Woensdag 22/09/2021

l Jonathan op de Meir: 'Zie de mensen hier lopen in Antwerpen. Hoe grijs, hoe flets.' SEKSUELE GEAARDHEID

De Keyserlei, Antwerpen, maandagnamiddag. 'Pang! Pang!' sist een allochtone jongere in zijn richting, vinger in de aanslag. Jonathan (20) doet alsof hij het niet hoort. 'Arme jongens', zegt hij. 'Arme, zielige jongens. Get a life.'

Filip Rogiers / Foto Filip Claus

Flaneren met Jonathan op de Meir. Het wordt een onbedoelde test. Tienermeisjes gapen hem aan met open mond. Nochtans is Jonathan niet extravaganter gekleed dan anders. Hij is homo, noemt zichzelf fier 'jeanet'. De hele wereld mag het geweten hebben, iedereen mag - móet - het in één oogopslag zien, dat hij 'zo' is. Maar als het woord 'jeanet' uit de mond komt van een allochtone puber die met enkele vriendjes over de Meir loopt, is het niet als een compliment bedoeld. Jonathan hoort het, en geeft geen kik. Geen blik keurt hij ze waardig. En niet omdat hij bang is. Geen scheldwoord voor homo's of hij heeft het al honderden keren naar zijn hoofd geslingerd gekregen. Op school of op straat. De eerste keren doet het pijn. Daarna went het. Daarna keer je de logica van je belagers gewoon om. Jij bent oké, zij zijn te beklagen. "Sukkels zijn het, jongens die nog vele jaren te gaan hebben vooraleer ze met zichzelf in het reine zijn."

Tien minuten later, op De Keyserlei, is het opnieuw prijs. Twee allochtone twintigers deze keer. Giftiger, gemener. Een van hen vouwt zijn handen tot een geweer en sist: "Pang! Pang!" Een flits, niets meer, onhoorbaar voor omstanders. Ook dat ondergaat Jonathan met een ongelofelijke cool. "Ach, jaloezie." Hij heeft meer oog voor de duiven die vooral niet op zijn laarzen moeten gaan schijten. En voor de kille herfstwind die hij trotseert omdat hij maar geen jas naar zijn zin vindt en dus nog liever in een lichte pull over straat loopt dan in een 'lulluke frak', zo zegt hij met zijn Bornems accent. Hij monstert stiekem en beleefd mijn leren - nou ja, skai - jas. The Art of Being Jonathan. Of de kunst van het beredderen en rechtkrabbelen. "Een vriendin van mij heeft mij een fijn trucje geleerd. Denk bij elke tegenslag: wat kan hiervan nu het ergste gevolg zijn? Ga je ervan dood? Nee? Wel dan. Ik zag op Vitaya die man die Superman gespeeld heeft en onlangs gestorven is: Christopher Reeve. Gevangen in zijn rolstoel. 'Als je niet meer hoopt, kun je net zo goed meteen het loodje leggen', zei hij. Neemt niet weg dat ik soms wel 's verschrikkelijk kan liggen bleiten op mijn bed."

Ook dat is Jonathan. Hij grossiert in levenswijsheden en hij kan zich tegelijkertijd ongelooflijk vastbijten in, voor een buitenstaander, trivia. Het verschil bijvoorbeeld tussen een kam en een kam. Jonathan is kapper, werkt voor een blitse zaak die het personeel nu en dan op cursus stuurt naar de eigen haaracademie in Antwerpen, of naar een beurs in Parijs. "In Parijs vind je rode, gele, groene, doorschijnende kammen. Bij ons zijn ze meestal zwart." En kleren! En kapsels! "Zie de mensen hier lopen in Antwerpen. Hoe grijs, hoe flets. Antwerpen modestad? Jaja, dat zal wel. In de etalages, dat wel, maar op straat? Mode is hier geen way of life. Brussel is daar sterker in, daar is het gewoner. En Parijs natuurlijk." En ja, dat meent hij ook te merken aan de reacties op zijn eigenste verschijning. Raar ook is dat je in een dorp op den duur gemakkelijker aanvaard wordt zoals je bent dan in een grootstad. Toch in je eigenste dorp, in Mariekerke en het aangrenzende Bornem. Melkboer of krantenman, zwaaien doen ze allemaal naar Jonathan.

