Vrijdag 30/10/2020

Opinie

Keigrof, van die kasseien

Luc Van Doorslaer.Beeld rv

Luc van Doorslaer is onderzoeker aan de KU Leuven en voetbalcommentator voor Telenet.

Sommige media besteden dezer dagen heel wat aandacht aan kasseien. Goedkope kasseien in Gent bijvoorbeeld, als resultaat van kinderarbeid in India. Ik maak er graag wat kanttekeningen bij.

In het oosten van Duitsland, de vroegere DDR, kom ik ze nog wel eens tegen, meestal in onooglijke afgelegen dorpjes ver van de civilisatie: de godvergeten kasseiweggetjes. God had ze vergeten, de real existierender Sozialismus had geen geld om ze te moderniseren en liet ze vegeteren. Nu, in de Bondsrepubliek, stralen ze nostalgie en vergankelijkheid uit, met een glimlach op de lippen spielerisch terugdenken aan noeste tijden.

In Vlaanderen, vooral dan in het vroegere graafschap, wordt niet gelachen met kasseistroken, het is oerernst. Ze zitten in de Vlaamse genen, zo beweren sommigen. Dan toch niet in de mijne, God moet weer wat vergeten zijn. De kasseien op en rond de Vlaams-Ardense puisten worden aangelegd en heraangelegd, bijwijlen pompeus beschermd. En in de maand april zoeken tienduizenden de knoestigste exemplaren van la Flandre profonde op.

Afzien en heroïek, Vlaamse wielerromantiek pur sang. Kasseien lijken daar de gedroomde ondergrond voor. Tot bloedens toe. Of schreeuwt de klassieke romantische benadering nu toch om een kritische toets?

De sérieux van de kassei vind je zelfs in de toeristische versie. Hoewel die intussen vaak wat kleinburgerlijker en gepolijster is: bravere klinkers in plaats van stoutere kasseien. De authentieke middeleeuwse ervaring wanneer je in de paardenkoets over de scherpe stenen in Brugge of Gent schuddebolt en schuddebuikt. Cobblestones volgens de gids, hobbelstenen volgens het achterwerk. Lang leve het middeleeuwse asfalt. En dan is de koets vaak nog luxueuzer dan het wandelingetje. Niet alleen kind-, maar ook naaldhakkenonvriendelijk. Kasseien veroorzaken nogal wat gilletjes.

En nu is er ook schril gegil van sociale verontwaardiging. Keigrof. Kinderkopjes en illegaliteit, kandla grijs uit het zwarte circuit. Naar te vrezen valt zijn honderden van onze gebruiksvoorwerpen allesbehalve koosjer. Dat maakt het niet minder verwerpelijk, en toch ook weer... tja, relatief? Kasseien liggen zwaarder op de maag. En bezwaren ons geweten. Ook van de Gentse schepen van Openbare Werken, Filip Watteeuw (Groen).

Die nooit meer op dezelfde manier zal kijken naar de Gentse Korenmarkt en het Emile Braunplein, heraangelegd met illegaal gekapte stenen uit India. Zo berichtte De Standaard. De schepen wil in de toekomst dieper in de dossiers graven. Beetje ongelukkige beeldspraak in een zaak van illegale steengroeven.

Het is dus een merkwaardige gevoelsmix deze week in Gent. Sociale verontwaardiging over een mondiaal probleem. En tegelijkertijd de feestvreugde die morgen moet uitbarsten bij een lokaal-nationaal voetbalevent. Hein wordt een volksheld. Hij is een groot vakman, maar ook een keikop. Een beetje pavé van vorm.

Ik ken Hein een beetje. Hij beantwoordt allerminst aan het stereotype van de eendimensionale voetbalfreak. Over alles heeft hij een, vaak gefundeerde, mening. Dus ongetwijfeld ook over kasseien en keikoppen. En hij zal die in de praktijk brengen. Zijn AA Gent stopt Standard morgen onder de straatstenen. Maar voor de Indiase kasseimakers wordt de sociale verontwaardiging in de Vlaamse media een ethische Strop. Met Gentse huig-r.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234