Zondag 29/11/2020

10 Miles

Katrien loopt (tot aan de finish): Plezier, euforie, ongeloof en tonnen voldoening

Beeld Franky Verdickt

Katrien Depoorter had nog nooit meer dan vijf kilometer gelopen. Nu probeerde ze in twaalf weken die afstand drie keer zo lang te maken om uiteindelijk de 10 Miles in Antwerpen uit te lopen. Vandaag: haalde ze de finish, en hoe ?

Twaalf weken looptraining zijn gisteren in een climax geëindigd. Ja, beste bloglezers, ik heb de finish van de Antwerp 10 Miles gehaald. Tien mijl of iets meer dan 16 kilometer heb ik in de benen. Vanmorgen ben ik op gestaan met niets anders dan een 'loopkater' want in al mijn euforie ben ik vergeten te stretchen. De pijn kan echter niet op tegen de blijdschap die ik nu voel.

Minder dan twee jaar geleden liep ik voor het eerst vijf kilometer en gisteren heb ik die afstand meer dan verdrievoudigd. Fierheid heeft zich meester van mij gemaakt en niet alleen door mijn eigen prestatie. Mijn lief, het loopwonder dat veel minder dan mij heeft getraind maar al die weken blaakte van zelfvertrouwen, heeft bijzonder goed en snel gelopen. Ook mijn broer was erbij en enkele hele goeie vrienden. Allemaal hebben ze het beste van zichzelf gegeven en dat maakte het hele gebeuren nog specialer.

Diesel
De wedstrijd verliep voor mij in verschillende fases. Ik heb een dieselmotor, eentje die niet graag opstart en traag op gang komt. Daar komt nog bij dat de eerste vijf à zes kilometer van het parcours eigenlijk saai zijn: weinig (gelukkig wel enthousiaste!) supporters en geen muziek. Zelfs de Kennedytunnel kon me niet bekoren. Buurman Karel, met wie ik bijna zestien kilometer lang zij aan zij liep, vroeg me verschillende keren hoe het ging en ik gaf hem steevast hetzelfde antwoord: "Ik ben er niet helemaal gerust in." De eerste twee kilometer waren zo voorbij. Hoe zeer ik ook probeerde om niet te snel te lopen, het lukte niet. Ik werd mee gezogen met de massa, moest diep ademhalen en voelde af en toe een steek in mijn longen. Nog voor de Kennedytunnel besloot ik wijselijk om vaart te minderen en toen ging het al een tikkeltje beter. Dat sjokken heb ik aangehouden tot we voorbij de Ammantunnel waren.

Zodra we de Kaaien bereikten, begon ik er meer zin in te krijgen. Ik zag kilometerpaal zeven en liep even later de achtste voorbij zonder het te beseffen. "We zijn halfweg!" riep Karel en zoals verwacht had dat moment voor mij iets magisch. Dan pas was ik ervan overtuigd dat ik mijn eerste 10 Miles zou uitlopen. We zagen meer en meer mensen langs het parcours, werden geregeld getrakteerd op water en muziek en mijn dieselmotor draaide perfect. Ik ben toen nog niet als een pijl uit een boog geschoten, zoals ik voorspeld had, maar heb de snelheid wel een klein beetje opgedreven tot ik een lekker ritme vond.

Broken bones
Mijn eigen muziek heb ik pas vanaf de negende kilometer opgezet, zachtjes zodat ik de straatambiance niet hoefde te missen. 'Broken Bones' grijnsden The Van Jets en dat hadden ze goed ingeschat. Mijn benen en knieën begonnen te zeuren, maar mentaal kon het niet beter. Toen kilometerpaal 10 in zicht kwam en we even later gezwind over de Meir liepen, voelde ik de eerste tekenen van de runner's high. Vanaf dan ging het gewoon vanzelf want voor ik het goed en wel besefte waren we aan de gevreesde Konijnenpijp.

Ik had me voorgenomen 'Wake Me Up' van Avicii heel luid te zetten, dat doen we tijdens lange autoritten met het gezin ook vaak en daar krijg ik altijd positieve vibes van. Die had ik nodig. De beats, de endorfines, de gedachten aan mijn gezin en de slecht verlichte tunnel brachten mij in een trance die ik nooit eerder heb ervaren. Hier en daar zag ik iemand opgeven, ambulances met blauwe zwaailichten reden voorbij (het zag er gelukkig allemaal niet té ernstig uit) en ik wist op een bepaald moment niet meer of ik bergop of bergaf aan het lopen was, tot mijn kuiten me dat duidelijk maakten. Toch bleef ik euforisch zwaaien met mijn armen op het ritme van de muziek, stak mijn twee duimen omhoog naar Karel en kon wel hardop lachen van plezier.

Op het einde van de tunnel bemerkte ik vijf doedelzakspelers en zette ik mijn eigen muziek eventjes uit want er is geen ander instrument dat mij instant zo kan ontroeren. Ik verdenk mijn hoogzwangere beste vriendin (die er tot haar grote spijt niet kon bij zijn) ervan die mannen in Schotse rokken te hebben ingehuurd want ze speelden 'Greensleeves', een liedje dat ik ooit kattenvals gezongen heb op een muziekexamen in het eerste middelbaar en dat ons beiden tot op de dag van vandaag doet schaterlachen. Ik kreeg er een krop in de keel door en besefte plots dat ik wel heel luid en zwaar aan het ademen was. De uitgang van de Konijnenpijp is werkelijk één en al venijn.

"En nu naar de finish met Rihanna" dacht ik, maar toen hoorde ik plots iemand luid mijn naam roepen. Het was mijn papa met mijn jongste dochtertje aan zijn zijde. Ze zwaaiden en lachten en hoewel we amper twee uren daarvoor afscheid hadden genomen, was de vreugde die ik voelde onbeschrijfelijk. Ik hoopte mijn mama, schoonmoeder en andere dochter ook te vinden in de juichende massa, maar zij stonden rechts van het parcours terwijl ik links liep. (Volgend jaar zullen we beter moeten afspreken).

Vijftig meter voor de finish kon mijn geluk niet op en zette ik een sprintje in. Ik kon nog tientallen lopers inhalen en ben letterlijk over de streep gesprongen van plezier, euforie, ongeloof en voldoening. Voor wie nog niet overtuigd is: het was fenomenaal en onvergetelijk! Het was kicken.

Grenzen verlegd
Even later zag ik mijn familie en Brecht, de adjunct-hoofdredacteur van De Morgen die me drie maanden geleden gevraagd had om te trainen voor de 10 Miles en er een blog over bij te houden. "Ik heb aan je gedacht toen ik aan het afzien was. Wat heb ik jou toch aangedaan?", zei hij gemeend. Maar hij beseft niet hoe dankbaar ik hem ben. Op meerdere vlakken heb ik mijn grenzen verlegd en dat zou zonder deze blog en zonder hem niet gebeurd zijn.

Het einde van mijn pop-up blog komt stilaan in zicht. Ik wil iedereen bedanken die me heeft gesteund tijdens dit avontuur. De vele aanmoedigingen en felicitaties zullen me nog heel lang bijblijven. "Ferm dat ge dat gekund hebt", stuurde een collega mij gisterenavond. Misschien wel, al hoop ik dat er nu vooral veel mensen zullen denken: "Als zij dat kan, dan kan ik dat ook!".

Gelijk hebben ze.

Katrien toont trots haar medaille bij de finishBeeld KOS
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234