Zondag 13/06/2021

l Arif aan zee: hij heeft zijn mooiste sinterklaasgeschenk al gehad dit jaar. 'Maar Need for Speed Underground mag er ook nog bij.'

'Kijk, kijk! Een capsule! Daar in het zand!' Arif (12) vindt aan zee een boodschap van buitenaardse wezens. Papa pulkt het verzilverde binnenwerk van een kapotte koffiekan uit het zand. 'Meenemen', zegt hij. 'Maken we een mooie vaas van.' Arif is zielsgelukkig. Niet E.T., wel papa is back.

Filip Rogiers / Foto Filip Claus

Tegen de wind in komt Arif de heuvel op gefietst. Boekentas achterop en een plastiek zakje met bloemen bungelend aan zijn stuur. "Verrassing voor mama", hijgt hij. "Ze is jarig vandaag." Hij heeft op de markt van Brakel een potje gele en een potje rode bloemen gekocht. Welke, dat weet hij niet precies. Maar hij weet wél dat de rode "wintervast" zijn. En ook dat hij ze met korting gekregen heeft. "Omdat het de laatste waren." Arif blinkt van trots als hij een zaakje kan doen, en hij weet en onthoudt tot op de eurocent hoeveel profijt hij heeft gedaan. Zelfs over aankopen van maanden geleden. Dat 33 jaar niet helemaal hetzelfde is als 34 daarentegen, ontgaat hem dan weer wel. "Zal het gaan, ja?!", speelt mama Farida (33 dus) iets later het spel mee, vooraleer ze haar Oudste Liefste Grootste, haar Affie, bedankt met een zoen die écht klapt.

Arif wrikt en wringt zijn fiets in het fietshok. Tussen het tiental andere hele, halve en driekwart fietsen. "En daar moet nu ook weer de motor van papa bij", glundert Arif. "Zijn zwarte BMW." Buiten, onder het afdak, staat papa's tweede liefde op wielen: een antieke appelblauw-zeegroene motor met zijspan. In die zijspan passen ze alledrie, van klein naar groot en elk met hun eigen potsje op: Arif, Jarno en Ryan. Net de Daltons.

Twee woelige seizoenen lang hebben de jongens die motor op zijn vertrouwde plek, hier onder het afdak van mama's huis gemist. Hij stond al die tijd over de taalgrens, in Bovignies (Ath), waar papa sinds een jaar en een dag een oude en vervallen boerderij bewoont. Op het erf staat een camionette die alleen maar voor volwassenen totaal uitgeleefd lijkt. En er is een muilezel, of was het een paard? Van het koppige soort in elk geval, een beetje zoals papa Pascal.

Sinds het begin van het schooljaar moet Arif Bovignies missen. Door het vele schoolwerk vielen de weekendbezoekjes aan Bovignies almaar vaker in het water. "Het liefste wat ik doe, is helpen bij de boer die naast papa woont", zegt Arif. "Ik rij daar op de tractor en ook wel eens met een echte bulldozer. Dat mis ik." Op zijn bureau bij mama slingeren voortdurend tekeningen van landbouwmachines en ander gemotoriseerde tuigen rond. In technisch tekenen is Arif een Pietje precies. In andere dingen, wel... euh, iets minder.

Latijnse is wat het is, maar zijn droom blijft na twee maanden rosa rosa rosam ongeschonden: "Als ik achttien ben, wil ik een fietswinkel beginnen." Zoals die in Brussel waar papa werkt. Papa heeft op de universiteit gezeten. Maar wat hij daar aan kennis vergaarde, sloeg hij al jaren geleden gewillig in de wind. Hij zit liever met zijn hoofd tussen tandwielen, spaken en remblokken. Hij is een knutselaar, een begenadigd chipoteur, en dat is Arif ook. Vader en zoon hebben die touch of Da Vinci gemeen. Terwijl Pascal sleutelt, denkt hij zijn eigenzinnige gedachten over mens en wereld. Verward soms. "Dat lijkt alleen maar zo", protesteert hij. "Dat komt omdat niet ik, maar de wereld verward is."

