beschikken over ons allemaal, twintig meisjes. De jongere vrouwen waren in een hevige strijd verwikkeld om uit te maken wie het dichtst bij de eerste minister zou mogen zitten."

Telefoontaps

Na de bunga bunga, zeggen de aanklagers, werden een of meer gelukkige dames uitgekozen om met hem de nacht door te brengen. "Ik bleef slapen, natuurlijk", zei Roberta Bonasia de volgende dag tegen haar broer in een telefoongesprek, eraan toevoegend: "Ik heb geen oog dichtgedaan." Ze zegt dat ze een envelop kreeg die "hetzelfde bevatte als bij andere keren", volgens hem om haar te helpen met de winkel die ze wilde openen. De meeste meisjes kregen dat soort 'geschenken'. Een geschokt meisje, ze ging nooit meer terug, vertelde de aanklagers dat ze een envelop kreeg toen ze vertrok. "Ik opende de envelop in aanwezigheid van Nicole [Minetti], en ik zag dat hij vier 500 eurobiljetten bevatte. Ik was heel verbaasd en gegeneerd, en ik vroeg Nicole wat die geste betekende en waarom ik dat geld kreeg. Nicole legde uit dat de eerste minister op de hoogte was van mijn studie en dat de gift een bijdrage was voor mijn studie. Minetti zei dat ik die geste moest interpreteren als een gebaar van generositeit."

"Ik vind dat een van de mooiste dingen die een mens kan doen: mensen in nood helpen", verklaart Minetti vandaag. "Ik heb een rijke vriend, en ik ga met hem naar bed en hij geeft me geld voor de huur van de auto, en dat betekent dat ik me prostitueer?... [Berlusconi is] niet bang om te geloven in jonge mensen en in hen te investeren. En dat heeft hij bij mij gedaan. Hij heeft in mij geïnvesteerd."

De afgeluisterde gesprekken tonen aan dat anderen minder waardering hadden. Iris belde Aris op om te zeggen: "Ik moet hem bellen. Shit, ik wil teruggaan want gisteren gaf hij me heel weinig, ik wil meer."

Aris stuurde een berichtje naar Barbara: "Schatje, gisteren toch maar gegaan, maar hij heeft me niets gegeven. Een paar anderen, ja. Heeft hij jou gebeld? Hij heeft niet geantwoord. Oef!"

Een andere Barbara klaagde tegen Fede: "Nu nodigt hij liever Cubanen en Venezolanen uit. Je weet dat Maristhelle gaat, en Iris ook. Maar het kan me niks schelen als hij mij wil zien, hij kan mij bellen, Emilio. Ik ben niet iemand die achter mensen aangaat. Als hij liever een bende achterlijken heeft die dansen als debiele idioten - echt, ik word er misselijk van!"

Blowjobs van 300 euro

Het liep allemaal een beetje uit de hand voor de drie rekruteerders, die allemaal beschuldigd worden van hulp bij en het aanzetten tot prostitutie. Berlusconi bleef eisen dat ze op het laatste ogenblik feestjes in elkaar staken, en de meisjes werden arrogant - ze waren vooral bezig met wie een groter appartement kreeg. Sommigen pakten zelfs uit met het feit dat ze een relatie met hem hadden. Fede moest een meisje 10.000 euro betalen omdat ze compromitterende foto's op haar gsm had staan. "Dat zijn blowjobs van 300 euro", zei hij wanhopig tegen Minetti.

"Ik heb de meisjes gezegd: 'Kijk, ik ben ook maar een tussenpersoon'", zei Minetti tegen Fede. "Ik ben het contact. Dat is alles. Ik bedoel: ik doe wat me gezegd wordt, wat hij zegt dat ik moet doen. Maar niet wat jij zegt dat ik moet doen."

Het was genoeg om twee oldtimers verdrietig te maken. "Niemand heeft nog manieren", zei Mora tegen zijn vriend Fede.

De meisjes waren een bende ondankbare wichten geworden, die de moeite niet namen om dankjewel te zeggen omdat ze met de eerste minister mochten feesten. Volgens Fede had een vriend van hem gesuggereerd dat het misschien kwam doordat ze verlegen waren. Hij vertelde Mora dat, en zei: "Verlegen, het zal wel zijn! Je moet weten hoe je dank u zegt."

"Als ze je lul vastnemen lijken ze niet overmand door verlegenheid", antwoordde Mora.

"Precies", zei Fede. "Als ze je lul vastnemen in ruil voor geld, toch? Shit!"

"O, het is geschift."

Hoe geschift? Twee dagen later waren de mannen er nog over aan het praten.

"Ze waren echt verschrikkelijk, degenen die ze zondag meebracht", zei Mora.

"O, verschrikkelijk! Verschrikkelijk!", antwoordde Fede.

"Absoluut verschrikkelijk!"

"En die Cubaanse?"

"Mamma mia!"

"Ik bedoel, echt. Het is ongeneeslijk, dat probleem, ongeneeslijk! En al dat geld waarmee gesmeten wordt."

"Het is zo veel! Zo veel!"

"Ah! Zo veel geld! Zo veel!"

"Het is vreselijk. Het is echt vreselijk!"

"Vreselijk! Ik probeerde hem duidelijk te maken dat ik hem op elke mogelijke manier moet beschermen."

"[Je moet proberen] die dingen te regelen. Anders wordt het een verschrikkelijke situatie."

"... een van hen was aan het bellen op het toilet..."

"Mamma mia!"

"Bah..."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234