Zondag 18/08/2019

Klassieke snit zit nog altijd lekker

Al bijna een kwarteeuw wordt de carrière van Southside Johnny overschaduwd door die van zijn jeugdvriend Bruce Springsteen. Hoe onrechtvaardig dat is, bewees hij zondagavond met zijn Asbury Jukes tijdens een stomend concert in de AB. Ruim twee uur lang speelde het gezelschap superieure soul en rhythm & blues, die het publiek in een ware feestroes onderdompelde.

Brussel / Eigen berichtgeving

Dirk Steenhaut

Southside Johnny, bij de burgerlijke stand van Asbury Park, New Jersey beter bekend als John Lyon, is een veteraan van het Amerikaanse barcircuit. In de late jaren zestig maakte hij, samen met Bruce Springsteen en Miami Steve Van Zandt, deel uit van groepen als The Sunset Blues Band en Dr Zoom & The Sonic Boom, dus als die drie muzikanten tegenwoordig een vergelijkbare sound hebben, heeft dat alles te maken met hun gemeenschappelijke achtergrond.

Halverwege de jaren zeventig, toen Springsteen het dankzij Born to Run al tot superster had geschopt, richtte Lyon met assistentie van manager en producer Van Zandt een tienkoppige rockband op, waarmee hij gestalte gaf aan zijn oude voorliefde voor blues, doowop en soul. Door hun prominente blazersectie groeiden Southside Johnny & The Asbury Jukes in een mum van tijd uit tot een livesensatie: op vroege platen als I Don't Wanna Go Home en This Time It's For Real werkten ze zelfs samen met legendarische namen als Lee Dorsey, Ronnie Spector, The Satins, The Coasters en The Drifters. Maar door een reeks strubbelingen met platenmaatschappijen zouden ze steeds moeilijker aan de bak komen en na Better Days uit 1991 raakte de zanger zo gedesillusioneerd door de muziekbusiness dat hij besliste nooit meer een plaat te maken. Na tien jaar stilte kreeg hij echter de smaak weer te pakken en met E Street band-bassist Gary Tallent als producer nam hij onlangs Messin' With the Blues op, een cd die, net als het optreden zondag in Brussel, vooral getuigt van liefde voor muziek.

Southside Johnny is niet alleen een fantastische blanke soulzanger, die herinnert aan Wilson Pickett en Otis Redding, hij is ook een natuurlijke showman die zich op het podium volledig geeft en het vermogen bezit zijn publiek, zonder goedkope volksmennerij, in een staat van opperste opwinding te brengen. Want ook al lag de gemiddelde leeftijd van de toeschouwers in de AB een stuk boven de veertig, het was een eeuwigheid geleden dat we zevenhonderd rockfans nog zo ongebreideld uit de bol hadden zien gaan. The Asbury Jukes, een goed geolied septet dat ook drie toeters in zijn rangen telde, hoefden qua souplesse en trefzekerheid beslist niet voor de E Street Band onder te doen. Met een set die in het teken stond van bluesy shuffles, stuiterende Memphis-soul en vroege rock-'n-roll herinnerde Southside Johnny aan een tijd waarin dansmuziek nog met échte instrumenten en dus niet met computers werd gemaakt. Dit was good time music van het zuiverste water: warm, doorvoeld, integer én met gevoel voor humor. Lyon dolde met zijn muzikanten, demonstreerde zijn virtuositeit op de bluesharp en zong, af en toe gesecondeerd door gitarist Bobby Bandiera, over liefde, romantiek, verlangen en verlies. Ook nu viel weer op hoezeer 's mans stem op die van Springsteen gelijkt, maar die van Southside Johnny klinkt zwarter en gegroefder, heeft iets langer in de soul gemarineerd. Dat laatste bleek overtuigend tijdens classics als 'Talk To Me', 'Better Days', 'Secret Agent Man' en een puntige coverversie van 'Walk Away Renée', dat halverwege de sixties een hit was voor The Left Banke en, later nog, The Four Tops.

Met Kevin Gordons 'Cadillac Jack' werd even de nieuwe cd aangeboord, maar het publiek reageerde toch het uitbundigst op de songs uit de jaren zeventig, type 'I'm So Anxious', het vingerknippende, van The Boss cadeau gekregen 'The Fever', of door Steve Van Zandt neergekrabbelde nummers als 'I Don't Wanna Go Home' en 'I've Been Working Too Hard', waar een flinke gulp uit Marvin Gayes 'Can I Get A Witness' doorheen was geroerd.

Hét kippenvelmoment van de avond viel te noteren tijdens de toegiften, toen Southside Johnny en gitarist Bandiera als duo op het podium stonden en een sobere maar gevoelsgeladen versie brachten van 'Hearts of Stone', een ander juweeltje uit de schatkist van Bruce Springsteen. Tot slot kwam de hele band nog eens terug voor een gulle portie ouderwetse twist. Toen Sam Cookes 'Having a Party' werd opgediept voegden alle aanwezigen de daad bij het woord en voor je het wist stond de hele AB op zijn kop. Een bewijs dat in deze trendbewuste tijden ook rock-'n-roll van klassieke snit best nog lekker zit.

De cd Messin' With The Blues van Southside Johnny & The Asbury Jukes is uit op Leroy Records en wordt weldra in de Benelux verspreid door Bertus. WIE: Southside Johnny & The Asbury Jukes WAAR EN WANNEER: Ancienne Belgique, Brussel, zondag 17 juni ONS OORDEEL: Southside Johnny is een natuurlijke showman die het publiek moeiteloos in een opperste staat van opwinding wist te brengen. Zijn groep The Asbury Jukes hoefde, qua souplesse en trefzekerheid, beslist niet voor de E Street Band onder te doen.

Rock

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden