Maandag 09/12/2019

'Kritiek op Music For Life, hoe zuur kun je zijn?'

Vanaf volgende week zondag verwarmt Studio Brussel Vlaanderen weer met een radiomarathon ten voordele van meer dan duizend goede doelen. Eva De Roo, Linde Merckpoel en Bram Willems nemen alle giften in ontvangst in hun iglo in recreatiedomein De Schorre. Wij namen de dames nog snel even apart. 'We hebben nu al kippenvel.'

Kritiek geven op een nobel initiatief als Music For Life ligt gevoelig. In een opiniestuk op Knack.be werd deze week de vraag gesteld of een deftig politiek beleid niet te verkiezen is boven 'amusement voor de poen': "Armoedebestrijding, ontwikkelingssamenwerking, integratie van migranten en vluchtelingen, zelfs dierenbescherming: moet dit soort problemen nu worden opgelost met een warmathon, een Ketnet-koekenbak of geblinddoekt pannenkoeken eten? Dit zijn geen goede doelen. Het zijn maatschappelijke en politieke problemen die structureel moeten aangepakt worden met sterk beleid en een substantiële begroting. We amuseren ons kapot om het gat in de begroting te dichten."

Bij de start van het interview wil Linde er meteen op reageren.

Linde Merckpoel: "Het zou misschien logischer zijn dat goede doelen niet afhankelijk waren van goodwill. Tot daar volg ik. Maar de toon van dat stuk: 'gecommercialiseerde show', 'amusement voor de poen'. Hoe zuur kun je zijn?"

Eva De Roo: "Wij mediatiseren het goede doel, maar het is geen populariteitsstunt. We doen dat vanuit puur engagement, omdat we echt iets willen veranderen in de maatschappij. In de marge plukken enkele bedrijven en politici daar mee de vruchten van. Maar dat is toch niet de essentie?"

Linde: "Het is het goed recht van elk bedrijf om een actie op poten te zetten. Die grote vissen verhogen onze slagkracht. Maar Music For Life is niet de grote namedroppingshow. Er komen vooral veel particulieren en kleine verenigingen aan bod.

"Vorig jaar had een 6-jarig meisje geld ingezameld voor de Poezenboot (die verwaarloosde of gedumpte poezen opvangt, RL). Ze had haar klasgenoten laten betalen om op haar kamer samen naar poezenfilmpjes te kijken op YouTube. Er was ook popcorn te koop. Dat gaat om een klein bedrag, maar het is zó schattig. En het steekt ook anderen aan."

Eva: "Als de Vlaamse regering een cheque komt uitdelen, ontslaat hen dat niet van de plicht om goed beleid te voeren. Maar Music For Life is niet de plek om kritische vragen te stellen. Daar zit niemand op te wachten. We zijn door het jaar heen kritisch genoeg."

Als presentatoren staan jullie zeven dagen in de kijker. Wordt er op Studio Brussel gestreden om die plekjes?

Eva: "Dit blijft het summum van radio maken. Maar van een concurrentiestrijd is geen sprake. Zo zijn we niet bij StuBru."

Linde: "Ik heb nog nooit onenigheid of jaloezie opgevangen. Die keuzes zijn altijd logisch. Je moet er klaar voor zijn en de juiste waarden hebben."

Eva: "En uiteindelijk zijn het toch onze bazen die kiezen. Je kunt je geen kandidaat stellen."

Wat zijn de vereisten?

Eva (droog): "Je moet superknap zijn."

Dan hebben jullie bazen er al fameus naast gezeten.

Linde (lacht): "Je moet die spirit van Music For Life vóélen en uitdragen. Wij menen dat oprecht. We zijn alle drie heel geëngageerde mensen. Anders kun je niet met dezelfde interesse naar elk verhaal luisteren. Je mag niet denken: 'Pff, al die triestige verhalen' of 'och, weer ene die koekskes heeft gebakken'. Elke spat cynisme zou totaal misplaatst zijn."

Over cynisme gesproken: Lennart Van Durme omschreef Music For Life in De Standaard als 'dat vaste moment rond eindejaar waarop de problemen van anderen mensen onze problemen worden'.

Linde: "Goed, hè, dat er zo'n week is?"

Het zegt ook iets over die andere weken. Een heel jaar lopen we sukkelaars achteloos voorbij, maar met een Wafelenbak For Life wissen we ons schuldgevoel uit.

