Maandag 30/11/2020

FilmrecensieLa bonne épouse

‘La bonne épouse’: de schetsmatige revolutie van de onderdanige huisvrouw ★★☆☆☆

'La bonne épouse' – of 'How to Be a Good Wife'.Beeld RV

Een internaat waar meisjes worden opgeleid tot onderdanige huisvrouwen: het klinkt nogal prehistorisch, maar niet zo heel lang geleden was het doodnormaal. Een perfect onderwerp voor een film, vond regisseur Martin Provost. Al levert dat nog geen perfecte film op.

Meer dan duizend ‘huishoudinstituten’ telde Frankrijk in de jaren 60: internaten waar jonge meisjes opgeleid werden tot ‘de perfecte echtgenote’ – lees: een wassende, strijkende, kokende huissloof zonder eigen mening, die nooit een druppel alcohol aanraakt, ‘maar wel een oogje dichtknijpt wanneer de man des huizes zijn borreltje drinkt’.

In La bonne épouse maken we kennis met Paulette Van der Beck, directrice van zo’n onderdrukkingsfabriekje, ergens in de Elzas. Voortdurend in zalm- of suikerspinroze mantelpakjes gehuld, geeft ze haar leerlingen het ‘goede’ voorbeeld. Ze wordt vertolkt door Juliette Binoche, maar van acteren heeft ze zelf ook kaas gegeten: met elke stap, elk handgebaar, elke stembuiging perfectioneert ze haar rol van het ideale vrouwtje.

Patriarchaat

Aanvankelijk vindt regisseur Martin Provost (Séraphine) een prima evenwicht tussen komedie en ernst. Paulette en haar collega’s werken op de lachspieren met hun karikaturale gesakker, en toch neemt de film hen serieus. Deze vrouwen zijn namelijk zelf slachtoffer van het patriarchaat, en dat begint hen gaandeweg ook te dagen.

De film speelt zich af in 1967, op een zucht van mei 68: via de radio sijpelt de revolutie het anders zo kalme internaat binnen. Niet alleen bij de leerlingen, die voor het eerst over masturbatie horen spreken, maar ook bij Paulette zelf, die na een ingrijpende gebeurtenis haar hele leven in twijfel begint te trekken.

Haar evolutie van schertsfiguur naar tragisch personage is interessant, maar Provost gaat de mist in wanneer hij haar later ook tot feministische heldin wil bombarderen. In een tv-serie van tien afleveringen kan je zo’n radicale ommekeer misschien aannemelijk maken, maar in een film van nog geen twee uur voelt het geforceerd en schetsmatig aan.

En dan is er nog de grote finale. Provost lijkt een voorbeeld te willen nemen aan de feministes van toen door alle genreconventies aan zijn laars te lappen. Zijn eindsequens is het filmische equivalent van je beha verbranden. Alleen wordt daar deze keer niemand beter van.

La bonne épouse, vanaf 11/3 in de bioscoop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234