Maandag 30/11/2020

Katrien loopt: Katrien versus de Konijnenpijp

Beeld Francky Verdickt

Katrien Depoorter heeft nog nooit meer dan vijf kilometer gelopen. Nu probeert ze in elf weken die afstand drie keer zo lang te maken om uiteindelijk de 10 Miles in Antwerpen uit te lopen.

Al meer dan vijf jaar je buurman goeiedag zeggen, om zijn hulp vragen als je een lastig klusje niet opgelost krijgt en toch niet weten wat de man zijn hobby's zijn. In Gent kan dat, al wil ik zeker niet klagen over het sociaal contact in onze straat. De jongste telg die hier woont, is 8 maanden en het oudste vrouwtje is de 90 voorbij. Elke generatie en elke huidskleur zijn vertegenwoordigd en toch wonen wij vredig naast elkaar, mede dankzij onze jaarlijkse straatbarbecue, receptie en rommelmarkt.

Enkele weken geleden was ik aanwezig op een infoavond voor lopers in Zomergem, 20 kilometer hier vandaan. Tijdens de pauze trof ik een man van 71 aan die verdacht goed op mijn buurman Karel leek. Verbaasd keken we elkaar aan en vervolgens schoten we allebei uit in een lach. "Wat doe jij hier?", was zijn vraag aan mij en mijn vraag aan hem.

Om een lang verhaal kort te maken: Karel blijkt al 40 jaar lang te lopen. Niet zomaar wat rondjes hier en daar, wel integendeel. Hij liep al tal van wedstrijden waaronder 25 marathons, de laatste dateert van zes jaar geleden en hij droomt ervan nog eentje te kunnen doen. Ooit liep Karel twee weekends na elkaar een volledige marathon uit en de tweede liep hij een half uur sneller dan de eerste. Nochtans raden personal trainers tegenwoordig aan na een marathon je lichaam zeker minstens twee weken complete rust te gunnen, maar dat vindt Karel onzin. Zoals het een oude rot betaamt, heeft hij lak aan wetenschappelijke studies over lopen en is hij wars van adviezen van experts. "Ze moeten de mensen hun hobby laten doen in plaats van ons met al zo'n theorieën te ambeteren", zegt hij. En wie ben ik om hem tegen te spreken?

Toen we elkaar vorige week zagen op straat, vroeg hij hoe mijn training verliep en of ik wel voorbereid was op de Konijnenpijp. Hmmm, dat is toch maar een tunnel, dacht ik (onwetend alweer), maar Karel raadde me aan 'mijn kuiten te spannen'. "De tunnel is twee kilometer lang en de helft ervan loop je bergop. Elk jaar staan er lopers aan de kant omdat ze pompaf zijn. En als je uit de tunnel bent, is 't nog niet gedaan hé, meisje. Ga jij maar eens mee met mij trainen op de berg van de Blaarmeersen morgenavond. Dan weten we meteen hoe je ervoor staat."

Een dag later zag ik Karel glunderen: "Zie ons hier nu lopen, ik kon je opa wel zijn!" Na een kilometer of twee naderden we De Berg. Een Mont Ventoux is dat natuurlijk niet, maar ik hield toch mijn hart vast toen ik zijn steilste kant zag. "Nie pleuje", moedigde Karel me aan. "Doe hem maar op je eigen tempo!" En weg was ik: volle gas vooruit en in een mum van tijd stond ik op de top. Bekaf natuurlijk. Daar wou ik eventjes op adem komen, maar Karel - die de berg eerder op zijn gemak had bedwongen - niet, hij liep rustig bergafwaarts. En ik holde hem achterna. Na een lus van ongeveer vijf kilometer liepen we hem voor een tweede keer op. Deze keer langs de kant met de haarspeldbochtjes en trapjes. En weer ging het lekker vlot.

Katrien versus De Blaarmeersen Berg: 2-0 dus. Wacht maar af, Konijnenpijp!

Zondag staan mijn nieuwe opa en ik samen aan de start in Wave 3. Dat is voor de deelnemers die niet aan hun tijd denken (mooi eufemisme voor 'de traagste', nietwaar?). "Met mijn ervaring zal ik je kunnen intomen tijdens de eerste kilometers. Dat is nodig want veel mensen lopen te snel in het begin door de adrenaline. Spaar je krachten maar voor de Konijnenpijp, want dat is hoe dan ook afzien."

Tot na de Kennedytunnel wil hij dat we zij aan zij lopen. Daarna mag ik een versnelling hoger als ik wil. Maar als ik het parcours zo bekijk, merk ik dat het einde van de Kennedytunnel slechts op vier kilometer van de start ligt, dus zal ik langer naast Karel blijven. Ik deel een lange afstand altijd op in twee helften. De eerste helft loop ik op mijn gemak. Zodra ik weet dat ik halfweg zit, ruik ik als het ware de finish al en begin ik vanzelf te versnellen. Als alles volgens plan verloopt, dan blijf ik tot in de Sint-Michielskaai rustig joggen en vanaf de Plantinkaai schiet ik dan als een pijl uit een boog.

Katrien moet zondag twee keer bergop, in de Kennedy- en de WaaslandtunnelBeeld BELGA
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234