Zondag 17/10/2021

Kogels van Pitt in de nv Amerika

De bikkelharde, met zwarte humor dooraderde misdaad-thriller Killing Them Softly is een van de beste films van het bijna afgelopen jaar. Vorige week heeft deze nieuwe film van Brad Pitt zijn start in States totaal gemist. Zware flop! Er zijn dus nog zekerheden in dit leven.

Killing Them Softly
Thriller
Regie: Andrew Dominik
Met: Brad Pitt, Richard Jenkins, Ray Liotta, James Gandolfini, e.a.
Duur: 96 minuten

Over welke zekerheden gaat het hier? Dat supersterren niet altijd en overal garant staan voor kaskrakers. Maar ook dat het grote publiek, ondanks de populistische bewering van sommige opiniemakers dat 'het publiek altijd gelijk heeft', zich wel degelijk kan vergissen. We hebben eerlijk gezegd geen idee waarom de Amerikaanse bioscoopbezoekers deze uitstekende film zo opvallend links laten liggen, maar gelukkig hoeven wij ons daar in Europa niets van aan te trekken.

Misschien heeft het iets te maken met het grimmige cynisme annex nihilisme van de politieke toonzetting. Maar dat blijkt nergens uit de trailers. Het komt wel hier en daar ter sprake in de (overwegend positieve) recensies, maar die worden sowieso niet gelezen, laat staan gevolgd door het grote publiek.

Na de western The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford uit 2007 is Brad Pitt, als acteur maar ook als producent, voor Killing Them Softly opnieuw in zee gegaan met de in Nieuw-Zeeland geboren regisseur Andrew Dominik. Die schreef zelf het scenario op basis van de misdaadroman Cogan's Trade uit 1974 van de Amerikaanse jurist-schrijver George V. Higgins, van wie lang geleden ook al The Friends of Eddie Coyle verfilmd werd, met Robert Mitchum in de titelrol.

Arme huurmoordenaars

Het verhaal van Cogan's Trade kreeg een update en werd van Boston verplaatst naar New Orleans, anno 2008. Post-Katrina dus en middenin de eerste verkiezingscampagne van president-to-be Barack Obama. Dat tijdstip is belangrijk omdat het politieke duel tussen Bush en Obama op de achtergrond - via radio en televisie - in volle gang is, maar ook omdat Amerika zich op dat moment in volle financial meltdown bevindt. Geld en de daarbij horende hebzucht spelen dus onvermijdelijk een belangrijke rol in dit misdaaddrama. En het moet wel degelijk crisis zijn als zelfs huurmoordenaars genoegen moeten nemen met een loonsverlaging!

Brad Pitt speelt de hoofdrol als Jackie Cogan, een even betrouwbare als efficiënte enforcer, die door de maffia wordt ingeschakeld wanneer een van hun speelholen overvallen wordt. Dat speelhuis wordt gerund door Markie (rol van Ray Liotta) en die heeft ooit al eens eerder zijn eigen 'poker game' beroofd. Maar hij is daar toen mee weggeraakt. Dat is trouwens de reden waarom twee kleine would-be criminelen (fantastische vertolkingen van Scoot McNairy en Ben Mendelsohn) dat speelhol durven overvallen. Dit keer moét Markie wel de schuld krijgen. Zelf vindt Cogan dat iets te doorzichtig, maar de maffia - even incompetent en paniekerig als de bankwereld - wil hoe dan ook een zondebok. En dus moet er een voorbeeld gesteld worden. Het mogen er ook meer zijn.

Cogan is een professional. Hij is cool. Hij maakt er geen punt van om iemand koelbloedig te vermoorden. Maar dat hoeft niet noodzakelijk veel pijn te veroorzaken. Vandaar ook de titel, die verwijst naar zijn favoriete werkwijze. Cogan functioneert beter vanop afstand: "Not close enough for feelings. Don't like feelings. Don't like to think about them." Hij komt dus liever niet oog in oog te staan met zijn slachtoffers; "They plead, they beg, they piss themselves, they cry for their mothers. It gets embarrassing. I like to kill them softly. From a distance."

Parels van dialogen

Deze lange citaten van Cogan zijn geen toeval. In tegenstelling tot het clichébeeld van de zwijgzame killer houdt Cogan van een goed gesprek. Daarom zitten er in Killing Them Softly trouwens veel prachtige dialoogscènes, die vaak ook gewoon op zichzelf kunnen staan. Conversatiepareltjes. Minuscule kortfilms. Maar als genrefilm bevat deze gewelddadige en bloederige gangsterthriller natuurlijk ook de nodige actiescènes, waarin regisseur Andrew Dominik graag, al dan niet in slow motion, zijn visuele virtuositeit demonstreert.

Wat de politieke teneur betreft, omschrijft de regisseur gangsterfilms ietwat provocerend als "het meest eerlijke filmgenre", waarin het kapitalisme onverbloemd geportretteerd wordt en waarin van de personages zonder omwegen aanvaard wordt dat zij alleen maar in geld geïnteresseerd zijn. De financiële crisis waarmee de maffia hier geconfronteerd wordt door de overval op een van hun speelzalen fungeert dus duidelijk als een microkosmos, waarin de wereldwijde financiële crisis weerspiegeld wordt. Niet te verwonderen dat Cogan de film besluit met een krachtige uitsmijter: "America is not a country, it's just a business. Now fuckin' pay me!"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234