Dinsdag 06/12/2022

Kris Dane kruipt Wondermooi uit de vergetelheid

Rose of Jericho

Kris Dane is een figuur die tot nog toe vooral de schemerzone van de popmuziek bewoonde. Als 17-jarige maakte hij deel uit van de allereerste dEUS-bezetting en achteraf speelde de Antwerpse Brusselaar in een eindeloze reeks groepjes die nooit echt ergens geraakten. Tot nu. BART STEENHAUT

In 1996 leek er al even beterschap in zicht als hij met 801 KD Concept de finale van Humo's Rock Rally haalt. Maar veel komt er niet van. Nadien volgden twee platen en Jaco Van Dormael regisseerde zelfs een van zijn clips, maar ondanks veel lof - vooral onder de taalgrens - raakte zijn solocarrière nooit echt van de grond.

Kris Dane componeerde voor de Munt, en maakte als gitarist een paar jaar deel uit van de Waalse rockgroep Ghinzu, die wél op Europese schaal tourde en vooral in Frankrijk buitengewoon succesvol werd. Als Dane ook daar vertrekt, wordt het wel erg stil rond hem. In die mate zelfs dat hij in de vergetelheid belandt.

Nu blijkt evenwel dat hij die stilte gebruikt heeft om zichzelf opnieuw uit te vinden. En hoe! Rose of Jericho is niets minder dan een instant classic. Een plaat waarop niet alleen zijn meesterlijke songmeesterschap centraal staat, maar ook zijn warme, vaak intieme zangstem. Terwijl zijn vorige werk ons nooit was bijgebleven, komen deze tien nummers stuk voor stuk metéén binnen. Het is altijd gevaarlijk om vergelijkingen te maken met iconen uit de popmuziek, maar er sluimeren echo's door van Bob Dylan, Leonard Cohen en Van Morrison. Goeie invloeden, uiteraard, maar Dane dóét er iets mee.

Indian summer

De arrangementen worden tot het minimum beperkt, en toch doen de songs geen moment kaal aan. Integendeel: op de achtergrond zoemt een orgeltje, zuchten wat strijkers, of wordt een spaarzame akoestische gitaar aangeslagen. Resultaat: het zijn de songs zélf die schitteren, en niet worden verstikt door tot aan de hemel opgebouwde keyboards of donderende drums.

Openingsnummer 'Golden Rain' legt de lat meteen hoog: een wondermooi, tijdloos nummer met huiveringwekkend mooie strijkers die de melodie helemaal opentrekken. Het is een lovesong, maar dan zonder het pathos die daar zo vaak gepaard mee gaat. Dat Chris Elliott eraan heeft meegewerkt - iemand die ook met Adele, Amy Winehouse en James Morrison heeft gewerkt - is daar wellicht niet vreemd aan. Noem het indian summermuziek. Herfstig, maar toch helder. Weemoedig, maar niet zonder hoop. De titelsong dient zich eveneens aan als een blijver. Mooie, poëtische tekst. Knap refrein. Sierlijk achtergrondkoortje. En wéér die sublieme violen.

Zo kunnen we elke song uit elkaar halen, en nadien - met telkens een ander superlatief erbij - weer in elkaar steken. Maar zelfs dat zou deze plaat tekortdoen. Rose of Jericho is de plaat die Kris Dane eindelijk uit het donker zal lichten. Het werd tijd. (PIAS)

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234