Vrijdag 01/07/2022

Festival

Kobe Desramaults kookt festivalkost op de camping

null Beeld Joris Casaer
Beeld Joris Casaer

Waar kun je beter testen of eten festivalproof is dan op een écht festival? We haalden chef Kobe Desramaults uit zijn idyllische In De Wulf-tuin en zonden hem naar de weide van het Nederlandse Best Kept Secret-festival.

Natalie Helsen

Wie graag festivals afschuimt, weet dat zo'n meerdaagse een serieuze hap uit je zomerbudget kan knauwen. Je smakt al een ruim bedrag op tafel voor de tickets en een extra vergoeding voor de camping. Om nog maar te zwijgen van je voornaamste uitgaven, hoogst noodzakelijk om het ochtendgloren te halen: eten en drinken. Want wie ook ter plaatse als volleerd bourgondiër door het leven wil gaan - je telde al dat geld tenslotte niet voor niets neer - ziet gegarandeerd nóg eens talloze euro's verdwijnen.

Of het nu om de nieuwste haute cuisine gaat op muziek/culifestivals als Tomorrowland of WECANDANCE met cava en pulled pork of ouderwetse alimentatie in de vorm van bier, frieten en pizza: beide doen geen deugd in de portemonnee. Wie zich dus een financiële kater wil besparen is slim en pakt gewoon zelf genoeg eten mee. Dat is nog steeds makkelijker dan liters drank voorbij de security proberen te sluizen. En omdat de dagen van Aïki-noedels, hotdogs en ravioli uit blik in tijden van culinaire finesse ver achter ons liggen, namen we sterrenchef Kobe Desramaults mee om te onderzoeken wat dan wél mogelijk is op de camping.

Verrassend: wie zijn wekelijkse column in De Morgen Magazine leest, weet dat Desramaults een groot muziekliefhebber is die zelfs tijdens het koken met muziek in zijn hoofd zit. Toch gaat hij zelden of nooit naar festivals: "Dat gaat gewoon niet, ik sta al sinds mijn zestiende elk weekend in de keuken." Op zijn palmares tot op heden dus niet zoveel festivals. Hij ging al eens naar Dour - "Maar daar weet ik na een stuk spacecake niets meer van" - en heeft nog enkele herinneringen aan Dranouter: "In onze keuken hangt een foto van mijn broer en ik toen ik zo'n twintig jaar oud was. Dat was in de tijd dat het folkfestival op zijn hoogtepunt was. We staan rond acht uur 's ochtends op een leeg festivalterrein, elkaar ondersteunend en allebei met een cowboyhoed op." Het zijn die anekdotes die toch een bijna natuurlijke aanleg voor festivals doen vermoeden.

Net zoals de drie recepten die hij heeft bedacht. De samenstelling is eenvoudig: uit zijn trekkerszak haalt hij doodgewone ingrediënten zoals pijpajuin, tomaat uit blik, hesp, spek en pasta. De grootste culinaire uitschieter moet het bokaaltje kappertjes zijn. Met maximum twintig minuten, in het slechtste geval, is de bereidingstijd van zijn gerechten een meevaller. Mogelijk geklooi en gepruts met de barbecue wel buiten beschouwing gelaten.

Ook de opbouw van de gerechten doet vermoeden dat dit festivalgroentje zich toch wel kan inleven in de wereld van zijn tijdelijke doelpubliek. Voor de eerste dag staat een pasta carbonara op het menu met een slaatje van tomaat en lente-ui. "Voor wanneer je nog volle goesting en genoeg tijd hebt", aldus Desramaults. Over de bereidingswijze van de pasta carbonara is trouwens geen twijfel mogelijk: "Geen melk of room! Gewoon kookvocht van de pasta gebruiken."

Hooligans

Wanneer je op dag twee de eerste mogelijke kater succesvol bestreden hebt en nog vol goesting zit maar er - omdat je zo lekker lang sliep - weinig tijd en zin overblijft om met kookpotten aan de slag te gaan, staat er een crispy tortilla op het menu. De krokante toets is het vernuftige resultaat van een zak peper- en-zoutchips die rijkelijk over de tortillapan gestrooid werd. Van een sterrenchef die op zondag al wel eens een wedstrijd frikandel-special-eten durft organiseren, hoeven zulke guilty pleasures alvast niet te verbazen.

"Nu nog dag drie", verkondigt de chef ietwat geheimzinnig als het culinaire magnum opus voor een driedaagse vol zwijnerij zich aandient: spiegeleieren met toast, mosterd, krokante ham en red-eye gravey. Dat laatste, een saus gemaakt van koffie en pikante pepers, moet de ultieme schop onder de kont geven om je op de laatste festivaldag nog tot het ochtendgloren te doen dansen. "Volgens de legende zou een Amerikaanse president over deze saus gezegd hebben dat hij ze zo rood wou als de ogen van zijn koks. Ha ja, die mannen zaten allemaal aan de drank!"

"Dit gerecht is ideaal voor wanneer je geen tijd én geen zin meer hebt om te koken, maar wel nood hebt aan een serieuze opkikker. Voor wanneer je geen volk meer wilt zien en je handen enkel nog je hoofd kunnen dragen", brengt Desramaults het grijnzend onder woorden terwijl hij nog vier eieren in de pan gooit. De teller voor de drie gerechten staat ondertussen op tien eieren. Hij voorziet de met mosterd besmeerde toasts van een royale laag in rode saus gedrenkte ham. "Dit is eten voor hooligans", lacht hij, "om 's ochtends te eten alvorens je gaat vechten." Maar omdat we hier niet op een EK zijn, en we allemaal nette mensen zijn, zal dit gerecht in de moshpit vast en zeker ook zijn nut kunnen bewijzen.

Waterproof

Alles werd bereid met zo min mogelijk werk en afwas voor ogen: "Want daar ga je op een festival natuurlijk geen zin in hebben." Het bakken, koken en roosteren gebeurde op een barbecue. Grote exemplaren zijn tegenwoordig niet meer toegelaten op festivals. Kleine wegwerpvarianten zijn dan een makkelijk en toegelaten alternatief.

Is dit nu écht haalbaar op een festival? Houden deze gerechten stand wanneer ze overgeleverd worden aan de rauwe natuurelementen van onze Nederlanden? Wij denken van wel. Als we zien hoe de kolen in Desramaults' zelfgemaakte barbecue (men neme een inox bak, houtskool en een rooster) de vele regenbuien overleven. En als de eenpansgerechten - iets minder net geserveerd dan op restaurant, maar minstens even lekker - heelhuids op tafel komen. Dit moet ook gewone festivalgangers lukken met een portie goede moed en voldoende aanmaakblokjes.

Home sweet home

Maar hoe vergaat het de festivalmaagd verder nog tussen het gejoel en de beats? Hoewel 's ochtends nog vol goede moed gesproken werd over slapen in 'twee-seconden-tentjes' en het beleven van een full experience, tuurt Desramaults tegen het avondgloren over de festivalweide en het aanpalende meer. Hij heeft gezien wat hij wou zien - "Sleaford Mods, die band is fantastisch!" - en velt dan kordaat zijn besluit: "Ik ga toch naar huis." Een festival kan nog zo mooi zijn, maar muziek in een West-Vlaamse tuin is misschien nog beter.

null Beeld Joris Casaer
Beeld Joris Casaer
null Beeld Joris Casaer
Beeld Joris Casaer
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234