Hier werd hij volwassen, hier zet hij wat hij noemt zijn 'zelfzoekingstocht' verder. Nog even toch. Ook al heeft hij een job en geld, ook al hoopt hij ooit alleen te gaan wonen, het nest is hem nog iets te knus om pa en ma vaarwel te zeggen. Een beetje kind zijn en blijven, ook dat wil hij. "Ik was op veel vlakken vroeg volwassen. Voor het eerst seks op mijn dertiende. Ik wist ook heel vroeg dat ik kapper wou worden. Maar op heel veel andere vlakken wil ik net níet volwassen worden."

En toch heeft zich ook op dat laatste punt de afgelopen maanden een kleine revolutie voltrokken. In augustus, toen hij na een relatie van vier jaar zou gaan samenwonen met D., zagen liefdesbanden er nog eenvoudig uit. Je was samen of je was het niet, het was aan of af. Een maand later wás het af met D. Jonathan, zijn visie op de liefde getrouw, stortte zich meteen in een nieuw avontuur met N. Nog eens een maand later is ook dat in alle vriendschap op de klippen gelopen. De band met D. bleek sterker dan verwacht, ook al hebben ze elkaar lang niet meer gezien. Veel gradaties zijn er nu tussen aan en af.

"Ik ben nu alleen", zegt Jonathan. En hij zegt het stralend. Er is nu veel extra tijd voor hemzelf. En voor pa, ma, broer Jonas en zijn zussen. Woensdag heeft hij een vrije dag. Dan gaat hij zich eens lekker ontspannen met een vriend. Dit is zijn definitie van ontspanning, het nec plus ultra: "Sauna, massage en als je vel week is, je laten ontharen. Lotionneke, peelingske. Sùùùper."

Niets gaat op je huid zitten zo. Alles glijdt ervan af. Of toch bijna alles. En wat blijft hangen, kun je kwijt in een brief. "Ik ben dol op brieven schrijven."

Hij zou die jongens op de Meir en De Keyserlei eens een brief moeten schrijven, Jonathan. "Hen hun vet geven." Misschien heeft hij wel gelijk met zijn onderkoelde reactie op wie hem uitspuwt. Misschien is hun haat inderdaad niets meer dan een averechtse uiting van jaloezie, nijd omdat Jonathan zo complexloos zichzelf durft te zijn, omdat hij het achter de rug heeft, dat geworstel met seksualiteit.

"Ik denk dat ik me niet langer dan een dag of twee geschaamd heb, na de eerste keer. Wat schiet je er ook mee op? Ik heb medelijden met veel jongens die 'het nog niet goed weten', en die het dan toch maar aan boord leggen met een meisje. Ze kwetsen er niet alleen die meisjes, maar ook zichzelf mee. Nodeloos verdriet allemaal."

Jonge Ego's respecteert de schoolkalender en gaat er tijdens de herfstvakantie even uit. We zijn terug op woensdag 10 november.

"Laaggeschoolde jongeren zijn minder tolerant op gebied van seksuele geaardheid. Uit Nederlands onderzoek blijkt dat homoseksualiteit bij lagere onderwijsniveaus meer afgekeurd wordt. Ongeveer 50 procent van de lager opgeleide jongeren keurt seks met iemand van hetzelfde geslacht af. Alle jongerenwerkers vertelden dat homoseksualiteit bij hun doelgroep niet bespreekbaar is. Die houding wordt voor een deel verklaard door de berichtgeving dat vooral homoseksuelen door aids getroffen worden. Ook bij allochtone jongeren zien we hetzelfde beeld. Het Vlaamse onderzoek met 27 Marokkaanse jongens en 28 Marokkaanse meisjes wijst in dezelfde richting. Volgens hen zijn homoseksuele relaties verboden. Thuis mag het zeker niet geweten zijn, want de familie mag daarvan geen schade ondervinden. Voor lesbische meisjes is het nog moeilijker. Zij hebben sowieso minder privileges in de islamcultuur en homoseksualiteit wordt helemaal niet getolereerd."

(Actie-onderzoek 'Relationeel en seksueel welzijn bij maatschappelijk kwetsbare jongeren', In Petto).

"Er was een video over een homokoppel. Al de migranten stonden op. 'Dat bestaat niet bij ons en wij willen dat niet zien.' Ze waren eigenlijk een beetje beledigd en gingen allemaal weg."

(Habbekrats, jongerenwerking).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234