Woensdag 17/07/2019

Kristof Calvo heeft verkiezingsplannen klaar

'Ik wil macht, ik wil besturen. Fuck de zijlijn.' Kristof Calvo presenteert dinsdag de verkiezingsplannen van Groen en klinkt ambitieus. 'De traditionele partijen zullen ons er niet bij nemen voor onze mooie ogen.'

Een sociaal-economisch congres, je zou het niet meteen vereenzelvigen met Groen. De ecologisten willen met een scherper, serieuzer profiel naar de verkiezingen van 2014. De partij organiseert halfweg oktober haar congres in Brugge. De congresteksten worden komende dinsdag al gepresenteerd. "Het is weinig blabla en veel boemboem", vat Kristof Calvo samen.

Het 26-jarige Kamerlid is aangesteld als congresvoorzitter. Jong, zelfverzekerd en met marginaal geitenwollensokkengehalte: Calvo staat voor de vernieuwing. De partij heeft voor haar verkiezingsplannen even gespiekt bij de G1000. Iedereen mocht zijn ideeën, analyses en voorstellen online insturen. Er kwamen goed vijfduizend reacties. "Ik was aangenaam verrast hoeveel mensen in hun pen wilden kruipen voor Groen. Over onlinedemocratie wordt vaak lacherig gedaan. Ik snap dat niet. Natuurlijk zit er soms brol tussen. Maar waarom zouden we oeverloos discussiëren over confederalisme, en niet over democratie zelf?"

Is Groen tevreden met een facelift? De traditionele partijen gaan voor een volledige make-over.

"Het is geen opsmuk. We bouwen voort op het succesrecept van de voorbije jaren. Bij de vorige drie verkiezingen waren we telkens bij de winnaars. Het was niet de bedoeling om onze partij opnieuw uit te vinden, zoals de sp.a probeert. Ook Gwendolyn Rutten is bezig om Open Vld een nieuwe smoel te geven. En CD&V is met oude wijn in nieuwe zakken bezig. Of was het oude zakken in nieuwe wijn. (lacht)

"Intussen kiest Groen ervoor om een volledig nieuw pensioenplan uit te werken. Niet voor de partij, maar voor de mensen. Daarbij willen we een basispensioen garanderen. Zodat er een eind komt aan de schandalige armoede bij ouderen. We willen ook dat niet de pensioenleeftijd, maar het aantal gewerkte jaren telt. Zoals bij een auto ook niet het bouwjaar, maar het aantal kilometers telt."

Met die voorstellen zult u toch weinig kiezers verrassen?

"Sorry dat we niet op de dool zijn. Ik bedoel: het is goed om voldoende consistent te zijn in de politiek. Heeft Groen nood aan vernieuwing? Ja, maar de insteek van ons congres is dat vooral onze samenleving nood heeft aan vernieuwing. De huidige regering, een klassieke tripartite, is de manager van het status quo. Ze wordt niet geholpen door de economische crisis, maar ze mist ook visie voor de noodzakelijke hervomingen. De Wetstraat heeft een impuls van nieuwe ideeën nodig. Een sleutelpunt in al onze voorstellen is vereenvoudiging. De wetgeving, de vergunningen, de belastingen: het is allemaal te complex. En wie wint daarbij? De 1 procent. De smeerlappen, lobby's, gulzigaards. Kort gezegd: de deelnemers aan de Olympische Spelen van meer en meer."

Groen is niet de partij van de regeltjes?

"In de perceptie zijn wij de politici met het vingertje, maar dat is fout. Neem het woon-werkverkeer. Daar stelt Groen een verregaande, duurzame hervorming voor. Wij zeggen: schaf de fiscale voordelen voor bedrijfswagens af. Net zoals de terugbetaalde abonnementen voor de trein of de fietsvergoedingen. In de plaats komt een mobiliteitsbudget, dat voor alle burgers hetzelfde is. Iedereen krijgt een vast bedrag en mag dat spenderen zoals hij of zij wil. Wie met het openbaar vervoer of met de fiets gaat, zal een mooie bonus overhouden. Maar wie met de auto in de files wil staan, mag dat ook van ons."

Het is intussen tien jaar geleden dat de groenen mee bestuurden in Vlaanderen of federaal. Komt daar verandering in?

