Maandag 19/04/2021

Keira Knightley De Britse actrice gaat vreemd. Of niet?

We kunnen ons niet meteen voorstellen waarom iemand zin zou hebben om de mooie Keira Knightley (25) te bedriegen. Maar stel dat het toch zou gebeuren. Zou zij het dan kunnen vergeven? ‘Dat weet ik niet. Het hangt af van de situatie.’ En wellicht ook van de definitie van ontrouw? ‘Ja. En dát is precies waar het in Last night over gaat. De film stelt de vraag wat het ergste is: emotionele of lichamelijke ontrouw?’

et romantische relatiedrama Last night is de eerste en meteen geslaagde langspeelfilm van Massy Tadjedin, een Amerikaanse scenariste met Iraanse roots. In de film speelt Keira Knightley (°1985) de rol van Joanna, een schrijfster wier literaire carrière in het slop zit en die zich daarom tot wat journalistiek werk beperkt. Maar het is niet van harte. Met haar echtgenoot Michael (een rol van Sam Worthington) leidt ze een comfortabel en trendy leventje in Manhattan. Maar tijdens een feestje op het werk van Michael meent Joanna te zien dat haar man wel erg goed kan opschieten met zijn mooie collega Laura (rol van Eva Mendes). Beeldt ze zich iets in? En dan moet Michael de stad uit. Voor een korte zakenreis. Jawel, mét Laura. Net op dat moment loopt Joanna op straat in New York haar vroegere grote liefde Alex (rol van Guillaume Canet) tegen het lijf. Tijdens de lange nacht waar de filmtitel naar verwijst zullen zowel Michael als Joanna keuzes moeten maken die misschien de rest van hun leven zullen bepalen.

Ik had Keira Knightley al eens eerder kort ontmoet op de set van de (min of meer) historische actiefilm King Arthur (2004) van regisseur Antoine Fuqua, waarin zij de rol van Guinevere speelde. De verzamelde internationale pers mocht toekijken hoe zij in een modieus trainingspakje met volle overgave allerlei zwaardgevechten aan het inoefenen was. Op de filmposter van King Arthur staat Knightley afgebeeld in een soort lederen beha terwijl ze haar boog spant. Later zou de actrice verklappen dat men toen op de Amerikaanse filmaffiche haar borsten digitaal bewerkt had. Als ik dat setbezoek in herinnering breng, glimlacht ze vriendelijk: “Dát is lang geleden.” Een beleefde manier om te suggereren dat het niet meteen in haar geheugen gegrift staat.

Het centrale thema van Last night

is ontrouw, of zit er meer achter?

“Ja, het is niet zomaar een verhaal over al dan niet een scheve schaats rijden. De film stelt vooral de vraag wat het ergste is: emotionele of lichamelijke ontrouw? Je mag zeker niet vertellen wie in deze film met wie naar bed gaat, want het moet spannend blijven (lacht). Maar ik wil wel een algemeen voorbeeld geven: een man gaat naar bed met een vrouw waar hij niet eens zoveel voor voelt en een vrouw brengt de nacht door met een man waar zij van houdt en vice versa, maar ze hebben geen seks. Wat is de ergste vorm van bedrog? De film stelt die vraag, maar geeft geen antwoord. Wat ik meteen bij de lectuur van het scenario zo fascinerend vond, was het feit dat Last night geen moraal opdringt. Deze film spreekt zelf geen oordeel uit over de personages wat zeldzaam is omdat men in films meestal een goodie en een baddie heeft, en het verhaal vertelt je dan wat je moet denken. Last night vraagt het publiek om zelf een mening te vormen. Op die manier is er sprake van een echte dialoog met de kijker.”

Een dialoog die blijkbaar reeds op de set begonnen is?

