Dinsdag 20/08/2019

Kunstwerk bij gebeente

Philippe Gilbert had zoontje Alan in de armen op het podium. Als een jongleur hanteerde hij de fopspeen. Wel liefdevol, kusje toe. Er komt een dag dat een renner zijn hele familie voorgaat op de eretrap: koters, ma en pa, moemoe en pepe, neven en nichten. Volksverhuizing. Hulde aan het geslacht.

Gilbert mét zoontje kon ik best hebben. Hij blijft toch de Phil. Sereen, authentiek, soeverein. Handwerk van de natuur met inherente bescheidenheid voor de elementen. Niets aan hem is klef, niets schreeuwerig. Anderhalve minuut na de koers hoor je in hem weer de rivier uit het dorp kabbelen. En zie je een jongen die graag een steentje in het water zou gooien.

Mocht ik maar eens naast hem staan.

Philippe Gilbert is niet alleen de beste renner van het land, hij is ook nog het mooiste levende kunstwerk. Alleen al zijn lach uit die gevormde mond en witte tanden beroert. Een helende lach, na de smurriegrimas van Vangheluwe. Betrouwbaar geluk. Niet zo ostentatief als een opera.

Ik mag er niet aan denken dat deze quintessens van natuur en cultuur straks, na de finale coup van N-VA, geen landgenoot meer zou zijn. Als er één Belg is om lief te hebben, dan wel Philippe Gilbert.

Nog steeds stiller in de roem dan Tom Boonen. Minstens zo beschaafd als Nick Nuyens. Oneindig veel grootser dan het provinciale gekonkel van zijn sponsor Omega Pharma-Lotto. Een renner voor Hemingway. Of toch voor Dimitri Verhulst.

Er lijkt nooit iets van razernij, laat staan hormonen, in zijn pedaalslag te zitten. Ook gisteren niet, in de laatste demarrage op de Cauberg, toen hij genadeloos wegflitste van de concurrentie. Bijna achteloos liet hij zijn volgelingen als dorre krentenbol achter zich. Eens over de meet nog steeds van marmer. Snot noch zweet, niet eens roest van stof in de mondhoeken. Eén washandje, en hij kon alweer naar het Bal de la Rose.

Gisteren waren Jurgen Van den Broeck en Jelle Vanendert waardige helpers. Meestal kom je de Lotto’s bij het aanbreken van de finale in geen velden of wegen nog tegen. Dat was nu anders. Maar dan nog leunde Gilbert niet echt op het zweet van noemenswaardige knechten. Zijn tweede winst in successie in de Nederlandse klassieker bleef de triomf van een eenling.

Gilbert is niet het product van een geoliede machine. Hij is onze variant van Fabian Cancellara, zij het nu met minder pech. Meer dan Tom Boonen of Björn Leukemans ademt hij de vooroorlogse moraal van het wielrennen: eigen benen eerst!

Hoe lyrisch mag je zijn als chroniqueur voor een krant? Hou het op een vingerhoed, zeiden mijn oude meesters. Met Philippe Gilbert kan dat niet. Er vloeit te veel samen in deze Waalse tempobeul. Te veel land en natie, te veel naturel, te veel pretentieloosheid met een goddelijke signatuur.

Zoveel mooie mensen kom je nu ook weer niet tegen.

Mevrouw Gilbert had haar zoontje afgestaan aan het podium. Zelf bleef ze als schaduwnimf op de achtergrond. Ook dat was een verademing na de recente publieke copulatiezucht van de heer en mevrouw Vansummeren in Roubaix. De mystiek van een klassieker deel je niet in averechtse druksels van huwelijksaanzoeken of aangekondigde zwangerschappen. Van Gilbert weten we alleen dat hij een vrouw en een zoontje heeft en in Monaco resideert. Of er ooit een moeder is geweest die, zoals ene Wiske, ‘duifkes’ voor hem bakt, is onbekend.

Philippe is zijn eigen onvoltooide. Maar wel nog eerst Luik-Bastenaken-Luik winnen, en een paar etappes in de Tour.

Een (tweetalige) Waal naar hart en ziel, niet geconstipeerd door nationalisme, laat staan door het slijm van Vokaratten in krijtstreep. Gewoon puur en genereus, bij gebeente.

Kom daar om in Vlaanderen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden