Donderdag 24/06/2021

Koffie gemorst op sierlijke letters

'In mijn hoofd blijft het constant brubbelen, ook als ik op de fiets door de stad rijd of op de trein zit. En dan ineens verschijnt het'

Hij werkt al tien jaar voor de bekendste Antwerpse mode-ontwerpers, maar hij wordt kregelig als iemand hem zegt dat zijn werk modieus is. "Ik werk voor de mode, maar mijn stijl is niet modieus." Grafisch ontwerper Paul Boudens (35) opende gisteravond zijn eerste overzichtstentoonstelling in De Velinx in Tongeren en heeft nog grote plannen voor de toekomst: "Ik wil niet ongezien van deze planeet verdwijnen."

De klanten van Dries Van Noten die een catalogus of een nieuwjaarskaart in de bus krijgen, of de kunstminnaars die uitgenodigd worden voor een vernissage bij Walter Van Beirendonck ,staan er wellicht niet bij stil, maar het drukwerk - dat de stijl ademt van de opdrachtgever - is steevast gemaakt door Paul Boudens. Wij die halfjaarlijks naar presentaties en defilés in Parijs trekken, krijgen de uitnodigingen voor de meeste Belgische ontwerpers ook van hem. En als je goed naar de uitnodiging kijkt, kun je vaak ook al het thema, of de sfeer van de collectie raden. Een affiche voor Jurgi Persoons kan op chic glanzend papier zijn gedrukt, met sierlijke krulletters, maar dan, net voor het versturen, is er een kop Nescafé overheen gevallen. Of, zo lijkt het. Van Walter heb ik al ettelijke rechthoeken van dik ribbelkarton met uitduwbare cirkels in mijn lade zitten en voor Dries is het meestal een beschaafd karton met zijn logo erop en doorgaans de kleuren of een bedrukking van het seizoen. "Ze vertellen mij in enkele woorden wat de sfeer is van hun collectie, soms laten ze me een paar stoffen zien, of iets dat als inspiratie heeft gediend, en dan ga ik aan de slag",vertelt Boudens. "Inmiddels ken ik ze ook allemaal zo goed, dat er niet veel uitleg meer nodig is. Het zijn heel verschillende mensen, die heel verschillende dingen doen, en het moeilijke is om van ieder de identiteit te laten zien en toch een eigen, herkenbare stijl aan te houden." En die heeft hij beslist. "Dries zegt me wel eens: het is nu wel genoeg met je rood en je lichtblauw altijd, maar voor hém doe ik dat toch niet?" Een van Boudens' herkenbaarste elementen zijn de onhandig geschreven hoofdletters, een beetje als van een kind. Die gebruikt hij geregeld voor het drukwerk van Jurgi Persoons. Ook het 'kapotte' waarvan hij zelf het meeste houdt, ligt dicht bij wat Persoons met zijn kleren doet. Vertrekken bij de perfectie, om die daarna opzettelijk te vernielen. Er komt vaak handwerk aan te pas, en de drukker ziet hem niet graag komen, want aan elk ontwerp is wel iets moeilijks. Handverf voor Van Noten, ritsen voor Van Beirendonck, spelden voor Persoons, drukken op vilt voor A.F. Vandevorst.

Het is bij Walter Van Beirendonck dat Boudens' carrière in de mode is begonnen, terwijl hij nog op school zat, aan Sint-Lucas. "Anne Kurris, van wie ik les kreeg, werkte voor Walter. Toen vroeg Dries haar, en in die tijd kon je niet voor de ene én voor de andere werken. Anne wou de overstap graag maken, maar wou Walter niet in de steek laten, en omdat wij op dezelfde golflengte zaten, vroeg ze of ik dan voor hem wou werken. Zo is het begonnen, vaak in de weekends en 's nachts, in ruil voor een sjaal of een T-shirt, en geleidelijk aan werd het steeds meer."

Achteraf beschouwd is hij blij dat zijn oorspronkelijk plan, om zelf aan de academie mode-ontwerp te gaan volgen, mislukt is. "Ik raakte niet door het toelatingsexamen, en ik had er geen flauw idee van wat ik dan wel wou doen. Ik heb eigenlijk vier jaar verprutst, heb onder meer nog even tolkenschool gedaan, omdat ik niet slecht was in talen, maar dat lag me toch niet. Na die vier jaar vonden mijn ouders het welletjes geweest, en moest in mijn onderhoud gaan voorzien. Ik ben in de horeca gaan werken - ik heb nog véél dagschotels voor Dries zijn neus gezet - en ineens vlotte het op school ook. Het is door Anne Kurris dat ik aan die opleiding ben begonnen. Ik had de uitnodiging gemaakt voor een vriend die een feestje gaf, zij zag die, en zei me dat ik grafische moest gaan doen. En ik heb mijn diploma gehaald, ja."

