Vrijdag 18/09/2020

Kinderen van hemel en hel

Traditioneel wordt de Belgische festivalzomer op gang getrokken door de Graspop Metal Meeting. De twaalfde editie van het metalevenement bleek opnieuw een oorverdovend spektakel voor hardrockers en metalheads. Al was dat succes allerminst schatplichtig aan de weersomstandigheden: stortbuien en de zon speelden wispelturig haasje-over tijdens de driedaagse hoogmis van de heavy rock.

Door Gunter Van Assche / foto's alex vanhee

Zo'n 100.00 metalliefhebbers, overjaarse hardrockers en mistroostige goths zakten in hun respectieve bendekleuren af naar de Boeretang in Dessel. Al twaalf jaar vormt die wei het strijdperk voor bulderende gitaren, beukende drums, hel en verdoemenis. Met giganten als Iron Maiden, Aerosmith, Slayer en Ozzy Osbourne had het festival dit jaar genoeg pijlen op zijn boog om er een geslaagde editie van te maken, al draaide dat in praktijk soms heel anders uit.

Het officiële begin van het festivalseizoen begon vrijdag onder een kwalijk gesternte. Het terrein werd tijdens de doorkomst van Papa Roach (JJJ) geteisterd door zware regenbuien, die de wei tegen zondag veranderden in zompig moeras. Twee jaar geleden stond de groep ook al eens op het festival. Toen speelde de hittegolf hen parten en sputterden er voornamelijk suffe metalpastiches uit de versterkers. Geplaagd door kille stortbuien kwam de posthardcoreband van Jacoby Shaddix echter een stuk beter uit de verf. De zanger lapte daarbij het verbod op crowdsurfen aan zijn laars, terwijl hij venijnige versies bracht van 'Time Is Running Out' of de publiekslieveling 'Last Resort'.

Braver, maar wél oerdegelijk was de passage van Within Temptation (JJ). De Nederlandse metalband haalde net goud in België met hun vijfde plaat The Heart of Everything, en vierde dat met een erg voorspelbare hitset. Ondanks de spuuglelijke plooirok van Sharon den Adel, en de slappe bindteksten ("Nou, wat een kloteweertje hè" of de aankondiging "Komt-ie"), bleef de halve wei ook deze keer hangen aan de lippen van de band tijdens een sterk 'Stand My Ground' of 'Ice Queen'. 'What Have You Done', het virtuele duet met Keith Caputo was dan weer een pijnlijk steriel vertoon, met de DAT-tape in een zielloze hoofdrol.

De grootste ontgoocheling bleek echter weggelegd tijdens de show van Chris Cornell (JJ), die rechtstreeks van de file naar het podium werd geloodst: met een blik die angst en paranoia prijsgaf, haalde hij herinneringen op aan zijn geweldige groep Soundgarden met 'Spoonman', 'Jesus Christ Pose' en het onverslijtbare 'Black Hole Sun', maar het melige 'Say Hello To Heaven' en een akoestisch solo-intermezzo konden de aandacht niet lang bij zijn set houden.

Omdat Cornells set over de tijdslimiet ging, moest je je reppen om nog iets van Type O Negative (JJ) mee te pikken. De tegendraadse groep van Peter Steele deed er traditioneel weer alles aan om boegeroep te laten weerklinken in de Marquee, maar hun grandioze afsluiter 'Black N° 1' was net te opwindend om de shockgroep ook live helemaal af te schrijven.

Zaterdag bleek de dresscode niet langer exclusief zwart, zo merkte je tijdens de passage van Atheist (J) aan de bandana's in tijgerprint en - we verzinnen niets - wijde hippiejurken. De trashmetalband is na hun breuk in 1993 terug bijeen sinds vorig jaar, maar op Graspop verliep de comeback niettemin in mineur. Meer routineus dan geroutineerd stuurde zanger Kelly Shaefer 'Retribution' door de halfgevulde Marquee, waarmee de groep enkel zijn overbodigheid bewees. Hier klonken ze hoogstens als een brutaal brullend anachronisme.

