Woensdag 18/05/2022

straatblog

Kleinspraak over de grootstad

null Beeld dm
Beeld dm

Aubry Cornelis studeerde Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel. Woont (opnieuw) in datzelfde Brussel. Lag ooit vier dagen in coma. Won in 2012 een niet meer zo druk bekeken tv-quiz. Put uit al deze - en vele andere - ervaringen inspiratie.

OPINIE

"Ik denk dat ik al enkele straatblogs van jou gelezen heb."

"Ah, dat bent u. Dank u."

"Soms is het wel heel luchtig. Een beetje zoals een episode van Café Corsari."

"Waar moet ik het volgens u dan eens over hebben?"

Ja, haal eerst maar even diep adem.

"Over de aanleg van het tramspoor 71. Of over het Zuidproject. Over de politieke toekomst van Brussel. Over straatgeweld en cafés van Frédéric Nicolay. Over oorverdovende apathie jegens blindenbibliotheken. BX Brussels. Moderne architectuur in een potpourri van lintbebouwing. Knekelhoven die worden afgegraven. Taalknobbels en de machete die hen kan doorklieven. Het getal van Reynolds en de toepassing ervan op de Brusselse waterlopen. Over de Rand (soms hoor je het als mensen iets uitspreken dat het met een hoofdletter moet). Oh, en over de symboliek van likjes verf op een vermolmd tableau, natuurlijk."

"Oei, daar heb ik eigenlijk allemaal geen mening over."

De rest van deze wankele discussie bespaar ik u, beste lezer. Ze is overigens een compositie van verschillende gespreksflarden over de voorbije maanden heen - wat nog iets anders is dan gehele dialogen fingeren uiteraard. Ik haal deze heterogene kladderadatsch aan omdat het me, langzaam als een ochtendgloren in de maand mei, begint te dagen dat niks de stedelijkheid beter typeert dan zo'n mozaïek van kleine en grote besognes. Want deze muizenissen van variërend formaat zijn onlosmakelijk en gehoorzamend aan mysterieuze wetten met elkaar verbonden in de hoofden van burgers. Ze ondergraven arbitraire categorieën en overstijgen op statige symposia vastgelegde maatschappelijke breuklijnen. Ze zijn, kortom, het wollige amalgaam dat drukt op hoofd en hart van de mens.

Van Sint-Idesbald tot Stavelot geldt een universele wet: de kleine ergernissen van mensen wegwimpelen is hen misprijzen. De grote thema's des levens daarentegen, zijn munitie voor niets minder maar ook niks méér dan cafépraat, terwijl er stoer een manille klavers op de tafel wordt gehamerd. Een verschaald glas Vieux Temps begint schuchter te trillen bij zoveel bombarie. In Brussel daarentegen zit onder de huidlaag altijd een magnetisch veld tussen akkefietje en halszaak. Dat heeft natuurlijk te maken met het bijzonder statuut van de habitat der Kiekefretters. Et pour les flamands la même chose. Vergeet de scheut multiculproblematiek niet.

Er bestaat sedert de aflevering van Terzake maandag jongstleden ook een woord voor: Brusselitude. Peter De Roover, beeldenstormer van het Vlaams-nationalisme en de Guy Mortier van het hippe magazine Doorbraak, haalde dit geoniem van onder het stof in een debat tegen de jonge Groen-politicus Kristof Calvo. Die had ergens op straat een handschoen gevonden en besloot dan maar om 'm op te nemen voor een of andere nieuwe variant van Belgitude.

Het zou gemeen zijn te suggereren dat Calvo voor de uitzending een volledige slof gesponsorde Gauloises Blondes had geïnhaleerd. De Roover deed zulks dan ook niet. Hij zat erbij en keek de hele uitzending lang naar zijn stuntelende opponent als een vroom nonnetje naar een pornofilm: afkeurend, en tegelijkertijd intens genietend. En ja, die hele Belgitude was een platte, oppervlakkige hype, tweetaligheid is iets van Brussel, en wat weet ik nog allemaal. De hele discussie was een doodgeboren baby. Twee acteurs in een slechte tragikomedie. Woordenparen zoals daar zijn 'inclusieve samenleving', 'gelaagde identiteit' en 'verbindende projecten' simuleerden wat mijn maag zal ondervinden op die toekomstige tramlijn 71. Brussel noch België zijn een vermolmd tableau, en dus hebben we dat soort likjes verbale verf niet nodig - ziedaar my 2 cents. Het is maar een mening natuurlijk, en een van het vermoeide type 'en plus' - bent u dat institutioneel debat ook niet langzamerhand moe?

Vroeger was er in de klassieke enquête tenminste een vakje, helemaal onderaan de hiërarchische ladder, dat een uitweg bood. Je kon het aanvinken zonder nadenken. Er stond een duidelijk woordenpaar naast: 'geen mening'.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234