Maandag 06/12/2021

Klein Turkije en de slag

Songul: Stem voor mij, roepen ze. Maar de meeste Turkse kandidaten zijn nieuwkomers zonder visie Kaan Osmanagaoglu (VLD):

om de Arteveldestad

Vergeet alle speculaties over de Gentse verkiezingen. Resul Tapmaz en niemand anders wordt de opvolger van Frank Beke. Omwonenden en gebruikers van het station Gent Dampoort zullen die verrassende voorspelling volmondig beamen. Als de affiches in deze buurt een betrouwbare barometer zijn dan kan het nummer 25 van sp.a-Spirit de tricolore sjerp haast niet mislopen. Op de Dendermondsesteenweg lacht hij je tweedimensionaal toe, vanuit pitabars, theehuizen en telefoonwinkels. Ook aan de overkant van de stadsring is zijn beeltenis onontkoombaar. Bezoekers die de Dampoortstraat inlopen, worden door Tapmaz van vitrine naar vitrine richting centrum geëscorteerd.

Voor de Turkse middenstand in Gent zijn intussen donkere tijden aangebroken. Buiten schijnt royaal de zon, maar daar kunnen ze binnen nauwelijks van profiteren. Want Resul Tapmaz mag dan wel affichekampioen zijn, ook de andere Turkse kandidaten weten van aanplakken. Heel wat vitrines zijn dan ook letterlijk met electoraal drukwerk verduisterd. Opvallend is het pluralisme dat daarbij aan de dag wordt gelegd. Het is helemaal niet ongewoon om voor één en hetzelfde raam affiches van verschillende partijen te zien. Het populairst is de combinatie van sp.a-Spirit met Groen!, maar ook regenboogcoalities komen voor. Want in tegenstelling tot de vorige verkiezingen hebben nu ook CD&V en VLD de Turkse stem ontdekt. Het wordt op 8 oktober wikken en wegen voor de zowat 7.000 Turkse kiezers. Op de lijsten van de vier grote democratische partijen prijken elf Turken. Evenwichtig is de spreiding niet. Sp.a pakt uit met vier Turken, Groen! en CD&V elk met drie. De VLD daarentegen heeft slecht één kandidaat.

De meubelmaker van de Meerhem, een rustige straat in de Turkse wijk rond de Sleepstraat, heeft iedere indruk van partijdigheid vakkundig vermeden. Nagenoeg alle Turkse kandidaten hebben een plaatsje gekregen in zijn vitrine, zelfs de eenzame VLD'er ontbreekt niet. Op de dorpel naast de bontgekleurde etalage zit Songul, een jonge moeder die geamuseerd toekijkt, terwijl haar driejarige zoontje met zijn tractor de stoep onveilig maakt. Blijkt dat ze de huisbazin is en dat ze slechts een bijrol heeft gespeeld in het ontstaan van de electorale ratjetoe op het gelijkvloers.

"De sp.a is als eerste komen kloppen", vertelt ze. "Of ze alstublieft affiches mochten ophangen? Ik zei dat ik geen toestemming kon geven, want mijn huurder was met vakantie in Turkije. Geen probleem, zeiden ze, we zullen hem meteen opbellen. Zie je, in onze gemeenschap kent iedereen iedereen, en heeft iedereen het gsm-nummer van iedereen. Natuurlijk kregen ze toelating, als middenstander kun je zoiets niet weigeren. Ook de Turkse kandidaten van de andere partijen hebben mijn huurder gebeld. Met hetzelfde resultaat, want als je het voor de ene toelaat, moet je dat ook voor de andere doen."

Songul is een echte flapuit. In rad Vlaams met Gentse tongval doet ze haar beknopte biografie uit de doeken. Dat ze als winkelbediende bij de beroemde patissier Bloch in de Veldstraat heeft gewerkt, ze heeft er zelfs koningin Paola een taartje geserveerd. Dat ze haar man in Turkije heeft ontmoet. Zes jaar hebben ze in Eskisehir geleefd, een heerlijke periode waaraan brutaal een einde kwam door de aardbeving van 1999. Depressief van de ellende om zich heen keerde Songul zonder man naar Gent terug. Het huwelijk stond op springen, tot haar man na een jaar twijfelen voor de liefde koos, daarbij ingaand tegen de wil van zijn familie. Voor wie gaat deze jonge, mondige Gentse op 8 oktober stemmen?

"Misschien wel voor Meryem Kaçar van Groen!", oppert ze. "Maar zeker weet ik het nog niet. In ieder geval kies ik voor iemand met een goede opleiding en het liefst ook met politieke ervaring. Want dat mis ik bij de meeste Turkse kandidaten. Het zijn volslagen nieuwkomers zonder visie. Stem voor mij, roepen ze allemaal. Maar als je vraagt waarom ze je stem dan wel zouden verdienen, hebben ze geen antwoord. Dat zul je wel zien, zeggen ze dan, zodra we in de gemeenteraad zitten."

Over haar eigen keuze twijfelt ze nog, maar over de krachtlijnen van de Turkse stembusgang kan ze nu al een voorspelling doen. "Partijen of kleuren spelen eigenlijk geen rol", zegt Songul. "De meeste Turken kennen niet eens het verschil tussen sp.a, Groen! of CD&V. Vooral de generatie van mijn ouders weet weinig of niets van lokale politiek. Stel dat ik morgen tegen mijn vader zeg dat ik voor een kandidaat van CD&V stem. Wel, dan is de kans groot dat hij op dezelfde kandidaat stemt. Meer nog, het is best mogelijk dat hij zijn vrienden op café overtuigt om het voorbeeld van zijn dochter te volgen.

"Turken maken geen geheim van hun keuze. In dat opzicht verschillen we van de Vlamingen, die bijten liever hun tong af dan te vertellen voor zie ze gaan stemmen." Uit het voorgaande moeten we niet afleiden dat er met de vogelpik gekozen wordt; er is wel degelijk een leidraad. "Turken stemmen alleen op kandidaten die ze persoonlijk kennen", zegt Songul. "Nu moet je weten dat nagenoeg alle Gentse Turken uit Emirdag afkomstig zijn. Er zijn volledige families ingeweken, zelfs halve dorpen. Dat weegt bij de verkiezingen. Hoe groter de familie of clan, hoe meer stemmen. Resul Tapmaz bijvoorbeeld heeft een erg grote familie, en ook Fuat Korkmazer van CD&V. Die hebben een streepje voor."

We lopen de Sleepstraat in, kloppend hart van de Turkse gemeenschap, die met 15.000 leden veruit de grootste minderheid van Gent levert. Je kunt hier pide eten, Turkse pizza, of andere heerlijkheden uit de rijke Ottomaanse keuken. Maar er zijn ook Turkse juweliers, Turkse reisbureaus en Turkse kappers, waar mannen een scheerabonnement kunnen kopen. Hier vind je ook speciaalzaken met gereedschap voor pitatenten en boetieks met oriëntaalse bruidsjaponnen in de etalage. 8 oktober is nog veraf, maar alle hens zijn al aan dek. Nergens in Gent zijn de verkiezingen zo zichtbaar als in de Sleepstraat en haar verlengstuk, de Sint-Salvatorstraat. Wie er met de tram passeert, wordt gebombardeerd met lijstnummers, slogans en lachende gezichten. De waarheid heeft haar rechten, er hangen niet alleen affiches met exotische namen. De legendarische gastvrijheid van de Turken laat zich ook gelden in het aanplakbeleid. Vlaamse kandidaten zijn meer dan welkom bij de Turkse middenstand, vooral Vera Dua en Freya Van den Bossche springen in het oog.

Vanmiddag wordt er in het bekende café Backstage over gedebatteerd. Wat te denken van deze allochtone verkiezingskoorts? Gaat het om een gezonde vorm van politieke emancipatie? Of schuilt er iets anders achter? 'Jonge Turken of alibi-Ali's', de titel van het debat liegt er niet om. Sp.a, Spirit, Groen!, CD&V en VLD hebben elk een van hun nieuwe Belgen afgevaardigd. Niet toevallig zitten er vier Turken bij, alleen de VLD heeft met Sami Souguir een Belg van Tunesische afkomst uitgestuurd. Medeorganisator Mohamed El Omari van de Marokkaanse vereniging Divers & Actief maakt alvast enkele kanttekeningen bij de steile opgang van allochtone, zeg maar Turkse, kandidaten.

