Woensdag 12/05/2021

Klaar om te BOBBEN!

Niemand die die vraag nu nog durft te stellen. Met dank aan het doorzettingsvermogen van de Bullets, én een nieuw speeltje. Willemsen en Mariën glijden sinds kort over het ijs in een supersnelle bobslee. Ontworpen door Letse coach Janis Skrastins. "Het is pure aerodynamica", legt Willemsen uit. "Hier een hoekje af, daar een vleugeltje een centimeter langer. Een wereld van verschil. Net als bij formule 1 ben je bij bobslee niets zonder het goede materiaal. Kleppers als Duitsland en wereldkampioen Canada werken samen met ingenieurs van BMW. Na jaren van ongelijke strijd spelen we eindelijk mee."

Ook de komst van voormalig 100 meterloopster Hanna Mariën - die in 2008 samen met Kim Gevaert een zilveren medaille haalde met de 4x100 op de Spelen in Peking - heeft de Belgian Bullets goed gedaan. 'De stier' wordt Mariën ook wel eens genoemd. Omdat er letterlijk stoom uit haar neus komt als ze begint te lopen. Eén en al power en explosiviteit. De ideale bobslee-pusher. Haar taak: zo hard mogelijk lopen en de bobslee in gang duwen tot aan de eerste bocht. "Zodra ik in de slee achter de pilote ben gesprongen, ben ik gewoon ballast om het evenwicht te bewaren. Dan moet ik zo stil mogelijk zitten. De minuscuulste beweging is genoeg om de balans te verstoren en de slee te doen 'skitten' of draaien op het ijs. Gevolg: tijdverlies. Of erger: een crash."

De dames duwen de loodzware slee uit de bestelwagen, een berg ijs op. Van daaruit gaat het richting startplaats. Twee dagen voor de wereldbekermanche krijgen alle 42 bobsleeteams twee 'oefenafdalingen' op de baan. Willemsen stapt de baan eerst te voet af. Tot ze elke mogelijke hindernis heeft gememoriseerd. Later in de kleedkamer, vlak voor de start, zal ze het hele parcours bocht voor bocht in het hoofd overlopen. Willemsen neemt het sturen voor haar rekening. Lees: ze trekt tijdens de run aan twee draadjes vooraan in de slee opdat die niet te vroeg of te laat de bocht zou nemen. Geen makkie als je volledig dubbelgeplooid in een sardienenblik zit dat 138 kilometer per uur haalt. "Het is een kwestie van timing: op het juiste moment de juiste hoogte bereiken bespaart je veel tijd. Pure fysica. Nochtans was dat mijn buisvak op school."

Ook Mariën leert de baan uit het hoofd. "Gewoon omdat ik anders extreem misselijk zou worden." Achterin zie je enkel door een spleetje in de bodem het ijs voorbijflitsen. Na de eerste afdalingen deed ze niets anders dan kotsen, vertelt ze. "De G-kracht drukt je volledig plat, heel je lijf wordt door elkaar geschud. En ondertussen wordt je adem afgesneden en moet je opletten dat je niet hyperventileert. Nee, met een achtbaan is het niet te vergelijken. Eerder alsof je in een straaljager zit. Of in een wasmachine. Eigenlijk is het roofbouw op het lichaam."

Sankt Moritz mag dan wel bekendstaan als een mondain winteroord, opwarmen voor de oefenafdalingen gebeurt hier in een ondergrondse parkeergarage. Geen probleem voor de Belgische vrouwen. Zij zijn het gewoon om 'creatieve' trainingsoplossingen te bedenken. Terwijl de Canadezen en Zwitsers het jaar rond een bobsleebaan ter beschikking hebben, moeten zij zich in de zomer behelpen met loden karretjes en rijdende basketbalpalen die ze voortduwen om hun start te oefenen. Voor een feeling met het ijs moeten ze naar het buitenland. Van oktober tot begin maart komen ze nog amper in België. Dit jaar was er stage in Letland.

Vijfentwintig uur per week trainen is eerder regel dan uitzondering. Vooral sprintjes trekken en krachttrainingen. Geen spier die niet wordt getraind. Met resultaat: Willemsen heft makkelijk zeventig kilo in de fitness.

"Vroeger had je vooral ex-kogelstootsters, nu zie je veel vrouwen uit de atletiek naar het bobsleeën overstappen", zegt de stuurvrouw. "Zoals de Amerikaanse Lauryn Williams, ex-wereldkampioene op de 100 meter sprint en 4x100 meter."

Geen kind dat zegt: later word ik bobsleester. Althans niet in België. Ook Willemsen, Mariën en reserve-sleester Eveline Vercammen (25) hebben een carrière in de atletiek achter de rug. Elfje Willemsen was speerwerpster tot blessures haar vroegtijdig de das omdeden. Een oproep van Canvas, dat voor een nieuw programma atletes zocht die bobsleeën wilden uitproberen, bood een tweede kans op haar jeugddroom: een leven in de sport. "Het was hard. We moesten alles zelf leren. Maar als de camera's draaien durf je niet opgeven. Dat zou een te grote afgang zijn. Plots waren we gekwalificeerd voor de Winterspelen in Vancouver (waar ze 14de eindigden, KVDP) en begonnen we het beter te doen. Pas toen begon ik echt te genieten."