Linde: "Sommige vzw's zijn samen met de Warmste Week groot geworden.

"Vzw Feestvarken zorgt voor verjaardagscadeaus voor kansarme kindjes. Het eerste jaar konden ze een honderdtal pakketjes afleveren. Nu zitten ze aan een veelvoud. Veel vrijwilligsters hebben zich bij Feestvarken aangesloten, omdat ze de vzw via Music For Life hebben leren kennen. Dat is toch de max?"

Eva: "Music For Life beperkt zich niet tot één week. Onze slogan 'Iedereen zorgt voor iedereen' wordt door veel mensen op het terrein waargemaakt, het hele jaar door. De dag nadat ze hun cheque hebben afgegeven, beginnen ze al met de acties voor het jaar nadien. Die mensen voelen dat net zo oprecht als wij. De brandweermannen zijn zelfs al bezig met tweejarenplannen."

Linde: "In scholen wordt er onder kinderen en leerkrachten maanden op voorhand gediscussieerd over wat ze voor Music For Life gaan doen. En voor wie. Ik vind dat onze actie dat ook verdient. Wie gelooft dat Music For Life een voze reclamestunt is, moet deze week maar eens komen meedraaien op onze redactie. De mensen van ons team zijn nu voor de tweede keer alle acties aan het afbellen, om te checken hoe het loopt. Kijk! (toont haar armen) Ik krijg er kippenvel van."

Eva: "Mensen doen ook echt zotte dingen om tot bij ons te geraken. Achteruitstappen van Hove tot Boom. Of met de kajak komen. Die hebben vooraf op een kaart van de waterwegen de route uitgestippeld: zalig."

Wat is het zotste dat jullie zelf al hebben gedaan?

Linde: "Ik ben ooit met Sam De Bruyn in vijf dagen tijd van Zweden naar België gelift. Met een bed. Het thema was 'Moeders op de vlucht'. Onze actie was amper voorbereid. We zijn dat bed ginder in de Ikea gaan kopen, hebben het in elkaar gestoken en mee naar België gesleurd. Mijn handen stonden vol blaren. We hebben tussen de honden in een garage geslapen. En in een vrachtwagen op samengeperst papier, in de vrieskou. Dat was pittig. Sam heeft vaak in de laadbak van een rijdende vrachtwagen gezeten, terwijl dat bed van links naar rechts slingerde. Ik zat vooraan." (lacht)

Eva: "Ik moest gaan ijsberen in een put in West-Vlaanderen, met een bende stoere mannen. Maar ik durfde er niet in. In vergelijking met Linde ben ik een pussy. Ik werk ook nog niet zo lang voor Studio Brussel."

Hoe zit het met jullie maatschappelijk engagement?

Eva: "Mijn jongste broer heeft een mentale handicap. Daardoor ben ik van kleins af allergisch voor pesten. Iedereen verdient een kans. Op school kregen we ooit Kosovaarse vluchtelingen in de klas. De juffrouw pikte mij eruit om hen wegwijs te maken."

Linde: "Dat zegt veel."

Eva: "Ik hou ook van mensen met een hoek af. Mijn vrienden zijn nogal speciaal."

Hoezo?

Linde: "Pas op! Die gaan blij zijn als ze dit lezen."

Eva (lacht): "Mijn vriend is vorige zomer met de fiets en een hangmat door Frankrijk gereisd. Om vijf uur 's namiddags vertrok hij met de trein richting Ardennen. Het stuk tussen Dinant en Parijs zou hij fietsen. Daar wilde hij de volgende ochtend om tien uur de trein nemen. Tussen zes en acht 's morgens zou hij wel even slapen in een bos. Ik ben blij dat ik daar niet bij was. Ik fiets ook graag, maar ik wil op voorhand weten waar we gaan slapen. Remi niet. Die heeft alleen twee bomen nodig voor zijn hangmat. (lacht)

"Met zulke mensen om je heen is alles mogelijk en leer je relativeren. Al heb ik hem ook al een paar keer staan uitschelden omdat we uitgeput boven op een berg stonden zonder eten en drinken. Dan had hij me wijsgemaakt dat we een klein fietstochtje gingen maken en bleek dat een bergpas van twee uur te zijn."

En jouw engagement, Linde?