"Het is een beetje verdacht", zegt hij. "De Gentse afdelingen van VLD en CD&V hebben nooit moeite gedaan om allochtonen aan te trekken. En nu pakken ze ineens met drie, vier nieuwe Belgen uit op hun lijst. Beseffen ze nu pas dat steeds meer allochtonen gaan stemmen? Het lijkt er in ieder geval sterk op dat ze gauw gauw enkele kandidaten bijeen hebben gescharreld. Dan krijg je problemen, zoals CD&V nu ondervindt met Fuat Korkmazer. Ik ga hier niet beweren dat Fuat bij de Grijze Wolven militeert, bij ons staat hij in ieder geval niet als een racist of extremist bekend. Maar CD&V had zijn kandidaten wel vooraf kunnen screenen, dan hadden ze deze heisa vermeden. De VLD is in hetzelfde bedje ziek. Pas nadat de lijst al volledig was opgesteld zijn ze erachter gekomen dat een van hun allochtone kandidaten een zwaar drugsverleden heeft".

El Omari richt zijn pijlen niet alleen op oranje en blauw. "Behalve Meryem Kaçar staat er geen enkele allochtoon op een verkiesbare plaats", stelt hij vast. "De sp.a pakt met een armada van allochtone nieuwkomers uit. Mooi, maar wat gebeurt er na de verkiezingen met die kandidaten? Saban Gök heeft in 2003 bij de Vlaamse verkiezingen een mooie score gehaald. Toch hebben we niks meer van hem gehoord en nu prijkt hij op een anonieme 45ste plaats. Als je echt in allochtonen politici gelooft dan moet je in die mensen investeren."

Best mogelijk, maar van Resul Tapmaz (27) kan niemand beweren dat hij een alibi-Ali is. Een nieuwkomer in de politieke arena, dat wel, maar dan één met bagage. Tapmaz, telg uit een horecafamilie, is een succesboy. Samen met zijn broers baat hij twee goed lopende restaurants uit in het hippe Oudburg. Hij zit in de lokale dekenij, is bestuurslid van de Turkse Ondernemers Gent, sinds 1998 vergadert hij met de sp.a-afdeling Gent Centrum. "Samen met Freya Van den Bossche", zegt hij glunderend. "Ik profileer me niet als kandidaat van de Turkse gemeenschap. Ik ben in de eerste plaats een stroppendrager, als het moet spreek ik plat Gents. Met mijn achtergrond kan ik ook bij de Vlamingen stemmen rapen, vooral bij de zelfstandigen."

Tapmaz heeft de rekensom gemaakt. Burgemeester is misschien wat hoog gegrepen, maar dankzij de nieuwe kieswet moeten 1.100 voorkeurstemmen volstaan om een sp.a-zetel in de wacht te slepen. Geen onmogelijke opdracht, want Tapmaz is uit het hout van de geboren dorpspoliticus gesneden. Hoe hij in de Sleepstraat, decor van zijn jeugd en heimat van zijn uitgebreide familie, paradeert. Handen schudden, kwinkslagen uitdelen, polsen naar de gezondheid van revaliderende patiënten, en ondertussen een half dozijn affiches verpatsen. De jonge horecabaas doet het allemaal met evenveel flair.

We lopen een textielzaak binnen, zijn foto draait mee met de glazen deur. Dit is de winkel van zijn tante, die zich meteen in excuses uitput. Voorwerp van haar gêne: twee groene affiches die hier geen half uur geleden werden opgehangen. Blijkt dat ook Groen! deze woensdagmiddag heeft uitgekozen om de rode dominantie in de Sleepstraat te counteren. Met een gul gebaar geeft Resul zijn tante de absolutie. "Ik heb er geen probleem mee dat ze affiches van andere partijen ophangt", zegt hij. "Ik ben zelf middenstander, ik weet hoe belangrijk het is om iedereen te vriend te houden. Als ze op 8 oktober maar voor mij stemt, dat is veel belangrijker." We slaan een zijstraat met de schilderachtige naam Godshuishammeke in. Hier wonen zijn grootouders van moederskant. "Ze voeren campagne voor mij", zegt hij. "Stel je voor, hun kleinzoon in de Gentse gemeenteraad, wat zouden ze trots zijn."

