Dinsdag 06/12/2022

Kevin

De UCI heb ik, uiteraard, niet gehoord in de miserabele operette rond Kevin Van Impe. De UCI is geheel van zichzelf, niet van anderen, al helemaal niet van aanhorigen

Een oponthoud van een paar minuten in Parijs-Nice: het peloton noemt dat solidariteit met Kevin Van Impe. Woordvoerder Philippe Gilbert zei dat de dopingcontrole van de QuickSteprenner, op het moment dat hij met de begrafenisondernemer de crematie van zijn overleden zoontje aan het regelen was, niet voor herhaling vatbaar is. Anderhalve minuut staking!!!

Niet voor herhaling vatbaar? Alles in het wielrennen is een repetitio. Schaamte, woede, protest: virtueel misbaar, in het beste geval. Lijkschennis maakt het peloton ook niet uit. Wel of niet oordopjes, dát is van levensbelang voor Tom Boonen c.s. De dood van een kind: ach, in de koorts van Milaan-Sanremo telt alleen zadelpijn.

Hoe zou de dopingjager van de Vlaamse Gemeenschap zich nu voelen? Moet hij vandaag niet naar het crematorium in Lochristi om Van Impe nog gauw een plasje te ontrukken vóór de vader met zijn zoontje mee de oven ingaat? Want zo voelt dat, de crematie van een eerste kind. Weten ze bij de Vlaamse Gemeenschap veel. Wat zou er voor een dopingjager leuker zijn dan een renner te laten plassen in een crematorium? Dan hebben we het pas over macht. Andere koek dan de diplomatieke riedel van Jacques Rogge, de dalai lama en Marc Coucke.

Voor, in en na de dood: zeiken godverdomme!

Renners, ploegleiders en sponsors zijn daar zelf zeer meegaand in. Liever de ultieme vernedering dan een gemankeerde whereabout. In en rond het peloton komen alle driften los, behalve de kwetsuur van vernedering. Voer een knecht als Kevin Van Impe af naar de brandstapel, en Boonen en Bettini blijven vrolijk doorpeddelen in Tirreno-Adriatico.

Het geweten als een tube.

Zelf heb ik er ook last van. Ik bleef gisteren toch weer Parijs-Nice uitzitten. Gewoon om Davide Rebellin te zien. De scheefste aller dwergen, maar iets in deze oude krijger raakt me. Ik zou hem graag als buurman hebben. Al was het maar om in de spiegeling van zijn ruïne mijn jonge benen terug te vinden. En ook omdat hij zo'n mooie kop heeft: kassei van oor tot oor.

De UCI heb ik, uiteraard, niet gehoord in de miserabele operette rond Kevin Van Impe. De UCI is geheel van zichzelf, niet van anderen, al helemaal niet van aanhorigen. De KBWB kan zich ook niet voorstellen dat er in een rennersleven dagen zijn dat je niet eens kunt plassen, ook al wil je dat graag.

Bert Anciaux? Laffer dan ooit te voren: "Regels zijn regels. Maar misschien kan een hotline helpen."

De dag dat Anciaux zich ooit nog op een kermiskoers vertoont, hoop ik dat hij gevierendeeld wordt.

Ik doe, alvast, graag mee.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234