Zondag 16/05/2021

concertverslag

Kurt Vile and The Violators in de Handelsbeurs: Balanceren tussen achteloos en weergaloos

Kurt Vile. Beeld Alex Vanhee
Kurt Vile.Beeld Alex Vanhee

De handleiding voor zijn brein vond hij niet in Gent, maar in een waas van classic rock en psychedelische folk stootte Kurt Vile wél op de 'Goldtone' die hij al zo lang zoekt. Een uitverkochte Handelsbeurs reisde dan ook gewillig mee naar Viles vreemde maar fabelachtige zone.

Wankele tred, fles wijn in de hand, troebele blik en gehannes met een gitaar - nee, de walk on van Kurt Vile beloofde weinig goeds voor het concert. Hier en daar zag je ongeruste gezichten: zou dit weer een van Viles wisselvallige sets worden, genekt door slordig gerommel? Halverwege opener 'Dust Bunnies' bleek die vrees voorbarig. Met zijn onvaste pas had Vile gewoon zijn favoriete truc bovengehaald: je op het verkeerde been zetten. Eerst de nozem uithangen, schijnbaar te lui om zijn talent écht te gebruiken, om dan uit de losse pols een wereldsong te spelen. Vile deed het in Gent (waar Democrazy hem al voor de derde maal uitnodigde) veertien keer na elkaar en hij kwam er telkens grandioos mee weg.

De eerste keer dus in 'Dust Bunnies', dat met zijn dreinerige maar onweerstaanbare cadans de blauwdruk was voor veel van wat zou volgen: classic rock, maar dan zonder machismo, conservatisme en alle andere narigheid die je met het genre associeert. Ook de freaks en de weirdo's mogen gezellig meedoen bij Vile - de mooist krullende bovenlip sinds Johnny Rotten - en zijn drie Violators - geselecteerd op hun decoratief voor de ogen hangende haar en hun volle klantenkaart van de effectpedaaltjeswinkel.

Morrelen aan clichés

Viles eigen geest is trouwens te verknipt om netjes de stippellijnen van de classic rock te volgen, getuige daarvan de telkens weer van het pad afwijkende songs, met als toppunt 'Freak Train', de enige track die hij opdiepte uit zijn lofi-albums die dateren van voor 2011, toen hij met Smoke Ring for My Halo overal op de radar verscheen. Stond het tempo van het concert doorgaans op het standje 'relaxed en gezapig', dan was dit een dollemansrit op een Suicide-ritme, met vervormde zang, Alan Vega-achtige 'wows' en een saxofoon die de song Stooges-gewijs aan flarden scheurde. Vile legde in de outro zelfs zijn instrument op de grond om doodleuk luchtgitaar te spelen, terwijl de versterkers achter hem loeiden en piepten.

Zo morrelde Vile voortdurend aan de clichés uit het grote rock-'n-rollboek. In 'I'm an Outlaw' - een banjo klonk nog nooit zo cool - ontsnapte hem een langgerekte yeeeee-haw, terwijl hij in 'KV Crimes' openlijk solliciteerde naar een plek in Neil Youngs Crazy Horse. In 'Goldtone' stond Vile dan weer wijdbeens te soleren en in radiohitje 'Pretty Pimpin' ging hij helemaal op in zijn ironische rockerspose: na de intro "hey kids, do you like to rock and roll", mikte hij een fluim voorbij de drummer de coulissen in en zong hij over leven "like a son of a gun", terwijl de gitaarriff flirtte met 'Sweet Home Alabama' van Lynyrd Skynyrd.

Een banjo klonk nooit zo cool. Beeld Alex Vanhee
Een banjo klonk nooit zo cool.Beeld Alex Vanhee

Harnas voor zijn breekbaarheid

Toch hoorde je door al die tongue-in-cheek-stoerdoenerij heen dat Vile ook een gevoelige, dromerige ziel is die luide gitaren hanteert als harnas voor zijn breekbaarheid. De zinnetjes "there ain't manual to our minds" (uit 'Dust Bunnies') en "I can be one thousand miles away but I still mean what I say" ( 'Pretty Pimpin') waren de eerste hints van de diepte die gaapt in zijn ogenschijnlijk nonchalante niets-aan-de-hand-nummers. In de drie songs die hij solo bracht, kon je er helemaal niet meer naast luisteren: hier nam de donkere folkie in Vile de bovenhand.

'Runner Ups' was een ode aan een vroeg gestorven vriend die Vile de fingerpicking bijbracht waarin hij nu zo excelleert. Hartverscheurender dan het zinnetje "my best friend's long gone but I got runner ups" - ternauwernood gerelativeerd met een nadrukkelijke yeah - kon bijna niet. Of het moest de kreet om liefde en aandacht van 'Stand Inside' zijn, waarbij je je weer verwonderde over die rare frasering van Vile. Niemand anders slaagt erin om zo ongeïnteresseerd én diep betrokken tegelijk te klinken. Ook in bisnummer 'Peeping Tomboy' balanceerde hij tussen achteloos en weergaloos: spectaculair hoe Vile zijn gitaar met één hand bespeelde.

Het mooist waren de drie songs waarin de rocker en de folkie elkaar vonden in een zalige psychedelische waas. 'Wheelhouse' en 'Wild Imagination' begonnen allebei op dezelfde manier, met een voorzichtig mechanisch ritme uit de drumcomputer, maar klommen al snel naar hogere sferen. Daar bevond zich ook het absolute hoogtepunt van dit vijfsterrenconcert: het op z'n Thurston Moores lang uitgesponnen 'Goldtone'. Vile zat helemaal in zijn eigen vreemde zone, en trof daar naast het voltallige publiek van de Handelsbeurs ook zijn eigen heilige graal aan: een golden tone, ofwel zijn kopzorgen opgeslorpt in een monster van een song.

Viles volgende reis richting waas is gepland op Cactus Festival - je weet waar je deze zomer moet zijn.

Het mooist waren de drie songs waarin de rocker en de folkie elkaar vonden in een zalige psychedelische waas. Beeld Alex Vanhee
Het mooist waren de drie songs waarin de rocker en de folkie elkaar vonden in een zalige psychedelische waas.Beeld Alex Vanhee
null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234