We rollen van de ene campagne in de andere. Turks Groen! is voltallig uitgerukt. Baki Emirvelioglu is een jeugdwerker die als onafhankelijke op de lijst staat. Afgaande op het aantal voorbijrijdende auto's dat hem toeterend salueert, kan hij in de Sleepstraat op een zekere achterban bogen. Cengiz Cetinkaya is dan weer een ABVV'er die bewust niet voor de socialisten heeft gekozen, "vanwege hun houding in het debat over het migrantenstemrecht". Cetinkaya heeft een grote familie, en dat in tegenstelling tot Meryem Kaçar. "Maar ik heb een andere troef", zegt de advocate en gewezen Agalevsenator. "Iedereen kent mijn vader, hij was een alom gerespecteerde imam in Emirdag."

Bij het trio heeft zich Bram Vandekerckhove gevoegd, een lange, blonde slungel die het nummer vier op de groene lijst warm houdt. "We voeren altijd campagne met gemengde teams", zegt Kaçar. "Zo onderstrepen we dat we een brug willen vormen tussen Turkse en Vlaamse Gentenaars. We nemen ook overal affiches van Vera Dua mee. Je weet toch dat Dua in het Turks hoop betekent? Met zo'n naam kan het niet fout gaan."

Hopen doen de Groenen, op een puik verkiezingsresultaat gevolgd door een inbraak in het paarse stadsbestuur. Bij een kop thee luisteren we naar een discours over constructieve oppositie en de droom van een warme, solidaire stad. Of de groene hoop waarheid wordt, valt nog te bezien. Wel is zeker dat de Turkse gemeenschap voortaan een luidere stem in het Gentse kapittel krijgt. Zes jaar geleden werd Emine Gül Isci als enige Turkse op een sp.a-lijst verkozen, een mandaat zonder geschiedenis. Nu schommelen de prognoses tussen de drie en de vijf Turkse raadsleden.

Dat een betere vertegenwoordiging in het stadhuis geen overbodige luxe is, blijkt ook in de wijk Rabot. De zijstraten en beluiken van de Wondelgemstraat ademen kansarmoede. Erbarmelijke huisvesting, hoge werkloosheid, falend onderwijs, gebrek aan groenvoorziening, alle parameters staan hier op rood. In de meest verkrotte panden wonen echte nieuwkomers, vaak Romazigeuners die tegen wil en dank altijd en overal de laagste categorie van de huisvestingsmarkt bevolken. Het verschil met de Sleepstraat en de Dampoort is frappant. Pas na lang speuren ontdekken we in de Schommelstraat de eerste verkiezingsaffiches. We noteren één stem voor CD&V'er Fuat Korkmazer, en twee stemmen voor de groene vakbondsman Cengiz Cetinkaya, die in deze eigenste straat een thuismatch speelt. We maken trouwens ook kennis met moeder Cetinkaya, bij een van de vele stoeppalavers die voor wandelende opiniepeilers een onmisbaar instrument zijn. In tegenstelling tot de cafés krijg je hier ook de stem van de Turkse vrouwen te horen. De kiesintenties van moeder Cetinkaya laten zich raden. Het zal haar echter moeite kosten om ook haar buurman voor het groene gedachtegoed te winnen.

Voor de 23-jarige cafébaas Sezer Yaldizkaya zijn verkiezingen in wezen een ruiloperatie. "Als kandidaten je stem vragen, moeten ze er ook iets terug voor doen. Daarom ben ik zo ontgoocheld in Meryem Kaçar. In 2003 heb ik haar geholpen om senator te worden. Maar toen deed zich een probleem voor in de familie. Mijn broer ging trouwen met een van onze nichtjes, dat mag in Turkije. We hadden een zaal op de Rooigemlaan gehuurd, het feest zou 30.000 euro kosten." "Alles was geregeld, toen bleek dat mijn schoonzus geen visum kon krijgen. Ik meteen naar Meryem Kaçar gebeld. Bleek dat ze niks kon doen. Daarna heb ik naar Fatma Pehlivan van de sp.a gebeld. Eén telefoontje, en de zaak was geregeld. Pehlivan, die krijgt mijn stem."

