Zondag 25/07/2021

Strip top 5

Kunst, politiek of liever hardwerkende muizen? De 5 opvallendste strips van de week

Mickey  Beeld RV
MickeyBeeld RV

Boerke strompelt door de kunstgeschiedenis, Trump verzint alternatieve feiten, Mickey Mouse gaat steampunk en Yves Swolfs associeert zijn nieuwe rauwe westernreeks met de huidige populistische politiek.

Lonesome 1: Het spoor van de predikant ★★★★☆

"Wie een volk op de oorlog wil voorbereiden, moet geen sprookjes vertellen. Zwakke geestenmoet je bang maken. Je moet voorbeelden stellen. Ervoor zorgen dat schurftige schapen worden aangegeven. Je moet zondebokken zoeken, woede aanwakkeren…"

Als zo’n uitspraak u doet denken aan bepaalde huidige politici, dan zit u niet ver van de waarheid. Yves Swolfs noemt dit zijn meest politieke strip ooit. En dat voor een western die speelt in 1854. De Belg wilde thema’s aansnijden als oorlogsfinanciering en de duistere belangen waarop ze drijven, want: “Ik zie er parallellen in met onze twee wereldoorlogen en zelfs met actuele issues.”

Swolfs brak in 1981 door met Durango, een harde westernreeks die kon wedijveren met klassiekers als Blueberry of Jerry Spring.

null Beeld RV
Beeld RV

Durango werd groot, maar stierf een stille dood (slechts 17 albums sinds de start). Deze nieuwe reeks, opnieuw geïnspireerd op de spaghettiwestern én een tv-reeks als Deadwood, speelt net voor de Amerikaanse burgeroorlog en volgt een predikant die via populisme en een dubbele moraal mensen voor zijn kar tracht te spannen. Eén eenzame cowboy ziet de bui hangen en biedt weerstand. De reden wordt snel duidelijk: hij kan verleden en toekomst zien bij wie hij aanraakt.

Lonesome is getekend en ingekleurd in die typische Swolfs-stijl. Het is opnieuw een gewelddadige western, genre ‘oog om oog, tand om tand’. En opnieuw is het goed versus slecht. Een beetje cliché wel. Weinig subtiel ook. Maar het plaatje klopt. Spannend en entertainend.

Uit bij Le Lombard.

null Beeld RV
Beeld RV

De Blauwbloezen ★★★☆☆

Niet iedere auteur ziet de trend van integrales blij tegemoet. Dupuis publiceerde zonet wat een eerste deel van een lange integrale reeks van De Blauwbloezen lijkt te worden. Niet dus, want scenarist Willy Lambil, die de reeks in 1972 vernam van Salverius, stelde een veto. Hij vindt het ongepast dat zulke bundelingen verschijnen terwijl de auteurs nog in leven zijn. Tja. En dus zullen er voorlopig slechts twee bundelingen verschijnen. Niet samengesteld uit albums waaraan hij zijn medewerking verdeelde, maar enkel die verhalen geschreven door zijn voorganger Salverius en getekend door Cauvin, tekenaar van het eerste uur. Die laatste kon het allemaal geen fluit schelen.

Niet getreurd, want vaak zijn het zijn net die eerste knullige pogingen die nu het lekkerst weglezen. Zo ook bij hier, waar de dikkeneuzen-ventjes een constante zijn. De kruisbestuiving tussen het karikaturale en het realisme zou pas veel later bijgesteld worden.

null Beeld RV
Beeld RV

De Blauwbloezen wordt te snel weggezet als een humorreeks. Minder bekend is dat vele verhalen geënt zijn op waargebeurde feiten. Of dat nu gaat over Chinese immigranten, racisme of vrouwen in het leger.

Maar in 1968 was het zoeken naar die formule, zo leert het dossier in dit boek. Pas in 1971 werd gekozen voor het thema van de Amerikaanse burgeroorlog. “Want soldaten versus indianen (…) zou al snel repetitief overkomen,’ aldus Cauvin. Ook een leuke anekdote: toen Cauvin in 1961 bij zijn Humoradio-hoofdredacteur polste naar loonsverhoging, werd hij prompt ontslagen. "Ik denk niet dat uw toekomst bij Dupuis ligt", klonk het. En zo werd hij even technicus bij een animatiestudio. Cauvin wordt nu beschouwd als een van de moneymakers van Dupuis.

Uit bij Dupuis.

null Beeld RV
Beeld RV

Boerke kijkt kunst ★★★★☆

Boerke heeft een lange weg afgelegd. Pleegde hij aan het begin van zijn carrière nog op zowat elke pagina zelfmoord, dan blijft hij nu in leven. De zelfmoordgrappen waren blijkbaar op. Of vervelend. Of te repetitief. In dit album onderneemt hij welgeteld drie pogingen. Eenmaal tracht hij zich op te hangen, maar realiseert hij zich al snel dat dat niet werkt in een schilderij van M.C. Escher. Een andere keer wil hij zich met een steen om zijn nek in een betoverend groenachtig vijvertje gooien, maar blijkt net dat het decor van Claude Monets bekende schilderij Le bassin au nymphéas, en wordt hij door hem boos weggejaagd.

