Vrijdag 05/03/2021

Koele hitte, hete kou

'neon golden' van the notwist is een plaat van extremen

Sinds haar debuut als hardcorepunkgroep in 1990 heeft de Duitse formatie The Notwist een lange weg afgelegd. Vanaf de cd 12 is de sound van het kwartet er aanzienlijk rijker en veelkleuriger op geworden en op Shrink vond The Notwist zelfs een pittoreske middenweg tussen de gelaagde, melodieuze pop van Talk Talk, de jazz van Miles Davis en het soort bubbelende elektronica waar onze oosterburen al zo lang meesters in zijn.

Neon Golden, de vijfde langspeler van het gezelschap, gaat nog een stapje verder. Zoals de titel al aangeeft, is het een plaat van extremen. Neon staat voor koud, hard en elektronisch; Golden voor warm, zacht en akoestisch. De combinatie van beide leidt tot iets dat de som van de delen algauw overstijgt. Met gitaar, bas, banjo, toetsen, percussie, echte en gesamplede drums, strijkers en allerlei blaasinstrumenten is Neon Golden het rijkst geïnstrumenteerde werkstuk van The Notwist totnogtoe. Bassist Micha Acher liet zich voor het cello-arrangement van 'Off the Rails' inspireren door The Beatles ten tijde van 'Eleanor Rigby', terwijl zanger Markus Acher in 'This Room' en elders een steeds prominenter wordende dubcomponent binnensmokkelt. Dan zijn er nog de krakende, gruizige beats en talloze andere vreemde geluidjes die voortdurend je aandacht trekken.

Hoewel de groep vijftien maanden aan de cd heeft gewerkt, klinkt iedere track opmerkelijk organisch. De songs zitten in elkaar als complexe puzzels: details lichten met een duizelingwekkende snelheid op in de mix, zodat je ook na twintig luisterbeurten nog voor verrassingen komt te staan. 'Pilot' en 'One With the Freaks' zijn pure popliedjes, maar The Notwist speelt ook graag met het contrast tussen vorm en inhoud: de lieflijke akkoorden van 'Trashing Days' staan bijvoorbeeld haaks op de gewelddadige tekst. De titeltrack steunt op een minimalistische bluesriff, in 'Solitaire' krijg je een stukje uit een oude soundtrack te horen en 'Consequence' en 'Pick Up the Phone' zijn voorzien van melodieën die je tot diep in je slaap achtervolgen.

In thematisch opzicht handelt Neon Golden over gebrek aan communicatie, verwarring en het gevoel een buitenbeentje te zijn, maar alle componenten worden op zulk een inventieve en verfrissende manier verwerkt, dat de luisteraar oren te kort komt om alle subtiliteitjes in de muziek te assimileren. The Notwist, op 1 maart te zien in de AB, heeft, drie jaar na het fantastische Shrink, opnieuw een wereldplaat gemaakt. Let op, dit wordt er een voor de eindejaarslijstjes. (DS)

The Notwist, Neon Golden, City Slang.

idaho

Eindeloze sneeuwlandschappen

Na zeven fraaie langspelers wordt Idaho in Europa nog altijd hardnekkig genegeerd. Zonde, want zij die van sad- en slowcorebands als Low of Red House Painters houden, zullen ook voor een plaat als Levitate niet onverschillig blijven. Jeff Martin, sinds 1993 de enige constante in de Californische groep, is een geestesgenoot van Mark Eitzel en deelt diens voorliefde voor mineurstemmingen. Op iedere cd brengt hij verslag uit van de vele oorlogen die woeden in zijn binnenste, maar aangezien Martin een man is die uitroeptekens schuwt, gebeurt dat vaker met gefluister dan met geschreeuw.

Idaho maakt traag voortschrijdende wintermuziek: stilte is er een wezenlijk onderdeel van en je droomt haast automatisch van eindeloze sneeuwlandschappen. De liedjes klinken weemoedig en triest, maar nooit wanhopig of navelstaarderig. De zanger koestert juist zijn eenzaamheid, omdat ze samenhangt met geestesrust. Toch zijn zijn introspectieve mijmeringen alineair en open genoeg om meerdere interpretaties toe te laten. In prachtsongs als 'Wondering the Fields', 'For Granted' en 'Orange' worden dan ook geen verhaaltjes verteld: Jeff Martin probeert veeleer de momenten te vatten die het leven van een individu een onverwachte maar beslissende wending geven.

Sfeerbepalend in het geluid van Idaho is een afwijkende gestemde, viersnarige gitaar, die Martin in staat stelt al te stereotiepe akkoorden te mijden. Maar op Levitate hoor je ook veel op het oeuvre van Satie geënte pianoklanken die als sneeuwvlokken door de liedjes dwarrelen, en ijle, elektronische loops. "When you start taking everything for granted / That's when the light turns red and you keep driving", zingt Jeff Martin ergens. Als je dat gevoel herkent, dien je je de nieuwe cd van Idaho onverwijld aan te schaffen. Zo heb je, tijdens die meditatiestonden in je eenmansiglo, tenminste ook iets om naar te luisteren(DS)

Idaho, Levitate, Idaho Music.

