Donderdag 17/10/2019

KURT VANDEMAELE

Als u regelmatig een roman leest of een film ziet, dan is uw verstand wellicht flexibel genoeg om iets voor waar aan te nemen waarvan u weet dat het in werkelijkheid niet kan. Heel even bent u bereid om iets te geloven wat u bij uw volle verstand zou weglachen. Of liever, u plooit uw verstand, zodat de feiten die u worden aangeboden er even bij u in kunnen. Daar is ook een term voor: suspension of disbelief. Een andere manier om te zeggen dat u de pauzeknop van de ongelovige Thomas in uzelf eventjes ingedrukt houdt. Maar dat gaat natuurlijk niet vanzelf. De inspanning moet van twee kanten komen.

In Brussel start vandaag het Internationale Festival van de Fantastische Film. Niet dat al die films er zo fantastisch zijn. Alle films die je er ziet, zijn het werk van fantasten, mensen met een overschot aan verbeelding. Sommige films zitten op het randje van de waanzin en nemen uw geest mee waar hij nog maar zelden is geweest. Een ideale manier om te achterhalen wat uw hoofd kan slikken zonder dat u geestelijke bijstand nodig hebt. Op geen ander Belgisch filmfestival zie je de toeschouwers zo uit de bol gaan. De sfeer grenst er vaak aan het waanzinnige. Verplegers staan er klaar met dwangbuizen om af te voeren wie het mentaal niet meer aankan. Moet je meegemaakt hebben om het te geloven. Een van de gasten is Jean-Pierre Jeunet, de man achter films als Delicatessen, Le fabuleux destin d'Amélie Poulain en andere pareltjes. De fictieve universa die hij heeft neergezet, liggen soms vele lichtjaren van de realiteit, maar het publiek gaat graag met hem mee. Simpelweg omdat hij de interne logica respecteert van de werelden die hij bedenkt. Je voelt je niet onnozel als je even voor waar aanneemt wat hij je vertelt. Zonde dat zelfs een gerespecteerd regisseur als Darren Aronofsky weleens vergeet dat hij enig houvast moet geven aan wie vraagt om over een glibberig pad achter hem aan te lopen. Zijn Noah komt deze week in de bioscoop. Ik heb er vorige week al mijn tijd mee verloren. Ik zal hem een factuurtje sturen. Hoewel, na al het moois heeft ook hij af en toe recht op een misser. Aronofsky heeft het vaak over mensen die de realiteit anders bekijken of niet aankunnen. Pi en Requiem for a Dream waren zijn eerste meesterwerken en misschien wel zijn beste films. Hij verloor even de pedalen toen hij het over The Fountain had en vond zichzelf terug toen hij Mickey Rourke met zichzelf liet worstelen in The Wrestler. En dat het menselijk verstand soms rare dingen kan doen met het lijf dat eraan vastzit, bewees hij ook met Black Swan.

Noah past eigenlijk in het rijtje. Noah kijkt naar boven, ziet God in de wolken en praat ermee. En God vertelt hem dat alle mensen slecht zijn en uitgeroeid moeten worden. Er zal een zondvloed komen en Noah en de zijnen moeten een boot bouwen om de beesten te redden, want zij gedragen zich minder beestachtig dan de mensen en hebben recht op een nieuw leven. Ik geloof dat Aronofsky dwaalt. In mijn misdienaarjaren heb ik Noah nooit gekend als een Rambo en liepen er geen creaturen in de parabel rond die uit Lord of the Rings ontsnapt lijken. Zijn zondvloed is één grote waterverspilling. Met 130 miljoen dollar vermag hij niet wat hij ten tijde van Pi met 60.000. dollar wel kon: me laten geloven. De Heer mag dan met hem zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234