Ik vraag de welbespraakte cafébaas naar zijn politieke desiderata. Stel dat een van de Turkse kandidaten het miraculeus tot burgemeester van Gent schopt. Waar moet hij dan werk van maken? Sezer laat de vraag even bezinken. Misschien liggen prioriteiten als werkloosheid, onderwijs en huisvesting te zeer voor de hand. Of misschien lijken die problemen eenvoudigweg onoplosbaar. Feit is dat Sezer met een verrassende wens uitpakt. "Luidsprekers op de moskeeën", zegt hij. "Het is heel vervelend voor de moslims. We moeten de tv opzetten om te weten wanneer we precies moeten bidden. Waarom mag dat niet met luidsprekers worden omgeroepen? Het hoeft niet iedere dag. In Nederland mag het al op vrijdag. Het zou vree wijs zijn als onze Turkse politici dat in Gent geregeld kregen."

Op Kaan Osmanagaoglu moeten ze niet rekenen. De liberale kandidaat noemt zichzelf vrijzinnig en weigert principieel stemmen te ronselen via de moskee. Osmanagaoglu is dan ook een wat aparte figuur in de Turkse gemeenschap van Gent. De uit Istanbul afkomstige arts verkaste in 1988 naar België, waar hij zich als gynaecoloog specialiseerde. Het gaat hem voor de wind. Zijn kabinet op de Coupure wordt druk bezocht, en lang niet alleen door Turkse vrouwen. Eigenlijk heeft hij geen tijd voor politiek. Gisterennacht bijvoorbeeld heeft hij maar twee uur geslapen. Dat hij in 2001 toch bij de VLD aansloot, wijt hij zelf aan Karel De Gucht. "We zitten op dezelfde golflengte", zegt hij. Je moet samenlevingsproblemen zonder taboes bespreken, anders rol je de loper uit voor het Vlaams Belang. Want laten we geen oogkleppen opzetten. Ik ben bijna twintig jaar in België en ik zie de malaise in de Turkse gemeenschap alleen maar groeien. Er zijn individuele succesverhalen, maar globaal genomen is de toestand rampzalig.

"De Turkse gemeenschap glijdt steeds verder af in een maatschappelijk isolement. Die diasporamentaliteit heeft positieve kanten. Dankzij de sociale controle wordt onze gemeenschap minder door drugs en criminaliteit geteisterd dan andere minderheden. Maar het getto eist ook een verschrikkelijke tol. De Turkse gemeenschap is ten prooi aan een verstikkend conservatisme. Geen wonder dat de islam steeds meer terrein wint."

Na de diagnose volgt onvermijdelijk de remedie. Opleiding en onderwijs zijn volgens dr. Kaan de enige manier om uit het slop te geraken. Zijn verkiezingsprogramma valt dan ook in één actiepunt samen te vatten. "De concentratiescholen in de negentiende-eeuwse gordel moeten onmiddellijk dicht", zegt hij. "Die scholen zijn een ramp voor onze kinderen. Ze verspelen al hun kansen, nog voor hun leven goed en wel gestart is. We moeten bussen inleggen om de kinderen over scholen in de rand te verspreiden. Vijftien procent allochtonen moet overal de limiet zijn."

Naar eigen zeggen oogst hij in de Turkse gemeenschap alleen maar applaus met zijn sombere analyse en zijn schoktherapie. Maar krijgt hij straks de kans om zijn ideeën in de gemeenteraad aan te kaarten? Dr. Kaan staat op de 7de plaats van de VLD-lijst, een dankbare stek, vlak achter rijzende ster Mathias De Clercq. En nee, hij acht zichzelf niet kansloos. "Bij de verkiezingen in 2003 heb ik 1.500 voorkeurstemmen gehaald", zegt hij. "Dat zou moeten volstaan voor een zitje in de gemeenteraad. Ik heb de kieslijsten op Turkse namen uitgevlooid en 6.500 brieven verstuurd. Ook mijn patiënten heb ik aangeschreven, in het Nederlands. Gelukkig moet ik het niet alleen van de Turkse gemeenschap hebben, want daar ben ik gehandicapt. Behalve mijn vrouw en twee dochters heb ik geen familie. Tijd om campagne te voeren heb ik evenmin. Trouwens, ik voel me haast beschaamd als ik met affiches leur. Die arme middenstanders durven nooit nee te zeggen. Mijn oom zit in de politiek in Istanbul. Ik heb hem uitgenodigd voor de verkiezingen. Hij zal zijn ogen uitkijken. Gent is een grootstad, maar wat zich in de Sleepstraat afspeelt, is pure dorpspolitiek."

