Vrijdag 25/06/2021

‘La Bohème’ in de Munt: familievoorstelling voor de kerst

In de voorstelling van La Bohème in De Munt is er één pakkend beeld, helemaal op het einde. Mimì is dood, de bohemiens, laf als altijd, zijn al opgestapt. Alleen Musetta, de sterke, zelfstandige vrouw, blijft achter en zit gebroken bij het lijk. Daarmee moet je naar huis.

Helaas is dat beeld helemaal geen logische consequentie van wat er tevoren te zien is geweest. Dat was eerder een familievoorstelling voor de kerst. Niet zonder dramaturgische vondsten - regisseur Andreas Homoki is een van die Duitse vaklui voor wie het visuele bijwerk soms belangrijker lijkt dan het werk zelf - maar wel zonder het noodlottige, meeslepende tijdsverloop dat de muziek van Puccini vereist.

De dramaturgische vondsten liggen vooral in de interpretatie van de personages en hun omgeving. De dakloze bohemiens uit het eerste bedrijf, van wie er iemand een poging doet tot tachistische schilderkunst, hebben in het vierde bedrijf tenminste één succesvolle schrijver (Rodolfo) voortgebracht. De burgerlijke omgeving die zij in het begin nog erg vrijblijvend een loer draaien en die bijgevolg absoluut geen medelijden met hen heeft, is op het einde hun eigen biotoop geworden.

Dat is niet meteen een revolutionair inzicht, temeer daar het geplaatst wordt in een omgeving die wel erg tegemoetkomt aan de publiekssmaak tijdens de eindejaarsfeesten. Massa’s kerstsfeer dus: een gigantische kerstboom die wordt opgericht en versierd maar als de zaken verkeerd lopen ook weer omvalt, een feestje waar men ruzie maakt over de cadeautjes, kinderen bij de vleet, een Kerstman wiens broek afzakt, en heel veel sneeuw. Vaak heeft het meer weg van een revue dan van de wrang-realistische opera die La Bohème is. Die indruk wordt nog versterkt door de ongenuanceerde, eendimensionale acteursregie. Met zijn onfeilbare muzikale timing vraagt Puccini nochtans om precisie en terughouding. Beide ontbreken. Oubollige slowmotion- en freeze-effecten in de koorregie maken het alleen maar pathetischer.

De timing wordt wel kundig in acht genomen door dirigent Carlo Rizzi. Met vaak verrassend snelle tempi mijdt hij elke sentimentaliteit en zet hij vol in op stuwende passie. Met grote klankschoonheid, wat eveneens getuigt van zijn klasse. Ook onder de zangers zijn er heel mooie stemmen te ontdekken: de Albanese sopraan Ermonela Jaho bijvoorbeeld, die een heel ontroerende Mimì portretteert, of de zeer sonore bariton van Massimo Cavalletti als Marcello. Giuseppe Filianoti (Rodolfo) heeft een heldere tenor, maar is een even slecht acteur als Cavalletti en een minder genuanceerd zanger. Anne-Catherine Gillet speelt Musetta verdienstelijk, maar eerder als een karakterrol.

Zo wordt deze eindejaarsproductie vooral muzikaal een feest. Op het toneel heerst daarentegen een vaak gemaakte vergissing: het is niet omdat een gedeelte van La Bohème met Kerstmis speelt, dat La Bohème een feestelijk kerststuk is. Dat is het niet, niet eens in het tweede bedrijf “bij Momus”: het is integendeel een pakkend, droevig stuk over illusies, liefde en dood.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234