Voor ex-verspringster Vercammen was bobslee ook een strategische keuze: "Met evenveel te trainen kun je hier meer bereiken, tot de Spelen toe. Bij verspringen was ik nooit verder geraakt dan ergens aan de Belgische top."

En Mariën? Die zou wel eens de eerste Belgische kunnen worden die een medaille op de Zomerspelen én een op de Winterspelen behaalde. Ze werd ingelijfd door vriendin Eva Willemarck, met wie ze uiteindelijk moest duelleren voor een plek op de Spelen. Mariën won. "Daar heb ik het lang lastig mee gehad. Zonder Eva had ik hier niet gezeten."

De atletiek heeft Hanna Mariën nog geen seconde gemist. Temeer omdat er ditmaal geen streng dieet aan te pas komt. De dag begint met een rijkelijk ontbijt in het hotel, gevolgd door pasta of pizza voor de lunch en wat energierepen tussendoor. Om Elfjes 29ste verjaardag te vieren wordt 's avonds de raclette bovengehaald. Idealiter wegen ze samen met de bobslee 340 kilo. Dan zit het evenwicht het beste. "Pas op, het is niet dat we ons ongeremd met snoep mogen volstoppen", zegt Mariën snel. "Moddervet raken we geen meter vooruit. Maar zeker voor het slapen moeten we nog voldoende binnenkrijgen. Nooit gedacht dat ik nog met tegenzin een bord spaghetti naar binnen zou werken."

Ze trekt een zwarte overall over haar joggingpak, wisselt haar loopschoenen in voor speciale spikes. De nietsverhullende bodysuits worden alleen voor een wedstrijd uit de kast gehaald. "Ik had gehoopt dat die pakken met een warm thermolaagje waren uitgerust. Niet dus. Alsof je een badpak aanhebt in putje winter."

Het was hier, op het WK in Sankt Moritz, dat er ooit een pak van een deelneemster net voor de afdaling is gescheurd, weet Vercammen. Recht aan de bilnaad. "En die Britse had net een string aan. Sindsdien dragen we shortjes onder ons pak. Just in case."

Het startschot weerklinkt. Voor een eerste keer die ochtend denderen de Belgian Bullets van het ijs. De afdaling is goed, de eindtijd een stuk minder. Willemsen komt foeterend weer naar boven gestapt. "Hanna is veel te snel na mij in de slee gesprongen. Lopen moet ze doen, dat is haar taak. Ik heb het haar nog vijf keer gezegd!"

Het is niet de eerste keer dat er even gevloekt en geroepen wordt. "Elfje is de explosieve van het gezelschap", vertelt Vercammen. "Ze zegt wat ze denkt. Toen ik en Hanna twee seizoenen geleden begonnen, was dat soms schrikken. Nu kennen we elkaars kleine kantjes en weten we wanneer we de andere even met rust moeten laten. We zijn vriendinnen geworden. Moet ook wel, als je dag in dag uit op elkaars lip zit."

Tussen de twee afdalingen door worden de ijzers weer vastgeschroefd en een kwartier lang geschuurd. Ook dat doen de vrouwen zelf. Worden sommige landen hier vergezeld door een hele entourage, inclusief mental coach en medisch team, dan moeten de Belgen het stellen met een materiaalman en een kinesist. En zelfs die laatste hadden ze in het verleden niet altijd mee, om kosten te besparen. "We hebben al bij andere teams moeten bedelen om hun kine te gebruiken. Helaas is niet elk team dan even sportief. De Australiërs hebben ons toen uit de nood geholpen."

Na paardrijden is bobsleeën de duurste olympische sport. Een slee kost makkelijk 35.000 euro of meer, per afdaling betaal je 60 euro. Ter illustratie: in een jaar tijd doen ze zowat 150 afdalingen. Vercammen: "Als reserve word ik niet betaald door Bloso. Ik werk als kinesiste om dit te kunnen doen. Terwijl voetballers in vierde klasse wél veel verdienen, zelfs op de bank. Gelukkig worden we ook gesponsord door bedrijven en bestaat er zoiets als crowdfunding."

Er wordt beslist dat deze baan om andere, dunnere ijzers vraagt. Met resultaat: de tweede run gaat geweldig, de Bullets stranden zelfs op een paar honderdsten van een seconde van de wereldkampioenen. Met bewonderende schouderklopjes en afgunstige blikken tot gevolg. Een coach van een concurrerend team doet spontaan een buiging.

Mariën en Willemsen vallen elkaar in de armen. Een toptijd op de Winterspelen lijkt meer dan ooit mogelijk. Wie weet zelfs top vijf. "Elfje heeft op training in Sotsji al topsnelheden gehaald. Die baan ligt haar."

Spookt wel nog door het hoofd: de recente aanslagen in Rusland, en de dreigende boycot vanwege de geschonden homorechten in het gastland. Vercammen: "Natuurlijk moet die situatie daar dringend aangepakt worden. Maar verstek laten gaan en jaren van training weggooien zal niet veel helpen. Wij hebben dat gastland ook niet uitgekozen, wij zijn daar alleen om te bobsleeën. Dat is ons leven." Wel overwegen ze om een regenboogarmbandje te dragen, een teken van stil verzet. "Al moeten we opletten dat we niet de bak indraaien. Dat zou pas een anticlimax zijn."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234