"Het is onze ambitie om vooruit te gaan op alle niveaus. Ik heb daar alle vertrouwen in. En dat is niet naïef, ik ben een realpolitiker. Ik wil macht, ik wil besturen, zoals alle politici. Fuck de zijlijn. Zweeppartijen zijn niet meer van deze tijd. Die knop hebben de groenen al in de jaren negentig omgedraaid onder Jos Geysels, Vera Dua en Mieke Vogels. Dat betekent wel dat we de kiezer moeten charmeren. De klassieke partijen zaten in 2010 niet te wachten op de groenen. Ze zullen ons er niet bij nemen voor onze mooie ogen. We moeten dubbele cijfers scoren. Anders landen we weer op een klassieke tripartite. Johan Vande Lanotte zegt nu dat ze de socialisten willen buitensjotten. Maar als je Vande Lanotte, sp.a en buitensjotten intikt in Google, krijg je veel hits. Hij zegt dat voor elke verkiezing."

Is een progressief front een optie?

"Daar is in het verleden al veel te veel energie aan verspild. Dat is geen optie voor mij. De ware progressieven dat zijn wij. Staatssecretaris voor Fraudebestrijding John Crombez (sp.a) is een heel aangenaam politicus. Maar krijgt hij in de voetbalkantine uitgelegd dat Omega Diamonds een diamantfraude van 2 miljard euro mag afkopen voor 160 miljoen euro? Als sociaal-democraat is dat een drama. Maar in de geesten van de klassieke partijen kan dat blijkbaar. Je kunt er niet rond dat ze steeds meer op elkaar lijken. Er zijn maar drie kleuren in het Vlaamse politieke landschap: lichtbruin, grijs en groen."

Kunt u voor Groen worden wat Jean-Michel Javaux was voor Ecolo? Bent u een golden boy?

"Ik ben niet erg bescheiden, maar dat zou ik nu niet durven zeggen. Groen heeft een hele sterke generatie klaarstaan. Ik ben daar één van de gezichten van. Vind ik dat belangrijk? Ja natuurlijk. Eén: sterke figuren zijn belangrijk voor een partij. Twee: ik heb liever dat veel mensen vinden dat ik mijn job goed doe, dan omgekeerd. Maar dat maakt mij geen reïncarnatie van Javaux."

U hebt geen ambities voor een stap hoger? Volgend jaar zijn het voorzittersverkiezingen bij Groen.

"Dat is nog veel te vroeg. Wouter Van Besien is de perfecte leider geweest de voorbije jaren. Tijdens de regeringsonderhandelingen heeft hij ons op de kaart gezet als een pragmatisch partij. Als Wouter wil verder gaan, moet hij dat doen. Zolang ik voor 2050 eens voorzitter ben geweest, is het goed (lacht). Er is geen haast. Ik amuseer mij geweldig als parlementslid. Onlangs liep ik door het parlement en dacht ik opeens: ik ben toch blij dat ik hier ben. Ik heb toen een sms naar mijn moeder gestuurd. Een gevoel van dankbaarheid overviel mij."

Waarom hebt u zich zo vastgebeten in de energiedossiers?

"Energie is hét politieke thema van vandaag, morgen en overmorgen. De overgang naar een maatschappij die draait op hernieuwbare energie, dat is een evolutie te vergelijken met het ontstaan van de democratie en de welvaartsstaat. Al moet ik eerlijk zijn: eigenlijk wilde ik niet energie opvolgen. Pensioenen leek me interessanter. Het zou ook een statement geweest zijn als jongste rechtstreeks verkozen parlementslid ooit. Maar Luc Barbé, de toenmalige kabinetschef van Olivier Deleuze (Ecolo), vertelde mij: 'Dat is de corebusiness van onze partij, grijp je kans'."

Minister van Energie, droomt u daarvan?

"Laat ons zeggen dat ik een gezonde dosis ambitie heb. Dat is de meeste mensen al opgevallen (lacht). Uiteraard droom ik van meer verantwoordelijkheid. Al moet ik nog veel boterhammetjes eten. Ik ben slim genoeg om te beseffen dat een ministerpost absoluut geen wandeling in het park is. Maar het is een goede vraag voor mezelf om dossiers in te schatten: hoe zou ik het aanpakken als minister?

