Dinsdag 06/12/2022

Kijk papa, zonder wifi

Meer en meer jonge starters verkiezen een degelijke snijmat of een koffiebrander boven de laatste nieuwe Macbook. Met eelt op de vingers timmeren zij aan hun weg. Een ode aan het offline ambacht.

De jonge fotograaf Fabian Battistella, die de foto's bij deze reportage maakte, leerde de geheimen van de analoge fotografie van zijn vader. Zijn analoge camera's behoren tot zijn dierbaarste bezittingen. Deze opdracht paste dus perfect in zijn kraam. Fabian werkt ook voor Elle, Che en modemagazine Talkies.

Fabian Battistella (30) fotograaf, Antwerpen

"Analoge fotografie is echt een ambacht. Momenteel experimenteer ik met liquid light, wat bijzonder analoog is. Het is foto-emulsie in vloeibare vorm. Met die vloeistof heeft men ooit de grootste foto ter wereld gemaakt in een hangar in Los Angeles. Men smeerde een gigantisch doek in met dat product en liet het vervolgens ontwikkelen. Ik heb het product laten overkomen uit Amerika, want hier is het niet meer te verkrijgen. Wat ik er precies mee zal doen, wil ik liever niet verklappen, want de beelden zullen te zien zijn tijdens mijn volgende tentoonstelling.

"Ik ben al met fotografie bezig sinds mijn zestiende. Mijn vader is fotograaf. Toen hij zag dat ik niet bijster goed presteerde op school , nam hij me onder de arm in zijn atelier. Hij trok enkel analoog. Als assistent leerde ik de stiel en werd ik verliefd op het medium.

"Ik heb enkele analoge middenformaat-camera's in mijn bezit, waaronder de Fuji Instant - niet te verwarren met de kleine Fuji Instax - die op 120mm-film schiet. Met die camera heb ik dit artikel gefotografeerd. Analoog lééft echt; de korrel ervan kan geen enkele digitale camera evenaren."

Toni Taloni alias Antoon Van den Ecker (26)

"Alles begon met een studie productontwikkeling, maar al snel bleek dat dat niets voor mij was. Vervolgens probeerde ik verschillende jobs, totdat ik toevallig een affiche zag van lessen schoenontwerp in Lokeren. Tijdens de lessen bleek ik talent te hebben voor stikwerk. Na die opleiding heb ik vier jaar gewerkt voor een schoenmaker als hersteller. Dat doe ik nog altijd halftijds, in combinatie met mijn eigen zaak.

"Als Toni Taloni maak ik klassieke schoenen. Wel bied ik heel wat verschillende soorten leder aan in felle kleuren, zodat mijn klanten niet gewoon met bruine stappers naar buiten hoeven te wandelen.

"Mijn schoenen worden volledig manueel vervaardigd. Ik heb altijd al graag met mijn handen gewerkt. Bovendien vind ik het mooi om echt een stiel te beheersen. Ook hou ik van kleinschaligheid. Als de zaken goed lopen, zou ik misschien twee werkkrachten in dienst nemen, meer niet. Nooit zou ik willen uitgroeien tot een fabriekje. Ik hoef niet schatrijk te worden. Gewoon kunnen leven van mijn job, en fier zijn op mijn product, meer moet dat niet zijn."

Atelier ZAAG. alias Tina Peirlinck (26)

"Twee jaar geleden besloot ik mijn baan bij een architectenkantoor op te geven om een jaar lang in Finland een opleiding houtbouw te volgen. Ik was immers gefrustreerd omdat ik als architecte niets afwist over het bouwen zelf. Dat jaar vond ik zo boeiend dat ik nog verder stage ben gaan lopen in een atelier, in Finland. Zo kwam ik terecht in Espoo - de stad, niet het designmerk - waar ik nachten mocht doorwerken aan mijn creaties. Het was er toch permanent donker, er was niets anders te doen. (lacht)

"In Finland heb ik geleerd om een ruwe, massieve blok hout door hard werk te transformeren in een functioneel object. Ik heb sinds kort mijn eigen atelier waar ik na mijn dagjob en in het weekend vertoef. Ik vertrek nog steeds van ruwe boomstammen. Dat betekent dat iedere plank die ik gebruik, eerst zelf gezaagd moet worden: bijzonder arbeidsintensief.