Van hetzelfde laken een pak, maar dan wel met een eleganter design, was het concert van de allstar-band Heaven And Hell (JJJ). De groep bestaat uit de Black Sabbathbezetting tussen '79 en '82, toen Ozzy Osbourne met drankproblemen uit de band gekegeld werd. Vervanger Ronnie James Dio dient zich een kwarteeuw later nog steeds aan als een sublieme zanger, en songs als 'Die Young' of 'Falling of the Edge of the World' klonken lichtjes fantastisch, maar gitarist Tony Iommi's epische (lees: bespottelijk uitgerekte) versie van de song 'Heaven And Hell' legde de vinger op de wonde bij hun nostalgietrip: de hardrock die H&H belijdt klinkt charmant, maar is hopeloos verouderd. Zelfs een messcherp 'Children of the Sea' - waarbij de hemelsluizen zich toepasselijk wijd openden - kon je niet van dat idee afhelpen.

Het luidruchtige terreurcombo Korn (JJ) maakte daarna een bijzonder tamme beurt met een set die maar niet aan snelheid of vigeur wilde winnen. Het potige 'Blind', met een glansrol voor de nieuwe en sublieme drummer Joey Jordison, hielp hen ternauwernood aan een tweede ster: Jonathan Davis en compagnie zullen zichzelf en hun podiumroutines hoognodig moeten bijschaven, om ook de volgende vijf jaar nog bestaansrecht op te eisen.

Iron Maiden (JJJJ) bracht tegen middernacht dan weer een uitstekende show, die helaas te vaak in de schaduw stond van hun vorige doortocht op Graspop. Dat lag vooral aan het onzalige idee van Bruce Dickinson en co om enkele songs uit hun nieuwe, politieke plaat A Matter of Life And Death te komen pluggen op de wei. Daarmee kreeg je gelijk zicht op de zwakkere broertjes in de set. Gelukkig stonden daartegenover gouden oudjes als 'The Trooper', 'Number of the Beast', 'Run To The Hills' of 'Fear of the Dark', die met zoveel oprechte opwinding gespeeld werden, dat een leek zou geloven dat de groep ze voor het eerst bracht.

Zondag speelde El Guapo Stuntteam (JJJ) in de Metaldome. Van alle amateurbands in die tent maakten zij tijdens het weekend nog de beste beurt: het sextet uit Hasselt boogt dan ook al op zo'n tien jaar ervaring. Hun passage klonk heiligschennend luid, en door het toedoen van liefst drie gitaristen ging het er af en toe ook bijzonder hectisch aan toe op het podium, maar de opwinding van wilde slemppartijen kroop je evengoed direct in de leden bij hun bruinekroegenblues.

Dat was wel even anders met het Finse Children of Bodom (J). Zij droegen hun melodische black metalsongs op aan moordlustige engelen en Magere Hein, vloekten meer dan een viswijf op speed en splitsten dubbele basdrums door je maag, maar ondanks al die moeite klonk hun show te gemaniëreerd. De songs deden ook te veel denken aan Fear Factory die de erfenis van Yngwie Malmsteen onteert. Even bespottelijk als hun introductie tot satanisme, was overigens de latinoversie van 'Hotel California' die uit de P.A.-installatie klonk na de laatste noot van de groep.

Slayer (JJ) maakte zich na die teleurstelling minder slordig af van hun show dan bij de vorige passages in onze contreien, maar evengoed konden ze maar op weinig enthousiasme rekenen: zolang de groep tweederangssongs als 'God Hates Us All' inlijft in hun set en die bovendien doet klinken zoals klamme vaatdoeken aanvoelen, bewijst de band van Tom Araya dat hun relevantie vandaag nog weinig voorstelt. Alleen de sublieme afsluiter 'Angel of Death', met de hyperkinetische drumsolo van Dave Lombardo, zorgde dan ook voor goodwill bij de festivalgangers. Het nieuwe 'Jihad' werd dan wel voldoende smerig de wei ingegooid, maar het blijft een nummer dat pijnlijk in de schaduw staat van het songmateriaal uit hun legendarische erfenis. Tijdens het afgelopen weekend bleek Slayer het trouwens vooral bij prepubers goed te doen aan de merchandisingstand. Een triest lot voor een supergroep op zijn retour...

Ozzy Osbourne sloot gisterennacht het driedaags metalfestival af. Hoe hij het ervan afbracht, leest u morgen in deze krant.

n Bruce Dickinson en zijn Iron Maidenkompanen zetten de Desselse festivalweide in vuur en vlam met een show die liet zien dat de groep nog lang niet versleten is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234