lloyd cole & discipelen

Een zingende boekenwurm

De carrière van Lloyd Cole zit al een poosje in het slop, al heeft dat meer met de politiek van de muziekindustrie te maken dan met 's mans onvermogen om goede songs te schrijven. De naar New York uitgeweken Schot houdt het dezer dagen dus noodgedwongen kleinschalig, maar daar hoeven we niet noodzakelijk om te treuren. Cole, een artiest die boeken leest en daarom als een intellectueel wordt gedoodverfd, weet immers nog altijd mooie liedjes uit zijn mouw te schudden. Anderhalf jaar na zijn knappe cd met The Negatives verschijnt nu Etc, een plaat met materiaal uit de periode 1996-2000 waarmee hij wellicht geen nieuwe zieltjes zal winnen, maar die alleszins coherenter klinkt dan je van een restjesverzameling zou verwachten. Een prima cover van Dylans 'You're a Big Girl Now', semi-akoestische maar radiovriendelijke songs zoals '39 Down' en 'Fool You Are' en enkele fijne instrumentals: meer heeft Lloyd Cole niet nodig om de aandacht van de volwassen popliefhebber vast te houden. Voeg daarbij puike begeleiders zoals Robert Quine, Neil Clark en de van Golden Palominos bekende Amanda Kramer en je snapt meteen waarom Cole nog steeds een plekje op de radio verdient.

Een groep die goed naar de vroege Commotions heeft geluisterd en nu meedrijft op de golf die new acoustic movement heet is Bromide. Op No.Space.Anymore.Even.Inbetween.Words maakt het Londense trio ingetogen, bedachtzame muziek met een romantische inslag die wordt ingekleurd met harmonica, sax, contrabas en een twinkelende piano. Het begint prima met 'Snowblind' en 'Rollercoaster', maar tegen de vijfde track begint zanger-liedjesschrijver Simon Berridge een beetje te zeuren en ligt het spook van de eenvormigheid op de loer. Met wat meer zelfkritiek moet Bromide echter tot beter in staat zijn. (DS)

Lloyd Cole, Etc, XIII Bis Records.

Bromide, No.Space.Anymore.Even.Inbetween.Words, Scratchy/Konkurrent.

music for dreams

Ultieme ontsnappingsroute

Dj, radiomaker, labelmanager en muzikale veelvraat Kenneth Bager wordt wel eens de peetvader van de Deense dancescene genoemd. In de voorbije jaren richtte hij diverse platenmaatschappijtjes op, waaronder Coma en Flex, die vooral in Scandinavië veel weerklank vonden. Zijn jongste wapenfeit is Music For Dreams, een label dat voor de liefhebbers van chill-outmuziek net zo belangrijk zou moeten gaan worden als Blue Note voor de doorsnee jazzfan. De naam Music For Dreams is geïnspireerd door Music For Airports van Brian Eno, maar zoals af te leiden valt uit de tot dusver verschenen cd's uit zijn compilatiereeks, beperkt Bager zich niet tot ambient. De mooi verpakte dubbel-cd-met-boekje die het label in de rest van Europa moet introduceren, geeft bijvoorbeeld blijk van een enorme stilistische verscheidenheid. Elektro, hiphop, jazz, drum'n'bass, dub en wereldmuziek: Bager weet het allemaal naadloos aan elkaar te lassen, zonder afbreuk te doen aan de nagestreefde chill-outsfeer. Occasioneel duiken op de cd's bekende namen als Moby, Mos Def, Radiohead, St Germain en Trans-global Underground op, maar er valt vooral veel moois te ontdekken van artiesten die bij de meesten van ons nog geen belletje doen rinkelen. Wie niet langer een boodschap heeft aan het voorspelbare radiovoer dat dag in dag uit op zijn bord wordt geschept, vindt zeker soelaas op Music For Dreams. Dit is de ultieme ontsnappingsroute. (DS)

Diversen, Music For Dreams, EMI.

prince

Geilneef wordt evangelist

De jongste jaren heeft De Purperen uit Minneapolis veel van zijn pluimen gelaten, maar tijdens de eightiesbewees hij met een rits geniale platen dat ook dwergen soms tot reusachtige dingen in staat zijn. Zijn invloed op de popmuziek van vandaag is onmiskenbaar. Zelfs alternativo's maken graag een wandelingetje in Paisley Park. Het bewijs: If I Was Prince, een hommage-cd waarop een tiental obscure artiesten het repertoire van Zijne Paarsheid drastisch verbouwt. Dat pakt verrassend uit, doordat niet altijd de meest voor de hand liggende aspecten van de nummers worden geaccentueerd. 'Sexy Dancer' van 7 Hurtz klinkt nog geil en funky, maar in 'The Beautiful Ones' van Misty Dixon, het tussen jazz, soul en triphop laverende 'Controversy' van Hefner en de intrigerende 'Ballad of Dorothy Parker' van Broadway Project staan vooral de prachtige melodieën en psychedelische trekjes centraal.

Veel minder boeiend is de nieuwe cd van Prince zelf, die zich weer van zijn oorspronkelijke naam bedient. De voormalige Love Symbol is inmiddels toegetreden tot de getuigen van Jehova. Rainbow Children, een niet echt opzienbarende mengeling van fusion-jazz, funk en gospel, dient zich dan ook aan als een warrige, religieus geïnspireerde musical, waarin de artiest, als een volbloed evangelist, oproept tot eenheid en broederschap, maar tegelijk onomwonden stelt dat de vrouw ondergeschikt is aan de man. Wie Prince Nelsons geloofsovertuiging niet deelt, kan dit dogmatische gepreek alleen maar als storend ervaren. Al net zo irritant is het veelvuldige gebruik van vervormde stemmen. The New Power Generation musiceert nog altijd vlekkeloos en tracks als 'The Work Part 1', '1+1+1=3' en de ballad 'Last December' mogen gehoord worden, maar voorzichtigheid is geboden: deze Prins heeft zo weinig om het lijf dat hij zelfs in het Belgische vorstenhuis niet meer uit de toon zou vallen. (DS)

Diversen, If I was Prince, Rec Records.

Prince, The Rainbow Children, Redline.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234