“Ja, echt buitengewoon! Normaal houdt iedereen op de set - de elektriciens, de make-upploeg, de decorbouwers, noem maar op - zich enkel bezig met zijn of haar werk. Ze praten doorgaans niet over het verhaal van de film, maar hier werd er de hele tijd commentaar geleverd: ‘Dat had hij niet mogen doen’ of ‘Oh! Dat doet mijn vrouw nu ook altijd!’ Toen wisten we al dat dit een film zou worden waarin mensen veel van zichzelf zouden kunnen herkennen.”

Verschilt de perceptie van ontrouw bij mannen en bij vrouwen volgens u?

“Er zijn altijd uitzonderingen, maar algemeen gesproken bleek uit de discussies op de set dat de mannen het effectief hebben van een seksuele verhouding het ergste vonden, terwijl de vrouwen vooral van oordeel waren dat ‘mentale’ ontrouw het ergste was.”

En wat vindt u zelf?

“In eerste instantie vond ik ook dat die mentale ontrouw het ergste was. Maar toen begon ik te denken: ‘Zij heeft niets gedaan en hij is met iemand anders naar bed geweest. Dát is veel erger!’ Maar nu weet ik het ook niet meer. Deze film wil geen eensluidend of definitief antwoord geven. Niemand kan dat trouwens. Je kan alleen maar je eigen leven leiden en bij het bekijken van de film je eigen ervaringen inbrengen. Het is te gemakkelijk om snel een oordeel te vellen. Je kan nooit helemaal weten hoe het er in een andere verhouding aan toegaat.”

Zou u ontrouw kunnen vergeven?

“Dat weet ik niet. Het hangt af van de situatie.”

En van de definitie van ontrouw?

“Ja. En dat is precies waar deze film over gaat.”

We kennen allemaal het voorbeeld van een president die beweerde geen seks te hebben gehad ‘with that woman’. En waarschijnlijk méénde hij het nog ook, want hij hanteerde een specifieke definitie van seks.

“Absoluut. In de discussie over welke vorm van overspel of bedrog het ergste is, zal de bekentenis van iemand dat hij of zij met iemand anders seks heeft gehad, altijd tien keer harder aankomen. Iemand die alleen maar emotioneel overspel pleegt of gepleegd heeft, kan altijd zeggen: ‘We zijn niet met elkaar naar bed geweest. Er is dus niets gebeurd.’ En hij of zij kan zich daarmee ook een beter gevoel aanpraten. Maar niets gedaan? In de film is er toch wel sprake van een zeer intense ervaring waarbij een man en een vrouw de nacht in elkaars armen doorbrengen, zonder dat ze daarbij echt seks hebben. Maar als ze dat dan aan hun respectieve partners zouden vertellen, zullen die toch ook niet bepaald gelukkig zijn. Het is dus een echt mijnenveld.”

In de film voelt uw personage Joanna zich bedreigd door de concurrentie van Laura, die gespeeld wordt door de sensuele latina Eva Mendes. Dat is een totaal ander type vrouw. Hebt u er zelf ooit van gedroomd om er anders uit te zien?

“Natuurlijk, ik ben een actrice! Ik wil er altijd anders uitzien. Daarmee verdien ik mijn brood (lacht). Maar ik denk dat we allemaal kritisch zijn tegenover onszelf, dat we allemaal twijfelen en dat we allemaal bepaalde dingen aan onszelf zouden willen veranderen. Het moet formidabel zijn, maar ik denk dat het ongelooflijk zeldzaam is dat iemand helemaal tevreden is met zichzelf.”

In de film twijfelt Joanna aan haar

talent als schrijfster.

“Ja, maar dat schrijven is toch wel essentieel voor haar. Daaraan twijfelen komt er uiteindelijk op neer dat ze aan zichzelf twijfelt. Dat schrijven is iets dat van binnenuit komt, het is haar uitdrukkingsvorm. Als ze haar talent in vraag begint te stellen, dan komt haar hele wezen in het gedrang. En dan loopt Joanna de hoek om, botst tegen een vroegere vriend en begint vervolgens aan haar relatie met Michael te twijfelen. Dat is allemaal behoorlijk monumentaal als twijfel. Maar ik denk dat het eigenlijk onmogelijk is om zonder twijfel te leven, dus we kunnen het maar beter accepteren (lacht). Er zijn dagen vol zelfvertrouwen dat er niets aan de hand is. Today I’m fine! I’m okay! En dan verandert dat en slaat de twijfel opnieuw toe.”