"Op mijn werk zit ik achter de computer, in het atelier lijd ik een eenzaam bestaan. Dat is de keerzijde van de medaille: veel alleen zijn. Maar soms, na een drukke dag, is die eenzaamheid best aangenaam."

Ctrl Copy alias Sven Mes (37)

"Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor tactiele materialen, zoals papier en textiel. Daarom ben ik een zeefdrukatelier begonnen, dat ik ook openstel voor andere creatieven.

"Het interessante aan zeefdruk is dat je je digitale ontwerp binnen een korte tijd tot leven ziet komen. Daarnaast ben ik iemand die heel moeilijk kan stilzitten. Zeefdrukken impliceert een heel proces van speciale coating smeren, belichten, afplakken, drukken, poetsen, enzovoort. Daar word ik rustig van. Als ik bezig ben, voel ik instant happiness.

"Ik ben een eigen streetkledinglabel begonnen, Yikes. De instapkost ligt veel lager als je je stuks zelf zeefdrukt. Je kunt heel basic starten door bijvoorbeeld twintig shirts te drukken. Verkoop je die, dan druk je er wat bij. Daarbij spreekt het handmatig drukken tot de verbeelding van de klanten.

"In de winter zal ik een eigen winkeltje openen in Antwerpen. Daarin zal ik voornamelijk mijn eigen label verkopen, maar ook andere labels die in mijn atelier drukken. Het wordt de vitrine van Ctrl Copy."

Café Normo alias Jens Oris (31)

"Ik koop verse, groene koffiebonen in en brand die zelf. Eerst een staaltje en als de bonen het juiste smaakprofiel hebben, een grote hoeveelheid. Mijn productiebrander kan vijftien kilo in één keer aan.

"Zowel het koffiebranden als het koffiezetten gebeurt volledig manueel. Wel is het branden eerder een technisch proces, waarbij temperatuur en duurtijd heel belangrijk zijn. Het koffiezetten is eerder een sensorisch gebeuren: puur op gevoel en smaak.

"De eerste drie jaar zette ik enkel de koffie, maar na verloop van tijd wilde ik het product volledig naar mijn hand zetten. En dat kan alleen door zelf te branden. Het gaat mij vooral om de drang naar perfectie. Ik wil de perfecte koffie serveren.

"Ook sleuren met koffiezakken, die ik ophaal in de haven, hoort bij mijn job. Dat is plezant. Hoewel je als bedrijf niet anders kunt dan blijven groeien, wil ik het toch persoonlijk houden, vooral om de controle op de kwaliteit niet te verliezen. Ik heb trouwens niet de ambitie om de nieuwe Douwe Egberts te worden." (lacht)

Els Jacobs (31) kunstenaar-breiwerker, Gent

"Ik brei op een handbreimachine, wat een zeer nauwkeurig en traag proces is. Het manuele aspect ervan is zeer belangrijk voor mij. Ik zie het als tekenen met draad: ik bedenk en ontwerp tijdens het breien zelf. Enerzijds brei ik stukken die honderd procent met mijn handbreimachine gebreid worden, anderzijds zijn er ook stuks die ik ontwerp op de handbreimachine, en die vervolgens industrieel gebreid worden en dan terugkomen, zodat ik ze manueel nog kan bewerken. De volledig met de hand gebreide stukken zijn sjaals waarvoor ik experimenteer met textuur en materiaal. De sjaals lijken eerder op weefsels dan op breisels.

"Op de industrieel gebreide stukken pas ik manuele ingrepen toe. Dat is zéér arbeidsintensief. Ik brei dan bijvoorbeeld een complex patroon op vijftig tot honderd stuks.

"Mensen zien ambacht te vaak zwart-wit. Voor hen staat ambacht gelijk aan handwerk en als er een fabriek aan te pas komt, is het voor hen geen ambacht meer. Voor mij betekent ambacht in direct contact blijven met je creatie, of daar nu een fabriek bij komt kijken of niet."

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234