Pieter De Poortere wekt alle dit soort beeldende kunstwerken tot leven en laat Boerke daarin figureren. Zo smijt hij ’s nachts zijn gevulde pispot uit over een lawaaierig gezelschap voor zijn huisgevel (figuranten voor Rembandts De Nachtwacht). Of vreet hij een door Andy Warhol opgesteld stilleven van fruit en groenten op, zodat die enkel overblijft met een blik Campbell Soup (en zo beroemd wordt). Elke bekende kunstenaar passeert zo de revue.

null Beeld RV
Beeld RV

Steeds vaker richt De Poortere zich op een concept. Dan smijt hij Boerke de ruimte in, dat stuurt hij hem naar Hollywood om hem in dit geval onder te dompelen in de oude en moderne kunsten. Misschien is dit wel de beste uit die conceptreeks, vooral ook omdat De Poortere op zo'n ontspannen, morbide en/of gevatte manier de oude meesters en hun bekendste schilderijen zowel in de kijker zet als dat hij ze te kakken zet. In sommige gevallen past hij zijn stijl aan aan de kunstenaar. Zo doet De Poortere en Roy Lichtenstein of een Katsushika Hokusai. Heerlijk. Hij zal overigens binnenkort de eerste Belg zijn die een Mickey Mouse hommage-album mag leveren (zie hieronder).

Uit bij Nanuq.

null Beeld RV
Beeld RV

Mickey: De verloren oceaan ★★★☆☆

Mickey Mouse is in november 90 jaar en dat zullen we geweten hebben. De antropomorfe muis met het hoge stemmetje is sinds kort het onderwerp van een unieke samenwerking tussen de Europese stripuitgeverij Glénat en de Amerikaanse Walt Disney Company. In een aparte collectie staat het Franse stripauteurs vrij om eigenzinnige one shots van Mickey af te leveren. En het mag best zot zijn. Eerder kregen we al het kolderieke De jeugd van Mickey (Tebo), nadien volgde grootmeester Loisel met Zombokoffie (gesitueerd in de jaren van depressie). In Frankrijk volgden nog hommage-albums van onder meer Trondheim en Cosey, maar wij zitten nog maar aan nummer drie. Het genre? Steampunk. Oftewel: avontuur in een fictief Victoriaans tijdperk, toen machines werden aangedreven door stoomkracht.

null Beeld RV
Beeld RV

Scenarist Filippi kennen we nog van Ethan Ringler, Het boek van Jack of dat andere steampunk-verhaal De Kapers van Alcibiades. Hij situeert zijn verhaal in ‘Het hoge noorden van Oeralië, zeventien jaar na het conflict’. Mickey, Minnie en Goofy gaan er op zoek naar de brandstof koraliet en moeten daarbij opboksen tegen Boris Boef. Maar wanneer de oceaan letterlijk op hun schedel terechtkomt en een gemeenschappelijke vijand opduikt, sluiten ze vriendschap.

Toegegeven, de personages zijn in dit verhaal inwisselbaar met andere personages uit andere universa. Slechts af en toe bots je op hun negentig jaar oude karakteristieken. Filippi heeft een flauw verhaal afgeleverd in een gedurfde setting. Maar laat dat de pret niet helemaal bederven. Het tekenwerk is magistraal. Charmant ook. En aardig. En miljaar, wat een inkleuring. Tekentechnisch is dit na Loisels bijdrage de meest inventieve en creatieve.

Uit bij Glénat.

null Beeld RV
Beeld RV

Alternative facts: Trumps werkelijkheid ★★☆☆☆

Poetin wordt rockzanger, Melania valt haar echtgenoot meermaals aan, Trump studeert zich in de indianencultuur in via strips, Macron trouwt met Brigitte Bardot,… En omdat dit een oerhollandse strip is, komen als vanzelfsprekend een rist Nederlandse politici en royals bij kijken en redt Trump de Nederlandse politiek.

Alternative facts is een politieke satire met 14 kortverhalen, met titels als ‘Covfefe’ of ‘Black lives matter’, en combineert objectieve feiten met alternatieve waarheden. Als had Kellyanne Conway ze zelf geschreven. Op de laatste pagina wordt elk verhaal aangevuld met het nieuws dat aan de basis lag van Trumps alternatieve werkelijkheid.

null Beeld RV
Beeld RV

Een album voor zowel de Trump-hater als -fan, meent de uitgeverij. Tekenaar Fred de Heij slaagt er in een heel album vol te stouwen met karikaturen van politici en vips van over de hele wereld, maar heeft vreemd genoeg de grootst mogelijke moeite met de kop van Trump, en dat al vanaf de cover. Maar ach, wie maalt er om dit alternatief smoelwerk? Alternative facts is maar om te lachen. Schaterlachen wordt het echter niet, een grimas en een zure grijns her en daar zit er wel in. Wie zich afvraagt of dit nu een boek voor of tegen Trump is, krijgt op het eind het antwoord van de drie auteurs (Noël Ummels, Pieter Albert en Fred de Heij) zelf.

Uit bij L.

null Beeld RV
Beeld RV
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234