Zaterdag 24/09/2022

KURT VANDEMAELE

Mijn kinderen zijn in de paasvakantie alle drie naar Divergent gaan kijken. Ik zeg hen dat ze kuddedieren zijn, producten van de markt en dat ik van mijn kroost beter had verwacht. "Ga eens naar een film die iets zegt", rond ik mijn preek af. Maar Wilma laat zich niet zomaar de les spellen. "Eén van je deprifilms waarvan ik zin krijg om me op te hangen", flapt ze eruit. Franke smoel. Ouders van vroeger zouden gezegd hebben: "Ga je mond wassen met zeep." Sunlight, voor onbezoedelde gedachten. Onlangs toen ze haar tong naar me uitstak, zei ik haar: "Er is wellicht geen lichaamsdeel van jou dat ik al vaker gezien heb." Waarop ze lachend zei: "Jawel, dit." En ze stak haar middenvinger uit.

Uma windt er zich niet over op: "Pa, het gaat over de wereld hoe hij eruitziet nadat jouw generatie hem om zeep geholpen heeft. Over hoe het anders kan, want zoals het nu gaat, werkt het duidelijk ook niet." Hmmm. Daar heeft ze een punt. "Misschien moet je ook wel eens gaan kijken", concludeert Felix. Terwijl ik die overweging maak, stoot ik meteen op een probleem. Hoe kom ik ongemerkt een zaal in waar een film voor tieners en jongvolwassenen speelt, zonder voor een oude viezerik door te gaan? Toen mijn kapper destijds per se Frans Bauer wilde zien in Plop en het Vioolavontuur, ging hij verwoed op zoek naar mensen wiens kind hij kon trakteren op een bioscoopbezoekje. Een vriendelijke vorm van kindermisbruik.

We kunnen onze kinderen niet genoeg beschermen. Het zijn niet alleen de films. Eerst moeten ze het boek gelezen hebben. En denk vooral niet dat het na de franchises van Twilight, The Hunger Games en Divergent gedaan is met die troep. Er komt meer. The Maze Runner is de volgende. Wilma heeft nu al de drie boeken verslonden. In het Engels jawel, ze kon niet wachten op de vertaling.

Terwijl ik nog zit te bedenken hoe ik hen in godsnaam tot de auteurscinema kan bekeren, zegt Felix "En trouwens, pa, ben jij nooit gewoon fan geweest?" Er floepen enkele namen en titels door mijn gedachten. "Ja, net zoals jullie, van alles wat fout was. Eenmaal je verstand genoeg hebt, dan ben je geen fan meer."

En dan opeens moet ik denken aan Emilie Dequenne. En wat ik haar vorige week zei : "Ik weet dat ik het als journalist niet kan maken, maar ik ben fan van je. Je bent de wereldkampioene acteren." Ze bloosde, glunderde en stotterde in mijn plaats. Ik lag net niet aan haar voeten. Maar ik meen het, ze is de beste actrice ter wereld. Na Rosetta dacht ik nog zoals iedereen dat ze gewoon perfect gecast was. Maar in A perdre la raison ging ze zo diep, dat ik me niet kon inbeelden dat ze ooit nog van haar moeite zou bekomen. Maar zie, in Pas son genre speelt ze een gewoon kapstertje met de lichtheid van een veertje. Al is ze niet zo gewoon. Een docent filosofie wordt verliefd op haar. Op het eerste gezicht een eenvoudig, goedlachs dametje dat van films met Jennifer Aniston houdt, maar als je verder kijkt, besef je dat ze de DNA-code van haar personage moet ontcijferd hebben. Anders had ze nooit al die onderhuidse trekjes kunnen brengen, die kleine nuances, datgene wat niet te spelen valt. Weldra in de bioscoop: Pas son genre.

Iedereen moet er naartoe. Ook mijn kinderen. Al is het wel dat 'divergent' is? Afwijkend. Ik moet hen leren afwijken van wat de markt van hen verlangt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234