We lopen terug naar de Sleepstraat. Naarmate de zon zakt, stijgt de testosteronspiegel. Bulderkarren razen door de drukke winkelstraat, alvast één pijnpunt dat de partijen met vereende krachten mogen aanpakken. Groen, rood, blauw of oranje, voor de middenstanders achter de kakelbonte façades maakt het geen verschil. De partijen kennen ze niet, de kandidaten des te beter. Als familie of verwant, als buur in Gent of in Emirdag. En als ze er zelf geen band mee hebben, dan is er altijd wel een vader, moeder, broer, zus of tante die dat voorrecht wel geniet. In ieder geval hebben ze geen enkel argument om een canvassende Turk een halve vierkante meter onbetaalde advertentieruimte te misgunnen. Soms echter wordt het één van die middenstanders te veel.

Abdil Ozgüs heeft het raam van zijn café affichevrij gemaakt. "Ze zijn te vroeg begonnen met hun campagne", foetert hij. "Nog vier weken voor de verkiezingen en ik zie geen steek meer door mijn raam. Dat zal bij mij niet pakken." Binnen wordt verwoed gekaart, aan een van de tafels zijn vier mannen in een soort dominospel verdiept. Ook het terras draait op volle toeren. Drinken wordt er nauwelijks gedaan, maar alle drie de stoelen zijn bezet, terwijl de gevel steun biedt aan nog eens zeven stamgasten. Het is een gezellige boel, de wereldproblemen en het drukke verkeer worden van deskundige commentaar voorzien. De verkiezingen? Het onderwerp valt in vruchtbare aarde. Turkse kandidaten worden gretig door de geruchtenmolen gedraaid. Dat Meryem Kaçar veel van haar pluimen heeft gelaten toen ze met een Belgische man trouwde. Dat sp.a-senator Fatma Pehlivan een slimme campagne voert. Pehlivan, moet je weten, is namelijk geen Turkse. Ze komt wel uit Istanbul, maar eigenlijk is ze van Joegoslavische oorsprong. Dat ze feministe is, wordt hier evenmin als een plus beschouwd. "Bij ons man baas", zegt een kale man in benaderend Nederlands. "Vrouwen moeten kindjes krijgen, eten maken en niet te veel blabla." Alle aanwezigen zijn het erover eens: Pehlivan heeft een briljante zet gedaan om haar electorale beperkingen te compenseren. Ze voert campagne met Resul Tapmaz, de populairste politicus van de Sleepstraat. "Je zult het zien", zegt een van de mannen. "Resul haalt hier 90 procent van de stemmen. Hij heeft alles mee. Resul is een jongen naar ons hart, iemand die altijd klaarstaat om te helpen."

Isa Bicici laat de discussie aan zich voorbijgaan. De man die naar eigen zeggen het eerste Turkse restaurant op het Gentse Zuid opende, pakt met een gevleugeld woord van zijn grootvader uit. Wil je lang leven en gezond blijven, sprak die altijd, bedrieg dan nooit je vrouw en laat je vooral niet in met politiek. Maar voor wie gaat hij op 8 oktober stemmen? "Geen idee", zegt hij met een bulderlach. "Voor mijn part mogen ze allemaal burgemeester worden."

Op tv begint het sportjournaal. De wankele positie van trainer Gerets bij Galatasaray is hoofdpunt nummer één. "Geloof me", zegt Abdil, terwijl hij zijn colaglazen opblinkt. "Hier wordt veel meer over voetbal dan over politiek gediscussieerd."

Het getto eist een verschrikkelijke tol. De Turkse gemeenschap is ten prooi aan een verstikkend conservatisme. Geen wonder dat de islam steeds meer terrein wint

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234