Dinsdag 15/10/2019

Katjes, blaffende honden en een stervende meeuw

rock

ed harcourt mist nuance in ancienne belgique

Maandagavond startte in de Ancienne Belgique het tiendaagse Domino Festival, dat een stand van zaken wil geven van wat er leeft in de marge van de popmuziek. Ed Harcourt beet de spits af.

Brussel

Van onze medewerker

Christophe Verbiest

Van vernieuwende elektronica over splijtende hiphop en een futuristische bigband tot rauwe avant-rock: het staat allemaal op het programma. Vreemd dat Ed Harcourt het festival mocht openen. Zijn vrij klassieke popsongs herinneren aan bijvoorbeeld de vroege Tom Waits en soms zelfs Jeff Buckley. Misschien niet echt Domino-fähig, maar een zuurpruim die daarom maalde, want aan het talent van de 25-jarige Brit valt geen seconde te twijfelen, al is zijn nieuwe cd From Every Sphere niet even overrompelend als zijn debuut Here Be Monsters.

Harcourt begon verrassend met het 'ouwe' 'Whistle of a Distant Train'. De Brit spreidde een dromerig pianotapijt uit, terwijl Hadrian Garrard vrijelijk mocht soleren op zijn gedempte trompet. Je waande je zowaar in een donkere jazzkroeg. Maar dat duurde niet lang, want samen met zijn vier begeleiders wierp Harcourt zich op 'All of Your Days Will Be Blessed', een huppelende popsong. De Brit had de piano ingeruild voor de gitaar en het was duidelijk dat hij beter met de toetsen dan met de snaren uit de voeten kan. Helaas was het ook zonneklaar dat de hese Harcourt niet goed bij stem was. "Ik klink als een oude man, iemand enig idee hoe dat komt?" Later gaf hij het antwoord. "Ik heb te veel aan katjes gelikt. Ja, ik was gisteren in Amsterdam en de porno in die stad..." Blijkbaar heeft Harcourt iets met dieren. Zo vroeg hij het publiek om na 'Jetsetter' niet te applaudisseren, maar te blaffen, wat het gros van de aanwezigen gezagsgetrouw deed. Het concert leed niet alleen onder Harcourts gebrek aan vocale souplesse, ook de keuze om sommige nummers zo stevig te spelen dat ze bijna alle nuance misten, was niet echt gelukkig ('Undertaker Strut', 'Watching the Sun Come up'). En als bepaalde liedjes dan al knap begonnen, liep het naar het einde toe soms mis. Zoals met 'God Protect Your Soul', waarin de slidegitaar van Leo Abrahams klonk als een stervende meeuw (mooi!), maar waaraan Harcourt een finale breide à la John Cales 'Fear Is a Man's Best Friend', helaas zonder dezelfde emotionele impact.

Voorts was het Apocalypse Now-middenstuk van 'Beneath the Heart of Darkness' toch iets te, eh, apocalyptisch. En de mariachi-achtige versie van 'He's Building a Swamp' leek vooral geschikt voor de soundtrack van een opgefokte spaghettiwestern.

Maar talent laat zich nooit helemaal wegdrukken, zoals bleek uit de pulserende pianosong 'She Fell into My Arms' of 'I've Become Misguided': een shuffle met allerhande avontuurlijke zijsprongetjes. 'Something in My Eye' kreeg dankzij de accordeon een extra scheutje melancholie. Het allerbeste had Harcourt voor het laatste bewaard. Tijdens de enige bisronde onthulde hij solo een nieuw nummer ('Late Night Partner'), waarna hij met zijn acolieten een ontroerende versie van 'Apple of My Eye' ten beste gaf.

Harcourt wist blijkbaar zelf ook dat er iets niet in de haak was, want hij bedankte het publiek omdat het hem niet bekogeld had met fruit. Maar zó erg was het nu ook weer niet hoor, Ed.

Wie: Ed Harcourt Waar en wanneer: Ancienne Belgique, Brussel, maandag 7 aprilOns oordeel: Geen slecht concert, maar wel ontgoochelend voor iemand van het niveau van Harcourt.

'Domino Festival start in mineur'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234