"Het zou sowieso pittige discussies opleveren met Sophie Dutordoir, de baas van Electrabel. De strijd tussen de politiek en dat bedrijf is een puur machtsverhaal. Het gaat erom welke invloed een regering nog kan uitoefenen op een multinational, want achter Electrabel schuilt het Franse GDF Suez. Volgens mij moet de regering niet meer onderhandelen. Wat is het resultaat daarvan? Als het bedrijf hard genoeg aandringt, wordt de taks op kerncentrales verlaagd. Als het nog een beetje liegt, maken we die taks ook fiscaal aftrekbaar. Dan denk ik: komaan, dat moet stoppen. Meer assertiviteit zou zeker helpen."

U moet zowat de enige groene zijn die geregeld een populist wordt genoemd.

"Als populisme betekent dat je de dingen bij naam noemt, ja dan ben ik een populist. Ik wil dat meer dan één op de tien begrijpt waarover het gaat. David Van Reybrouck heeft daar een mooi boekje over geschreven. Pleidooi voor populisme heet het. Maar opgepast: duidelijk zijn is niet mensen naar de mond praten. Als Groen kun je daarvan moeilijk beticht worden. We maken net plannen waar sommige Vlamingen nog niet klaar voor zijn. Ik ben geen populist à la Bart De Wever. Die zet mensen tegen mekaar op. Ik pas voor de fabel van de zondebok."

U hebt toch ook een geliefkoosd doelwit: het grote boze Electrabel?

"Nee, sorry. Je kunt toch niet beweren dat we onterecht op de kap zitten van de Electrabels en ArcelorMittals van deze wereld. Als het daarover gaat, ben ik met veel plezier een populist."

Overleven alleen de lefgozers in de Wetstraat?

"Als een minister je afblaft, mag je niet onder tafel kruipen. Dan kun je niet op een relevante manier aan politiek doen. Soms moet ik leren doseren. Assertief gaat snel over in arrogant. Dat is een werkpunt. Maar ik sta tegelijk altijd klaar om te luisteren, te leren en naar oplossingen te zoeken. Die houding mis ik bij een aantal collega's.

"Neem Vande Lanotte. Hij combineert het beste en het slechtste uit de Wetstraat. Hij staat stevig op zijn poten, is hyperintelligent en kent zijn dossiers vanbuiten. Maar hij is tegelijk o zo cynisch, koud en kil. Zoals hij schaamteloos communiceert over de benoemingen van de topmanagers. Dat het van hem wel een liberaal mag zijn bij de NMBS, maar niet Marc Descheemaecker (de huidige spoorbaas, JVH). Dat is toch waanzin? Descheemaecker doet mee aan een objectieve selectieprocedure. Maar Vande Lanotte schiet hem zomaar af. En niet in zijn gezicht, maar in de krant. Dat verdient volkswoede, een betoging voor het kabinet. Descheemaecker moet klacht indienen. Welk recht heeft die minister om te zeggen dat hij incompetent is? En geloof me: er hangt geen poster van Descheemaecker boven mijn bed."

Speelt u nooit stratego? In Mechelen bestuurt u samen met Open Vld, N-VA en CD&V. De sp.a staat langs de kant.

"De Stadslijst, Groen samen met de Open Vld van Bart Somers, heeft de gemeenteraadsverkiezingen grandioos gewonnen. Met Groen zijn we van twee naar zeven gemeenteraadsleden gegaan. Daarna hebben we onze oude coalitie voortgezet. Het enige verschil is dat het kartel van CD&V en de Volksunie is opgesplitst in CD&V en N-VA. Dat de socialisten aan de kant staan, hebben ze aan zichzelf te wijten. Zij hebben geprobeerd om de Stadslijst buitenspel te zetten. Maar dat is mislukt. Kijk: deze coalitie is niet mijn droomcoalitie. Dat is een absolute meerderheid voor Groen. Maar in het bestuursakkoord staan de uitbreiding van de autoluwe binnenstad, een klimaatneutrale stad en de aanleg van heel wat parken. De collega's van N-VA hebben een gevoeligheid rond taal en de Vlaamse zaak die ik niet heb. Maar ik respecteer die wel, zolang het constructief gebeurt."

Is Bart Somers de beste burgemeester voor Mechelen?

