Woensdag 11/12/2019

Kerstmis voor iedereen. Of toch niet echt?

Geert Faes is leerkracht van het zesde leerjaar in De Meidoorn COLTD in Eeklo.

Deze week raakte ik helemaal in de war. De Warmste Week van het jaar waarin het gezellig uitkijken was naar kerst en Nieuwjaar, stond in schril contrast tot de kille ervaring van een van de leerlingen uit mijn klas. Kristina, een elfjarig Armeens meisje - dat hier al bijna negen jaar in Eeklo woont - werd vorige maandag met haar familie opgepakt en naar een maison de retour of terugkeerhuis in Tubeke gebracht.

Géén nieuwjaarsbrieven, kerstkaartjes uitwisselen of gezellig samen met de klas kerstfilm kijken voor haar. Meer zelfs, ze moest in onzekerheid in een kil woonblok in Wallonië de feestdagen doorbrengen. Ze was zelfs niet zeker dat ze de eerste week na de vakantie meekon op Ardennenklas.

Bureaucratisch systeem

Ik wil me helemaal niet uitspreken over procedures en ik weet dat die 'uitvoerende politiemannen' ook alleen maar hun werk deden. Ik ben ook niet tegen een systeem waarin men mensen zeer duidelijk maakt of ze hier al dan niet een verblijfsvergunning kunnen krijgen. Meer nog, ik besef dat volwassenen die met kinderen naar hier komen daarin een grote verantwoordelijkheid dragen. Maar dat een bureaucratisch systeem beslist om een familie net de week voor kerst uit haar warme omgeving te halen - een familie die zich al bijna negen jaar op een straffe manier probeert te integreren - doet mij bijzonder pijn.

En dat diezelfde instanties dan ook tussen kerst en Nieuwjaar allemaal met vakantie zijn waardoor ten vroegste de eerste week van januari iets juridisch kan uitgesproken/ opgelost worden, is voor Kristina en haar familie nog pijnlijker.

Wat vertel je op zo'n moment aan de andere kinderen in de klas over onze samenleving? Is dit het beeld dat ik kinderen wil meegeven over hoe onze wereld in elkaar zit? Met veel enthousiasme steunden we een week lang dan maar honderden initiatieven voor het goede doel. Ja, we susten even ons geweten met de wensdroom dat onze wereld toch lang zo kil en koud niet is. Ik wil daar graag in geloven, maar zo dichtbij en concreet een kind voor je neus zien - dat hier al jaren haar leven heeft uitgebouwd, een kind dat beter het Nederlands beheerst dan wat ooit haar moedertaal, het Armeens, was, dat hier haar vriendjes en vriendinnetjes en hobby's heeft - en dat nu geconfronteerd wordt met de mogelijkheid dat ze hier niet (meer) kan blijven, vind ik een beetje wraakroepend.

Even tot nadenken

En versta me niet verkeerd: mensen die om welke redenen hun land verlaten op zoek naar vrede, politieke rust of gewoon een beter leven moeten zeer snel duidelijk gemaakt worden wat hun mogelijkheden zijn en kansen om hier te kunnen blijven. Geloof mij, ik vind ook dat hier mensen rondlopen die niet altijd de juiste intenties hebben om mee te bouwen aan onze samenleving, maar nogmaals, daar heeft een kind van 11 jaar - dat net zoals al haar andere klasgenoten een vreugdevolle kerstvakantie wil beleven - geen boodschap aan.

En tot slot weet ik dat deze boodschap geen zoden aan de dijk zal zetten. Er zal niet meteen iets veranderen - dit verhaal is ook jammer genoeg geen nieuws meer of een alleenstaand feit - maar misschien stemt het de lezer even tot nadenken tijdens deze eindejaarsdagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234