Een goede zaak, vindt hij nu, want hij maakt van nabij de stress en het sloven mee van de modemensen. "Als zij hun collectie af hebben, dan zit het werk er nog niet op. Dan komt het defilé, de verkoop, de productie... Dat zou mij zwaar vallen.Ik ben nogal een snelle, ik wil dat de dingen opschieten. Als iets af is, wil ik aan het volgende beginnen. Dingen die ik moet herhalen, doe ik ook niet graag. Architectuur zou mij helemáál niet liggen. Dan werk je jaren aan een huis, en als je niet tevreden bent over het resutaat, dan blijft het er toch maar staan. Vreselijk!

Hij geeft toe dat hij weinig concurrentie heeft, en dat het gevaar daarvan is dat je lui wordt. "Maar ik ben helemaal niet lui van aard. De laatste tijd heb ik ook steeds meer opdrachten buiten de mode, zodat ik wat in andere kringen verkeer, en dat is goed." Boudens werkt onder meer voor het MUHKA en voor het Zuidelijk Toneel, en vanaf dit jaar ook voor Interieur Kortrijk . Met het Zuidelijk Toneel verloopt de samenwerking niet van een leien dakje, en op de tentoonstelling in De Velinx wil hij 'zijn kleine wraak' nemen: daar hangen de affiches die hij heeft ontworpen, en die niet werden goedgekeurd. "Ze willen daar altijd toneelfoto's op de affiche, maar meestal zijn die slecht en brengen ze niets bij. ik ben aan het werk gegaan met gezichten, maar ze vonden dat je daar niet meteen aan ziet dat het over toneel ging. Moet dat dan?" Hij vindt ook het logo 'niet te doen', maar mag er niet aan raken, maar uiteindelijk houdt hij te veel van wat ze doen op het podium om zich er toch niet naar te schikken, zegt hij. Ook voor Euro 2000 heeft hij een opdracht, samen met Vlaamse en Nederlandse fotografen die het voetbal in beeld brengen. "Zo'n fotograaf durft me te verwijten dat ik modieus werk. Dan zit ik op mijn paard. Ik werk wel voor de mode, maar mijn werk is niet modieus. Er zijn dingen die ik tien jaar geleden maakte, die nu nog perfect zouden kunnen. En ik haal geen truukjes uit met Photoshop, ik vervorm geen beelden of letters met de computer, daarvoor heb ik te veel respect voor het beeld. Als je daarmee begint, zie je dat je werk veel sneller gedateerd is."

Hij vindt dat je aan zijn werk kunt zien dat hij het graag doet. "Soms is het moeilijk, maar het blijft plezant. Met de klanten uit de mode is het probleem dat alles heel goed moet zijn, en op hetzelfde ogenblik klaar. Dat zijn vaak uitputtende dagen - en nachten. Ik ben deze keer zelf niet naar Parijs kunnen gaan, omdat ik een beetje wou recupereren. Maar ik heb dan weer aan die tentoonstelling zitten werken, natuurlijk. Ik kan geen seconde rust hebben."

"Soms ben ik wel eens bang dat een opdracht niet zal lukken. Maar in mijn hoofd blijft het constant brubbelen, ook als ik op de fiets door de stad rijd of op de trein zit. En dan ineens verschijnt het in mijn hoofd wat het moet worden, en dan weet ik dat het in orde komt."

Hij staat op een belangrijk punt, zegt hij, hij voelt dat hij voor de tweede keer een 'vroemmm' gaat krijgen (de eerste keer was toen de ene na de andere ontwerper hem vroeg om voor hen te werken). "Ik word vijfendertig, en ik wil me een beetje serieus installeren. Ik werk nog steeds thuis, in een ruimte waar ook de was hangt te drogen. Ik zoek nu een huis waar ik een apart atelier kan maken en waar ik ook iemand kan laten werken, want het wordt te veel voor mij alleen."

Hij wil ook een boek maken, een eigen boek van zijn werk. En dat is niet eenvoudig: "Ik heb er bijna een identiteiskrisis van gekregen." De situatie is natuurlijk uitzonderlijk: hier is er géén klant die zegt binnen welke lijnen er moet worden gewerkt. "Maar ik kan dat wel, aan mijzelf een opdracht geven", zegt hij. "Uiteindelijk ben ik erg ambitieus en ik wil dat boek maken omdat ik niet ongezien van deze planeet wil verdwijnen. Kinderen zal ik nooit hebben, dus je wilt toch íets blijvends neerzetten."

En dan is er ook nog Antwerpen modestad dat eraan komt. Ook daarvoor maakt hij het zichzelf niet gemakkelijk: "Ik werk daarvoor met drie elementen waar ik een hekel aan heb: een vierkant, geel en cyaan. Maar ik wil die dingen naar mijn hand zetten. Zo blijft het spannend."

Agnes Goyvaerts

Paul Boudens in de Velinx, Dijk 111, 3700 Tongeren, tot 30 april. Open op werkdagen van 10 tot 21 uur, op zaterdag en zondag van 14 tot 18 uur. Info: tel. 012/39.38.00 of internet: de.velinx@ping.be

Foto Ronald Stoops/RVVoor Walter Van BeirendonckVoor Wim NeelsVoor Jurgi PersoonsOntwerp voor Zuidelijk Toneel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234