Woensdag 23/10/2019

KURT VANDEMAELE

Het is middag, de zon staat hoog, en ik zit bij een koffietje na te genieten van Her, bij een koffietje in de groundwork coffee op Sunset Boulevard in L.A. Oké, 16 dollar is waanzinnig veel voor een bioscoopticket. Zondagtarief. Maar Spike Jonze, eerder ook de regisseur van Being John Malkovich en Adaptation, kan me niet ontgoochelen. Ik heb een zwak voor zijn tedere cinema vol waanzinnige ideeën. De hoofdrol wordt gespeeld door een alweer sublieme Joaquin Phoenix. Gisteren laste ik nog een minuut stilte in op de stoep van de Viper Room waar zijn broer River stierf. Een minuut en tien seconden om precies te zijn. 70 seconden.

Ik moest daar in de buurt zijn, omdat ik niet het gevoel heb in L.A. te zijn geweest als ik geen bezoek heb gebracht aan The Book Soup, mijn favoriete boekenwinkel waar ik jarenlang ieder boek aanschafte dat mijn geliefkoosde regisseurs wilden verfilmen. Zoals ook Even Cowgirls get the Blues, nog zo'n vat vol ongewone ideeën, dat door de nochtans vaak geïnspireerde Gus Van Sant in een snertfilm werd omgevormd. Het was de laatste keer dat River Phoenix, in een klein bijrolletje op het grote doek te zien was.

Door die film wou ik alles lezen van Tom Robbins. Geen man heeft betere, mooiere gedachten. Het werk van Philip K Dick vind je ook in The Book Soup. Zijn boeken zijn altijd beter dan de films. Guido Van Meir vroeg me ooit of ik zijn familie kon opsporen in L.A. Dick had ooit beweerd dat de messias op aarde zou terugkeren, en zich in België zou vestigen. Van Meir kan het ook zelf verzonnen hebben. Scenaristen maken daar hun beroep van. Het oeuvre van Barry Gifford heb ik er ontdekt. Qua toon ligt het veel dichter bij dat van misdaadschrijver Jim Thompson dan Wild at Heart van David Lynch zou laten vermoeden.

Ook dit keer kom ik weer met meer papier buiten dan dragelijk is. Daaronder ook een klein boekje van David Lynch: Catching the Big Fish, waarin niets meer staat dan wat hij me al tientallen keren heeft verteld. Niemand die ik vaker geïnterviewd heb. 'Ideas come along in the strangest way when you just pay attention', zo zegt hij vaker. Hij is opgetrokken uit zachtheid. Toen Mel Brooks hem inhuurde voor de regie van The Elephant Man bestempelde hij hem als 'Jimmy Stewart from Mars'. Een warme, rare man.

'It's a strange world, isn't it?' Het was niet toevallig de tagline van Twin Peaks. Hij zei me dikwijls dat Los Angeles hem met zijn angsten confronteerde. En ik volgde hem toen hij zei dat het een grommende stad was. De soundscape onder Eraserhead kwam ergens vandaan. En toch... Jack Nance, zijn maat en de hoofdrolspeler uit die film, die uiteindelijk zou doodgeslagen worden, korte tijd nadat hij Laura Palmer dood had aangetroffen in Twin Peaks, zei me ooit: "David heeft altijd heel hard zijn best gedaan om een rare snuiter te worden."

Toen ik hem vroeg waarom hij dan in Los Angeles bleef als de stad hem zo bang maakte, zei hij: The Light. Ik hoorde het hem zeggen en het was alsof ik ook het licht zag. Hij heeft weinig woorden nodig om veel te zeggen. Ideas are like fish, zegt hij. In ondiepe wateren vang je kleine vissen. Maar als je op de grote vissen uit bent, dan moet je de diepe wateren opzoeken. Je zou waarlijk geloven dat L.A. de City of Angels is, waar goeie ideeën als pluisjes in het rond vliegen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234