Dit is de debuutfilm van Massy

Tadjedin als regisseuse. Heeft ze

veel moeite moeten doen om u

te overtuigen?

“Helemaal niet. We zijn bevriend sinds we elkaar leerden kennen bij The jacket(film uit 2005 van de Engelse regisseur John Maybury, JT), waarvoor Massy het scenario schreef. Ik werk graag met mensen die ik al ken. Het voelt comfortabeler aan, want je weet wat je aan elkaar hebt. Bij een andere recente film, Never let me go(van regisseur Mark Romanek, naar een roman van Kazuo Ishiguro, JT), heb ik bijvoorbeeld ook opnieuw kunnen samenwerken met Carey Mulligan. We zijn vriendinnen sinds we allebei negentien waren en samen in Pride & Prejudice(de Jane Austen-verfilming van regisseur Joe Wright uit 2005, JT) gespeeld hebben. In Never let me go is er ook sprake van jaloezie. In die film berokkent mijn personage enorm veel schade aan zichzelf en aan de mensen die ze eigenlijk het liefste ziet. En dat is volgens mij precies wat jaloezie met mensen doet. Veel emoties kunnen zowel een positieve als negatieve kant hebben, maar volgens mij is jaloezie vooral een zeer gevaarlijke emotie. Mijn personage wordt daar helemaal door verteerd. Daarover nadenken en proberen uit te vissen waarom zij zichzelf toeliet om zo sterk door die jaloersheid beheerst te worden, vond ik fascinerend. Never let me go is een donkere film geworden, maar hij draagt ook een mooie boodschap van hoop in zich. Hij gaat namelijk ook over in het reine komen met je eigen sterfelijkheid. Het geeft aan wat op het einde van het leven belangrijk is voor mensen. Jaloezie is dat zeker niet, maar wel liefde, vriendschap en het herstellen van wat misschien fout is gelopen. En dat is precies wat zo verlossend is aan ons mens-zijn: alle bullshit kunnen overstijgen. Dat vond ik zo mooi aan die film.”

Heeft het maken van films u al veel geleerd over het leven?

“Zeker! Acteren is voor mij ook op zoek gaan naar empathie met personages waar je van nature uit weinig of niets voor voelt. Als ik mijn personage uit Never let me go in werkelijkheid zou ontmoeten, dan zou ik haar in eerste instantie zeker niet sympathiek vinden en streng, héél streng over haar oordelen. Maar heb ik wel het recht om haar zo te veroordelen? Moet ik niet eerst proberen om de wereld vanuit haar standpunt te bekijken?”

Over vooroordelen gesproken:

circuleren er veel onjuistheden

over u op het internet?

“Te veel om op te noemen (lacht). Daarnet was er nog iemand die vond dat ik in een bepaalde scène van Last night zo’n mooie stiletto’s droeg en dat die dus zeker niet zouden misstaan in mijn zogenaamde verzameling, waarover ze op het internet gelezen had. Maar ik héb helemaal geen schoenencollectie (lacht). Wat staat er nog meer over mij op het internet te lezen dat van geen kanten klopt? Dat ik op een woonboot zou leven. Dat ik in Frankrijk zou wonen. Dat ik naar Amerika zou verhuizen? Allemaal niets van aan.”

Sinds uw doorbraakfilm Bend it like Beckham uit 2002 draait u gemiddeld drie tot vier films per jaar.