"Ik vind Bart een goede burgemeester. Het klikt tussen ons. Al heb je in de politiek nooit kameraden. Als ik 's avonds laat op café zit, denk ik nog na wat ik zeg. Maar ten gronde vind ik Somers niet heel anders dan Daniël Termont (sp.a) in Gent. Ze zijn allebei burgervaders. Dat is het grote verschil met Antwerpen. Na de verkiezingscampagne moet je vervellen als burgemeester. Je moet alle inwoners zich thuis laten voelen. Maar Bart De Wever (N-VA) kan niet verbinden. Hij ziet de mensen niet graag, allen zijn potentiële kiezers."

Mechelen is intussen wel de stad met een Syrië-ambtenaar en een stortvloed aan GAS-boetes.

(Komt op dreef) "Over de Syrië-ambtenaar kreeg ik telefoon van een journalist met de vraag of ik tegen een ambtenaar voor deradicalisering ben. Wel, sinds wanneer is groen voor radicalisering, heb ik hem gevraagd. Waar gaat dit over? Ja, dat kind had een andere naam kunnen krijgen. Maar de facto zullen we onze preventiedienst gewoon versterken. Ik heb geen enkel probleem om daarmee in de krant te staan. Hetzelfde voor de GAS-boetes. Was dat boterhammen-incident (een jongen werd opgepakt omdat hij een broodje aan het eten was op de trappen van een kerk, JVH) belachelijk? Natuurlijk. Maar Mechelen is geen GAS-stad. Kijk naar de cijfers: Oostende en Antwerpen zijn de koplopers als het op GAS-boetes aankomt. Opnieuw: het is niet mijn volle goesting. Maar als je niet kunt leven met een compromis, maak je jezelf irrelevant."

Staat u altijd zo hevig. Of bent u soms ook kalm?

"Als ik slaap, dan ben ik rustig. Al is dat zelfs een uitdaging. Ik wroet. Maar ik ben geen machine. Af en toe plof ik eens in de zetel neer. En toen ik vorige week op bezoek ging in Barcelona bij mijn 'yaya', dat is Catalaans voor grootmoeder, ben ik gelukkig een andere Kristof dan in een debat in Terzake. Ik ben in het parlement wat rustiger geworden. Ook omdat je merkt dat als je altijd chargeert, je er niet in slaagt er om eens een punt goedgekeurd te krijgen. En dat vind ik belangrijk. Je hebt de keuze: ofwel maak je ergens maanden een spel van, ofwel probeer je echte hervormingen door te drukken. Ik kan elke week een vraag stellen aan staatssecretaris Melchior Wathelet (cdH): 'Weet jij wel dat de klimaatopwarming bestaat?' Maar dat is niet productief. En dat is waarvoor je betaald wordt."

U verdient een veelvoud van uw vrienden.

"Je verdient goed als politicus. Ik schaam me daar niet voor. Het zou wat minder mogen zijn, maar oké. Het is de bedoeling dat de mensen mijn loon terugverdienen. Als ik ervoor zorg dat de nucleaire taks toch iets hoger ligt bijvoorbeeld. Ik ben een ecologist. Dus de plantjes en de diertjes zijn voor mij belangrijk, maar wel altijd vanuit het perspectief van de mensen."

Waaraan hebt u het meeste plezier beleefd tijdens deze vakantie?

"Ik was onlangs op de Donkerlei, waar een kunstgrasveldje is aangelegd. Ik heb daar mee gevoetbald. Ongelooflijk. Sommige jongens speelden op blote voeten, sommigen op blinkende schoenen. Van elf jaar tot achttien. Van sporting Mechelen tot Lierse. Alle kleurtjes samen. Dat pleintje is de toekomst van Mechelen, en van elke stad. Net voor die gasten is het onbegrijpelijk dat Antwerps superschepen Liesbeth Homans (N-VA) zegt dat racisme een relatief begrip is. Dat is die mannen wegduwen, je kop in het zand steken. Is het om de laatste bus Vlaams Belangers binnen te halen? Ik vrees echter dat ze het meent. Ik word daar zot van. Tegen mij hebben ze in de lagere school niet vaak vuile Spanjaard gezegd, want ik werd echt boos. Anderzijds: van thuis heb ik ook altijd meegekregen dat je kansen moet grijpen. Er is heel veel mogelijk in dit land. Toen mijn grootouders naar Boom kwamen in 1960, keken sommigen ook met een scheef oog naar hen. Maar ze hebben er keihard voor geknokt en ik blijf daar altijd trots op."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden