Maandag 14/10/2019

Klaar voor het gevaar van de discobaaaaar!

Het zat goed fout met Rock Werchter dit jaar. Figuurlijk althans. Of wie had ooit gedacht dat een publiek van 70.000 man dat 's avonds stond te springen voor de Red Hot Chili Peppers, overdag hetzelfde zou doen voor pakweg Europe? Toen 'The Final Countdown' uit de boxen van Discobar Galaxie barstte, zaterdagmiddag, ergens in een hoekje van de festivalweide, veerde zowat het halve publiek recht. De avond daarvoor had 2 Many DJ's ook al artiesten door de draaitafel gehaald die het Werchter-podium nooit zullen halen. Re-spect!

Werchter

Van onze verslaggeefster

Sue Somers

Destiny's Child op Werchter? Bij het idee alleen al zou organisator Hermans Schueremans in lachen uitbarsten. Maar wie afgelopen weekend aan een willekeurige festivalganger 'All the women who're independent' had voorgezongen, zou steevast 'Throw your hands up at me' als antwoord gekregen hebben. Not done op het podium, maar een absolute hit bij het publiek, dat op Werchter niets liever wilde dan dansen op vette beats, 'goed foute' eighties en meezingers van formaat.

Luke Slater was vrijdag de eerste om de Pyramid Marquee aan het dansen te krijgen. Dat lukte aardig, maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat door het wegvallen van Green Velvet iedereen al stond aan te schuiven voor Praga Kahn. De geblondeerde technohalfgod hoefde bij het betreden van het podium nog maar zijn arm omhoog te steken bij wijze van begroeting, en de tent kolkte al van enthousiasme. Meisjes gilden dat het een aard had, bij de jongens sloeg de twijfel toe. Was de dame in het leer die Maurice Engelen had meegebracht nu Deborah Ostrega of niet? Een show in de stijl van Lords of Acid zou leuk geweest zijn, maar meer dan een paar kinky poses op het synthesizerstel van Engelen zaten er niet in. Het zal Deborah wel niet geweest zijn.

Maar what the hell, Praga Kahn rockte en het publiek keelde hits als 'Lonely' en 'Breakfast in Vegas' woord voor woord mee. De refreinen althans, want zo heel veel tekst bevatten de nummers van Praga Kahn nu ook weer niet. Bovendien amuseerden niet alleen de toeschouwers zich, ook Engelen leek volop te genieten van zijn succes. De armen zijdelings gestrekt hitste hij het publiek breed grijnzend op voor nog meer en nog harder. Alsof hij het niet kon geloven schudde de Praga-hoofdman af en toe het hoofd bij zoveel gejoel. Meer opgewarmd voor 2 Many DJ's kon de tent niet zijn. Stephen en David Dewaele verschenen achter de draaitafel met een bruine, papieren zak over hun hoofd. Het hadden evengoed twee nobele onbekenden kunnen zijn, maar het publiek gokte van niet en haalde de broers binnen als helden. Het leek alsof 2 Many DJ's het daaropvolgende halfuur zijn status meer dan ooit wilde bevestigen met intelligent in elkaar gemixte nummers, maar drie liedjes door elkaar draaien komt het dansen niet ten goede. Het publiek dacht er hetzelfde over, want pas toen de hits voluit gingen, steeg de danskoorts in de tent. Het hek ging finaal van de dam bij een kruising van Nirvana's 'Smells Like Teen Spirit' met Destiny's Child. Het publiek herkende, zong mee en ontstak in een nietsontziende pogo. De planken vloer daverde, het zweet liep van de dampende lijven, de chaos was compleet en zelden gezien.

Nog meer herkenbaarheid zaterdag, toen Discobar Galaxie voor het eerst op de festivalweide verscheen. Niet op een podium, maar als sideshow "in your fuckin' face" bovenop de stand van een biersponsor, ergens in een hoekje van de wei. Dj's Love Boat, Bobby Ewing en Lars Capaldi veegden de vloer aan met de goede smaak en sloegen voorbijgangers om de oren met discotheekhits uit een ver verleden en een hoop foute muziek. Zo veerde de halve festivalweide recht bij de eerste tonen van 'The Final Countdown' en maakte Madonna bij heel wat mensen onvervalst jeugdsentiment wakker. Een regelrechte aanslag op de benen, kortom.

Discobar Galaxie vulde telkens de stilte tussen twee acts op het hoofdpodium en dat is slechts weinig festivalgangers ontgaan. Dj Love Boat hoefde maar "Klaar voor het gevaar van de discobaaaaar?" te brullen in de microfoon en de ruimte voor de stand van de biersponsor was onmiddellijk gevuld. Getooid met een hawaïshirt en een te grote zonnebril bespeelde dj Love Boat het publiek, liet hij het "hands in the air thrown" en meezingen, om steevast af te sluiten met de gespeeld coole kreet "Re-spect!". Of, om het met de woorden van Arno te zeggen: "Merci, godverdomme."

Discobar Galaxie: de sideshow 'in your fuckin' face', maar jammer genoeg niet op een fucking podium

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234