“Ja, ik ben van school gegaan toen ik amper zestien was, dus ik heb zelf zo’n beetje moeten instaan voor mijn algemene vorming en opleiding. Ik heb dus mijn job moeten gebruiken om mezelf te ontwikkelen. Het heeft mij in contact gebracht met allerlei ideeën, kennis en opvattingen die ik anders misschien niet was tegengekomen. Ik heb geen spijt dat ik geen hogere studies gedaan heb, maar ik besef wel dat ik bepaalde zaken heb gemist. Maar geen spijt, nee. Voorlopig toch niet. Zou ik nu nog terug willen naar school? Ik weet het niet. Ik heb het nogal moeilijk met het onderwijs als instituut. Maar wie weet wat de toekomst zal brengen?”

Welke films hebben een beslissende

invloed op uw carrière gehad?

“Geen idee. Ik denk eerlijk gezegd niet graag na over wat de zogenaamde defining moments van mijn carrière zouden zijn. Ik denk liever dat die momenten nog moeten komen. Natuurlijk hebben de Pirates of the Caribbean-films een grote impact gehad omwille van de enorme box-office, maar een kleinere film als Bend it like Beckham heeft toch ook heel veel betekend voor mijn carrière. Het succes van Pride & Prejudice en daarna van Atonement, allebei met regisseur Joe Wright, was ook wel belangrijk. Ik heb met prachtige mensen kunnen samenwerken aan films die heel succesrijk zijn geworden. Maar ik heb ook met prachtige mensen gewerkt aan filmprojecten die het uiteindelijk niet gehaald hebben. That’s life!”

U bent sinds enkele jaren ook actief

in het Londense theater, onder meer met The misanthrope en The children’s hour.

“Ja, dat is een totaal andere situatie dan op een filmset staan. Ik vond het zo’n bevredigende ervaring. Vooral dan de reacties van een livepubliek. Als je een film maakt, blijft het altijd raden wat het publiek er zal van vinden. Maar in het theater kan je die reactie ook meteen voelen. En iedere dag is het weer anders. Elk publiek heeft een heel eigen, verschillende persoonlijkheid.”

U hebt ook al enkele commercials

gedraaid voor het parfummerk

Chanel, onlangs nog met een klassieke Ducati-motor. Hebt u daar zelf mee door Parijs gereden?

“Dat ga ik niet verklappen. Het is een fantasie! (lacht) Maar ik wil wel vertellen dat ik niet met een auto rij. Ik bedoel: ik kan wel met een auto rijden, maar ik heb er zelf geen. In Londen zou ik daar trouwens niet zoveel aan hebben.”

De vierde Pirates-film, On stranger tides, is op komst. Met Johnny Depp én Penélope Cruz. Maar zonder Orlando Bloom en uzelf?

“Toen de tweede Pirates of the Caribbean-film in 2006 in de zalen kwam, heb ik al laten weten dat het na de derde film wat mij betreft afgelopen was. Ik ben aan de eerste film begonnen toen ik nog maar 17 jaar was en toen de derde in 2007 in roulatie kwam, was ik al 22 geworden. Dat is toch een serieus tijdsbestek. Wat ik aan acteren zo interessant vind, is juist de verandering. Verschillende personages in verschillende verhalen spelen. Ik had dus niet echt zin om mezelf te blijven herhalen. Dit gezegd zijnde, weet ik dat de volgende Pirates of the Caribbean-film fantastisch zal zijn, dat Penélope Cruz het briljant zal doen en ik kijk er nu al naar uit om de film te zien. Maar zelf had ik geen zin om het te blijven doen. I wanted to move on.” n

De doorbraakfilms van Keira Knightley: ‘Atonement’ (links), ‘Pirates of the Caribbean’ (boven en rechts) en ‘Bend it like Beckham’ (onder).

Joanna (Keira Knightley) leidt een comfortabel leven met haar echtgenoot Michael (Sam Worthington). Terwijl Michael op zakenreis gaat met zijn mooie collega Laura (Eva Mendes, boven), loopt Joanna haar vroegere liefde Alex (Guillaume Canet, midden) tegen het lijf. ‘Last night’ is de eerste en meteen geslaagde langspeelfilm van Massy Tadjedin, een Amerikaanse scenariste met Iraanse roots (onder).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234