Woensdag 17/08/2022

Klassiek l Il Giardino Armonico

l Händel: Concerti grossi hhhh

Een van de goede effecten van verjaardagen is dat verwaarloosde meesterwerken van grote componisten nog eens op de plaat worden gezet. Hoewel de promo zegt dat Il Giardino Armonico vooral de 'Italiaanse' kant van Händels muziek wil laten horen, is dat maar gedeeltelijk waar. Voor de Concerti grossi zou dat voornamelijk de invloed van Corelli moeten zijn, dus: classicisme, cantabile, versieringskunst. Wat we horen, is echter vooral een scherp contrast tussen sterk geritmeerde snelle delen, vaak op het theatrale of agressieve af, en met een groot gevoel voor nuance gespeelde trage bewegingen, waarin het ensemble bewijst een van de weinige te zijn die een echt pianissimo aankunnen. De eerste vermoeien na een tijd een beetje, al zorgen de musici telkens weer voor verrassingen; van de tweede krijg je nooit genoeg. Die laatste zijn ook veel 'Italiaanser' van aanpak. Il Giardino Armonico is in dit repertoire zeker niet ieders meug, maar steekt wel boven de statige verveling van vele andere ensembles uit. (Decca L'Oiseau-Lyre)

(SM)

Klassiek l William Christie/Robert Carsen l Händel: Semele hhh

De inmiddels al stokoude royaltypersiflage die Robert Carsen voor het festival van Aix-en-Provence maakte van Händels Semele, hebben we uit de Vlaamse Opera in goede herinnering. De typische Carsenmengeling van kitsch en esprit, ernst en luim, seks en sentiment functioneerde elke keer opnieuw. Met Cecilia Bartoli in de titelrol beloofde dat een dvd met op zijn minst vocaal vuurwerk. Dat komt er ook, in de genuanceerde, expressieve, romantisch-doorvoelde stijl die we van haar kennen. Toch is de zoveelste reprise van de productie, dit keer uit de opera van Zürich, niet in alle opzichten een succes. Ze mist spontaneïteit: alles lijkt enigszins geforceerd en ingestudeerd. Dat is vooral zo bij Bartoli zelf, die niet echt op haar gemak lijkt in bed- en andere scènes met seksuele lading. Dan zou je van een regisseur verwachten dat hij die onhandigheid in zijn uitwerking van het personage inbouwt. Dat gebeurt niet. Wat Bartoli wel glorieus lukt, is de furieuze ruziescène met Jupiter (een uitstekende Charles Workman) in het derde bedrijf. Daarmee komt het emotionele zwaartepunt van de voorstelling op het einde te liggen, wat een voordeel is.

De muzikale interpretatie van William Christie is efficiënt maar ook vaak mechanisch en steriel. (Decca)

(SM)

HHHHH

Arne Deforce & Yutaka Oya: Morton Feldman, Patterns in a Chromatic Field

Een krachtig tegengif tegen de lawaaicultuur. (Aeon)

HHHH

Alexandre Tharaud: Erik Satie, Avant-dernières pensées

Satie geportretteerd als mystiek en vrij componist. En vooruitstrevend. (Harmonia Mundi)

Heinz Holliger: Bernd Alois Zimmermann, Canto di speranza

Een combinatie van zinnelijkheid en ascese, humanisme, solidariteit en verzet tegen onrecht.

(ECM)

Het Collectief & Capilla flamenca: 12x12

Stockhausen en de ars nova: oude en nieuwe muziek in één concert, morgen in de Gentse Handelsbeurs.

Internationaal luitfestival

Van vrijdag tot zondag in Amuz in Antwerpen: concerten, lezingen en lecture-recitals.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234