Zaterdag 28/11/2020

Klaar voor plaats bij allergrootsten

Al bij de eerste noot voelde je dat het een magische avond zou worden. Bij zijn vorige passage in Brussel wisselde hij tussen de songs door geen woord met het publiek. Dat was vrijdag wel even anders.

Ray LaMontagne is niet het soort artiest dat zich van nature thuis voelt in het celebritymilieu. Je zag hoe onwennig hij voor het begin van de Grammy-ceremonie over de rode loper schuifelde

Maar kijk: vrijdagavond stond er een veel meer ontspannen artiest op het podium. Misschien had het met de uitstekende sfeer backstage te maken - de als voorprogramma meegereisde Secret Sisters kwamen regelmatig het podium opgestapt om zijn songs van wat extra klankkleur te voorzien - of misschien heeft het succes van zijn jongste paar cd’s hem gewoon zelfzekerder gemaakt. Maar het was alleszins opmerkelijk hoe spraakzaam hij dit keer was. Complimenten voor zijn medemuzikanten, af en toe wat achtergrond bij de songs, een anecdote links en rechts, plus nog wat lof voor de support act: het kon niet op. Maar uiteraard draait het bij LaMontagne in de eerste plaats om de muziek, en ook die was uitstekend. Het geluid zat van meet af aan perfect, en zijn donkere, rauwe, grofkorrelige stem was van die aard dat je met de ogen dicht nooit zou geloven dat er een blanke op het podium stond. LaMontagne stond gek genoeg uiterst rechts op het podium en klonk als het bastaardbroertje van Otis Redding en Sam Cooke. Hij zong bovendien met hetzelfde gemak en had zich omringd met vier virtuoze muzikanten, waaronder Eric Heywood die haast voortdurend excelleerde op pedal steel. Dat instrument zorgde er ook voor dat de songs toch altijd raakpunten bleven behouden met het country-idioom waar LaMontagne voortdurend wordt in ondergebracht, want zelf meanderde de zanger met hetzelfde gemak richting soul (het hartverscheurende ‘Let It Be Me’), jachtige bluesrock (het verschroeiende ‘Repo Man’) en folk (in het akoestische, helemaal solo vertolkte ‘Like Rock & Roll And Radio’). Opmerkelijk hoe hoogstaand het songmateriaal gedurende de hele set bleef, en hoezeer de groep het publiek op het puntje van de stoel hield. Zelfs wanneer de set even een andere wending nam, en met zowel het door Cecil Null schreven ‘I Forgot More Than You’ll Ever Know’ als het van Merle Haggard geleende ‘Mama Tried’ even diep in de traditionele countryroots gegraven werd, kon je een speld horen vallen en zat je met open mond naar zoveel schoonheid, zoveel vakmanschap ook, te luisteren.

Na een klein anderhalf uur werd de bisronde bewust beknopt gehouden, al was de toegift, met het ijzingwekkende ‘Trouble’ en het al even diep door de ziel klievende ‘Hold You In My Arms’, er wel eentje om in te lijsten. Op amper vier cd’s is Ray LaMontagne een van de beste songschrijvers van zijn generatie geworden. Iemand die op zijn zevenendertigste blijft evolueren en bijgevolg niet de indruk wekt al aan het plafond van zijn talent te zitten. Vrijdag voelde het alsof hij een hele avond lang sparadrap om een open wonde wikkelde, en als een oude, stille vriend zijn arm over je schouder legde. Artiesten die dat effect sorteren door alleen maar wat liedjes te zingen, behoren écht tot de allergrootsten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234