Linde: "Hoe ouder ik word, hoe meliger. Ik voel de behoefte om iets te verwezenlijken dat er echt toe doet. Gilles en ik hebben een topleven, maar we brengen niks bij aan de samenleving. Ik wil me niet verschuilen achter Music For Life, want dat is mijn job. Een vrijblijvend leven is geen optie meer. Ik wil bewust bezig zijn met hoe ik leef, wat ik koop, eet en hoe ik omga met mensen. Misschien komt dat wel door Music For Life. Ik eet zoveel mogelijk lokale producten en koop niet graag in de supermarkt. Als dochter van een zelfstandige heb ik geleerd dat kwaliteit geld kost. Vlees haal je bij de slager. Dan is het vers en die mens heeft daar verstand van."

Eva: "Ik eet vegetarisch. Ik heb geen auto, geen tv, en ik probeer geen vliegreizen meer te maken. Maar ik ben daar ook pragmatisch in. Vijf jaar geleden ben ik naar Bolivië gevlogen, omdat ik dat land absoluut wilde zien. En vorige zomer ben ik met trein en bus in Marokko geraakt. Maar op de terugweg was mijn tijd op en moest ik wel het vliegtuig nemen."

Linde: "Ben je huilend opgestapt?"

Eva: "Nee, maar ik vond dat wel heel spijtig."

Linde: "Je mag daar niet té lang bij stilstaan, anders word je zo'n droevige opfretter die anderen voortdurend verwijten maakt. Ik bewonder wat je doet, maar zo ver ben ik nog niet. De voorbije vijf jaar heb ik elke zomer een maand in Azië gezeten. (beschaamd) En volgend jaar gaan we terug."

Eva: "Ik veroordeel dat niet, dat zou hypocriet zijn."

Linde: "Maar ik ben al onherkenbaar veranderd. Vroeger aten wij zes dagen per week vlees, nu nog twee keer. En in de H&M kom ik bijna nooit meer. Ik sta veel meer stil bij mijn eet- en koopgedrag dan tien jaar geleden."

Eva: "We weten nu ook veel meer dan tien jaar geleden, bijvoorbeeld over de gevolgen van vleesconsumptie op onze planeet. We hebben al zo'n gemakkelijk leven, er is veel te veel. Dan vind ik het niet zo moeilijk om enkele dingen te laten. Elk seizoen praat de mode-industrie je een nieuwe outfit aan. Waarom is dat nodig? We moeten ook allemaal op reis naar mooie, verre landen. Ik shop en reis ook graag, maar we hebben minder nodig dan we denken."

Linde: "Bram vertelde me dat hij een reis naar Berlijn wilde boeken. Hij vond een vlucht van 26 euro. Mijn eerste reactie was: 'Wauw, gáán!' Hij zei dat die prijs veel te laag was, hij kon dat niet verantwoorden tegenover zichzelf. Hij is met de trein gegaan."

Michael O'Leary van Ryanair zegt dat hij vliegen over enkele jaren gratis zal maken.

Eva: "Dan hoop ik maar dat mensen ooit de mentale klik zullen maken. Het zou goed zijn dat iedereen eens nadenkt over zijn impact op de planeet. Moet ik per se elke dag vlees eten? Heb ik die tweede auto echt nodig? Moet ik dit weekend echt naar Stockholm vliegen om er eens tussenuit te gaan?"

Zeventig procent van de Vlamingen is ervan overtuigd dat ze het slechter zullen hebben dan hun ouders. Zijn jullie optimistischer of is de wereld om zeep?

Linde: "Ik zie hoopvolle tekenen. Zero waste shops, lokale landbouw, kringloopwinkels... Er is een brede stroom op gang gekomen van bewuster consumeren. Maar aan de andere kant lees ik ook dingen waar ik bang van word.

"Vandaag nog: de gletsjers zijn aan het smelten. Ik vind dat shocking! Elke dag denk ik daar aan. Dat nieuws zou op elke voorpagina moeten staan. Maar sommige mensen willen het niet eens meer horen. Zo stom! Mijn vader liep in zijn tijd al rond in een T-shirt met 'No time to waste' erop. Wat moeten we nu zeggen?"

Eva: "Ik heb Before the Flood, de klimaatdocumentaire van Leonardo DiCaprio, gezien. De dagen erna voelde ik me heel slecht, omdat ik besef dat dat allemaal echt aan het gebeuren is. En ik weet niet wat ik eraan moet doen."

Stijn Meuris vraagt zich af waarom jongeren niet op straat komen.

