Woensdag 20/11/2019
Hugo Camps Beeld Bob Van Mol

Column

Kris Peeters is de controle over de partij en over zichzelf kwijt

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps.

Wat er van de eens zo populaire politicus in Vlaanderen, Kris Peeters (CD&V), overblijft, is schraapsel. De uitstraling van de vicepremier is dramatisch herleid tot een lampenkap. Gevlekt licht dat buigt voor de invallende duisternis.

Over George Clooney hoor je niemand meer. De gewezen Macher van de Vlaamse regering is uitgeblust, zelfs zijn populistisch lachje werft niet meer. Nu heeft hij ook nog zichzelf afgebladderd met zijn voorstel een ultraorthodoxe jood op de CD&V-lijst voor Antwerpen te lanceren. Binnen de partij kon maar net een Guldensporenslag worden vermeden. Een chassidische jood in de etalage zetten aan de vooravond van verkiezingen is niet alleen lomp, het lijkt op sabotage zelfs van de eigen partij. De stunteligheid waarmee Peeters zijn electorale meesterzet verdedigde in Terzake was al even pijnlijk als zijn initiatief. De vicepremier kwam niet uit zijn woorden, hakkelde bij het leven, ontweek de echte vragen en zat daar als een knullige amateur. Geen streep retoriek meer, verkrampt gezicht, alleen zijn schijnheilig lachje bleef intact. De staatsman was dwerg geworden.

De spits staat droog

Niets lukt nog. In de federale regering speelt Kris Peeters een gebrekkig soort catenaccio, maar tot eigen beleid komt het niet. De treurigheid van Arco blijft duren en de plechtig uitgedragen fiscale herverdeling is prutswerk. De spits van CD&V staat zo goed als droog.

Allicht ook daarom zag hij zich in een visioen de nieuwe burgemeester van Antwerpen worden. Had hij misschien een eervolle aftocht in gedachten? Ik heb vaker de indruk gehad dat zijn enthousiasme voor de federale regering fake is. Nadat zijn partij eurocommissaris Marianne Thyssen boven zijn premierschap verkoos, vulde het hoofd zich met sluimerende rancune. De vicepremier spreekt nog zelden over de waarden van de christendemocratie. Dat deed hij als Vlaams minister-president ook niet, maar een enkele keer lag er nog een ziel in zijn discours. Nu nooit meer. Hij zit terug in het jargon van de vroegere middenstander, zij het met af en toe een zenuwtrek namens het ACW. Dat is van moeten.

Kris Peeters is de controle over de partij en over zichzelf kwijt. Hij swingt tussen de schuifdeuren van macht en ideaal, maar tot een mooie dans komt het niet. Met de N-VA hijgend in zijn nek maakt hij verkeerde keuzes, verdwaalt hij in opportunisme en spreekt hij met gespleten tong. Om het drama compleet te maken vergaloppeert hij zich ook nog in het verlangen origineel te zijn. Daar begint het debacle dat de joodse ultra Aron Berger is overkomen. Een dwaze stunt waar de partij nog een zware prijs voor zal betalen. Geen zinnig mens of christen herkent zich in dit zwaailichtopportunisme van huurlingen.

Zootje ongeregeld

Het amateurisme van de improvisatie van Peeters is om te schreien. De haalbaarheid was niet afgetoetst, de kandidaat zelf trok zich beschadigd terug, de partij werd ontmaskerd als een zootje ongeregeld en het gezag van Kris Peeters is hopeloos verkruimeld.

Dat is wat wanhoop doet in electorale tijden.

De schade voor CD&V-voorzitter Wouter Beke is ook niet te overzien. Beke stond al geboekt als een wat luchtledige bedienaar van rimpelloosheid. Politiek zonder smoel. Zet daar het gezicht van Kris Peeters naast, en leiderschap wordt een fictie. De farce van de vicepremier heeft een gezagsvacuüm in de christelijke regeringspartij blootgelegd.

Aron Berger, die beslist geen George Clooney is, heeft tot zijn eigen verbazing de chaos ontbloot bij machtspartij CD&V.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234