Het leven kan Pascal niet direct en open en eerlijk genoeg zijn. En het moet ook strijdbaar geleefd worden, anders is het oninteressant. In zijn achtertuin in Bovignies nam hij het mee op voor het Hoppebos. Nooit spaart hij zijn commentaar. Hardop leest hij de onderschriften voor die hij bij elke situatie in zijn hoofd heeft. Prettig voor wie hem zo nu en dan tegen het lijf loopt, soms vermoeiend wellicht voor wie, zoals Farida, er een leven mee te delen heeft, een leven wil mee delen, soms wel, soms niet.

Op mama's verjaardag tuimelen we toevallig in de actualiteit als Arif mij op zijn nieuwe gsm, niet zijn eerste, het middagnieuws laat beluisteren. Hoofdpunt: bij het Kinderrechtencommissariaat kloppen kinderen vaak aan met vragen en klachten over hun plaats tussen en met gescheiden ouders. "Ik haat Radio 1", zegt Arif. "Ik luister liever naar FM Brakel." Maar het hoofdpunt blijft toch even hangen. Op papier is het eenvoudig. Je bent samen of niet. Eén plus één is twee en één zonder één is een breuk, met de kinderen als gemene deler. De werkelijkheid is vaak vloeibaarder, soms is het gissen: is het nu eb of vloed? Zo bij Arif. Ouders waren eerst samen, dan samen apart, vervolgens een tijdje apart apart, en sinds kort weer meer samen dan apart. Dat laatste tot grote vreugde van Arif. Met dat apart apart zijn, had hij het moeilijk. En ook het bijwijlen stormachtige samenzijn is niet altijd een pretje. "Als ik verdriet heb, krop ik het niet op. Ik praat erover. Met mijn beste vriend Remi, als het kan. Of met mama of papa."

Maar verdriet is er vandaag niet. We zitten aan de keukentafel bij mama. Snel een kommetje hete soep voor Arif en Jarno naar de muziekschool vertrekken. Sax en hobo, oefenen voor het sinterklaasconcert. Aan tafel zingen de jongens enigszins bijzondere sinterklaasliedjes. Eentje over een werkstaking van de zwarte pieten: ze liggen aan de Spaanse Costa te zonnebaden en weigeren de sint te vervoegen naar "dat koude land aan de zee". Eentje over kinderen die in dat koude land aan de zee het speelgoed uit de zak van piet kieperen en zelf in de zak kruipen om als verstekeling naar de zon op te stomen. En dan ook nog een politiek heel correct liedje over kinderen die gewillig afstand doen van hun geschenken en sinterklaas vragen om het aan minderbedeelde soortgenootjes te bezorgen. Dat zingt mama alleen eigenlijk. Jaja, denkt Arif. Hij vraagt aan Jan Decleir, pardon, sinterklaas, het pc-spelletje Need for Speed Underground. "Voor op de pc bij papa in Bovignies, want die van mama is te licht."

Arif is gelukkig. Papa is er vanavond ook weer. En ook zondagochtend aan zee bij grootmoeder zat iedereen rond de ontbijttafel. De één zorgde voor de pistolets, Pascal als vanouds weer voor de onderschriften. Het ging zo zijn zondagse gangetje. En toen werd er uitgewaaid aan zee. Dijk op, dijk af. Uit de zandmassa die tegen de golfwering aan was opgewaaid, zag Arif plots iets zilverkleurigs steken. "Kijk, kijk! Een capsule! Daar in het zand!" "Laat maar liggen", zeiden wij. "Dat is gewoon een stomme buis of zo." Maar papa keerde zich om en pulkte het restant van een koffiekan uit het zand. "Meenemen", bromde hij, sjekkie in de mondhoek. "Maken we een mooie vaas van." Hij stak het ding onder zijn arm, gaf Farida zijn mooiste grijns. En zij terug. Naast hen, net boven de golfwering uit, dook ook Arifs hoofd op. Met een wintervaste glimlach.

Arif heeft zijn mooiste sinterklaasgeschenk al gehad dit jaar. De appelblauw-zeegroene motor staat weer op zijn vertrouwde plek onder het afdak. En er is die verhakkelde koffiekan, trofee van een dagje zee. Mooier geschenk is er toch niet, wel? "Nee", zegt hij. Even pauzeren. "Natuurlijk wel! Need for Speed Underground."

Op papier is het eenvoudig. Je bent samen of niet. Eén plus één is twee en één zonder één is een breuk, met de kinderen als gemene deler. De werkelijkheid is vaak vloeibaarder, soms is het gissen: is het nu eb of vloed?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234