Eva: "Tegen de Vietnamoorlog of de kernwapens kon je nog demonstreren. Dat waren concrete politieke keuzes. Maar tegen wie of wat moeten wij betogen? Alle problemen zijn ecologisch, economisch en politiek met elkaar verweven. Het gaat om het Grote Systeem dat helemaal fout zit, maar allesbehalve transparant is. Hoe groot is de invloed van de multinationals? Wie trekt er achter de schermen aan de touwtjes? Tegen die wereldmacht kunnen we niks beginnen. Maar dat pleit ons niet geheel vrij. Mijn generatie verdient een schop onder de kont. We hebben allemaal zo weinig tijd en we zijn te veel met onszelf bezig."

Lijden jullie nog aan yolo en fomo?

Linde: "Niet meer. Als het feestje volop aan de gang is, en iedereen heeft plezier, neem ik met de glimlach afscheid."

Eva: "En dan zeg ik: 'Allez Linde, we zijn net begonnen'! Ik heb geen fomo, maar als ik ergens ben, ga ik à fond. Dan kruip ik de volgende avond vroeg in bed met een filmpje op de laptop. Ik heb ook een aantal hobby's opgezegd om meer ruimte te hebben voor de goesting van het moment. Ik plan nog weinig op voorhand."

Linde: "Ik ben jaloers! In oktober waren al mijn weekends volgeboekt tot eind december. Dat is nog verergerd sinds ik De ochtend presenteer. Ik heb zo weinig tijd dat ik keuzes moet maken: alleen de mensen die er echt toe doen."

Gaat jullie generatie ook bewuster met relaties om, in de wetenschap dat er zo veel scheidingen zijn?

Eva: "We nemen meer onze tijd om uit te zoeken wat we willen. We wachten langer met trouwen en kinderen krijgen. Je wilt eerst geproefd hebben van alles."

Eva, jij leerde je vriend kennen op een treinreis naar Slovenië. Je zei in Het Laatste Nieuws dat dat eigenlijk ongelegen kwam. 'Het was net uit met mijn vriend en ik wou in heel Europa eens gasten gaan binnendoen.'

Eva: "Ik rolde altijd van de ene lange relatie in de andere en wou wel eens weten of het single leven iets voor mij was. Eens proeven, hè. (steekt haar tong uit en likt in het luchtledige)

Linde: "Allez, niet doen! Raf gaat nu schrijven: 'steekt tong uit en trekt vulgaire kop'."

Ik zou niet durven. Verkopen jullie vaak vuile praat op Studio Brussel?

Linde: "Reken maar! En de vrouwen zijn erger dan de mannen. Wij kennen minder taboes."

Eva: "Soms gaan we iets eten met alle vrouwen van de redactie. Daar wil jij zo hard bij zijn!"

Linde: "Ik pis bijna altijd in mijn broek van het lachen. De man als instituut wordt daar met de grond gelijkgemaakt."

Klopt het dat jij een dildo van 'Callboy' Randy Paret mee in de iglo neemt?

Linde: "Alleen om hem terug te geven aan Rik Verheye (Jay Vleugels, RL), die een nachtje komt meedraaien. Maar heb je dat ding al eens bekeken? Dat is huge: 24 centimeter."

Lukt het om daar wat te slapen?

Linde: "De eerste twee dagen kruip ik niet graag in mijn bed. Dan wil ik overal bij zijn."

Toch een beetje fomo?

Eva: "Je staat gewoon strak van de adrenaline."

Linde: "Maar na twee nachten ben ik steendood en pak ik alle slaap die ik kan krijgen."

Wat doen jullie om te kunnen slapen?

Eva: "Muziek beluisteren. Bon Iver, Daniel Norgren, Erik Satie, Alt-J en Nicolas Jaar. (smachtend) Dan droom ik van Nicolas."

Linde: "Ik lees voor ik ga slapen. Dat helpt zo goed dat ik meestal na twee bladzijden in slaap val. Gilles vindt me soms op mijn boek. Er zijn pagina's die van de kwijl aangenaam knisperen." (lacht)

Van vermoeidheid wordt een mens emotioneel. Gaan jullie vaak huilen in de iglo?

Linde: "Vorig jaar hebben we alle drie maar één keer geweend. Bij mij kwam het omdat mijn vader plots belde vanuit Frankrijk, waar mijn ouders een B&B hebben."

Eva: "Ik brak, toen mijn oude scoutsgroep plots voor de micro stond. Ik was drie jaar leidster bij Akabe, voor jongeren met een beperking. Die gasten kwamen zeggen dat ze me keihard misten. Dat was genoeg. Soms voelde ik me voor een shift zo belabberd dat ik dacht dat het me niet meer zou lukken. Je moet daar elke keer voor de volle 100 procent staan."

Linde: "Ik heb achter de schermen ook al in de badkamer staan huilen bij Siska (Schoeters), omdat ik te vermoeid was. Dan bel je je ouders of je lief, maar niemand kan iets zeggen dat helpt. Alleen Eva of Siska begrepen wat ik voelde."

Probeer je publieke huilbuien te vermijden?

Linde: "Ik bijt vaak op mijn tanden. Als ik me elke keer laat gaan als een verhaal me ontroert, wordt het belachelijk. Niemand heeft er iets aan dat wij daar om de tien botten staan te huilen. Die mensen voor de micro ook niet. Siska kreeg het vorig jaar kwaad bij een broer en zus die hun papa hadden verloren. Ze stonden daar keisterk hun verhaal te doen en waren trots op hun actie. Toen ze zagen dat Siska het moeilijk kreeg, zeiden ze: 'Je moet niet wenen, Siska'. Waarop die in duizend stukken brak. Dat is de wereld op zijn kop: kinderen van 10 jaar die zoiets hebben meegemaakt en die jou dan moeten troosten. Die onwaarschijnlijke veerkracht van mensen, dat is het schoonste."

Wat is het ergste dat jullie ooit hebben meegemaakt?

Linde: "Niets! Hout vasthouden."

Eva: "Ik was in de buurt van Le Bataclan op de avond van de aanslagen in Parijs. Ik kan mezelf sowieso al heel bang maken. Als ik vroeger naar het toilet in de gang moest, dacht ik dat er een boef achter me aan zat.

"Maar daar was het gevaar reëel. Mensen renden op ons af en riepen dat mannen met kalasjnikovs aan het schieten waren. We hebben gelopen voor ons leven. Pure doodsangst. We werden uit een café gezet en wilden schuilen in een ander, maar mochten niet binnen. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me compleet hulpeloos en afhankelijk."

Linde: "En dan de deur krijgen. Confronterend!"

Eva: "Vooral omdat we anderen zo vaak de deur géven. Die mensen in Syrië hebben veel ergere dingen meegemaakt. En ze weten écht niet waar ze naartoe moeten."

Heeft die ervaring je leven veranderd?

Eva: "De eerste maanden wel. Het besef dat je alles uit het leven moet halen en niet te veel op de lange baan moet schuiven. Morgen kan het gedaan zijn.

"De avond na de aanslagen in Brussel ben ik in De Monk wijn gaan drinken. Ik wilde niet plooien voor de angst. En ik had behoefte om mijn vrienden te zien."

Voel jij je veilig in Schaarbeek?

Eva: "Om een of andere reden voel ik me daar veiliger dan in Reet. Daar gingen de rolluiken vanaf elf uur 's avonds omlaag en was er niemand meer op straat. Dan hadden de verkrachters vrij spel."

Linde: "Vrij spel in Reet." (lacht)

Eva: "In Brussel lopen er rare kwieten over straat, maar ik ben altijd met de fiets. Af en toe roepen ze wel eens dat ik mijn zadel recht omhoog moet zetten. 'Dan heb je meer plezier'! Dan ben ik wel gedegouteerd."

Zoiets zou je in De slimste menster wereld ook kunnen horen. Je zit in de finale. Verandert dat programma iets aan je bekendheid?

Eva: "Daar ben ik van geschrokken. Zelfs mijn vrienden, die normaal nooit over StuBru beginnen, vragen me nu voortdurend hoe het bij De slimste mens was. Ik hoop dat dat snel overwaait."

Linde: "Allez Eva, je bent de strafste van Studio Brussel! Niemand van ons is langer meegegaan dan drie afleveringen. Wees trots."

Eva: "Ik ben al blij dat ik geen grote flaters heb begaan."

Linde: "Het schone is dat zij niet eens echt wil winnen. Zij wil zich gewoon amuseren. En dan vind ik het zalig dat ze mensen die al maanden aan het studeren zijn, er gewoon uitsjarelt."

Eva: "Maar nu ik in de finale zit, wil ik ook winnen, hoor."

En dan met een kater die iglo in!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234