Dinsdag 30/11/2021

InterviewFamilieklap

Karine en William Claassen, zus en broer: ‘Sinds papa’s dood hebben we échte gesprekken’

Televisiemaker Karine Claassen en broer William. Beeld Thomas Nolf
Televisiemaker Karine Claassen en broer William.Beeld Thomas Nolf

De oudste is 31 en televisiemaker. Ze werd dit jaar mama van haar eerste kindje en maakte met Het leven in kleur een Canvas-programma over racisme in Vlaanderen. De jongste is 29, peter van het zoontje van de oudste en bio-ingenieur. Karine en William Claassen, zus en broer.

Karine

“In onze studententijd zagen we elkaar niet veel. William studeerde in Leuven voor bio-ingenieur en had zijn handen vol met jeugdwerk. Ik landde in de journalistiek in Brussel. We hadden geen overlappende vriendengroepen en kwamen niet elke vrijdagavond naar huis. We bleven wel eens plakken, William misschien nog vaker dan ik.

“Het lijkt vast alsof ik de sociaalste van de twee ben, maar ondanks mijn outgoing karakter ben ik veel introverter dan hij. Ik word moe van gesprekken in groep en ben vreselijk slecht in chitchat. (lacht) William heeft altijd een supergroot netwerk gehad. Hij is mister social guy. Als kind kende hij al iedereen in onze straat. Hij staat mijlenver van het clichébeeld van de nerdie ingenieur achter zijn computer. Hoewel ik me nog goed herinner dat hij als kind de vreemde gewoonte had om in zijn kamer stenen in bokalen te verzamelen. Hij goot er zuur op om te zien hoe die stenen verkleurden. Denk ik toch. (lacht) Soms zat hij in zijn eigen wereldje. Ik was altijd all over the place.

“Zes jaar geleden is onze papa aan kanker overleden. Hij is lang ziek geweest. Hij heeft goede en slechte periodes gehad, maar op het einde was hij op. Toen hij in mijn armen stierf, was de cirkel rond. Tijdens zijn allerlaatste momenten kon ik zorgen voor de man die mij had opgevoed. Ik kon alleen maar denken: dit is oké. Ik was blij voor hem dat hij kon rusten.

“Op zulke momenten merk je hoe sterk die band tussen broer en zus is. Mijn broers stonden aan mijn zijde, en ik aan de hunne. Dat werd heel expliciet bevestigd op de begrafenis. Sindsdien praten we meer, hebben we échte gesprekken. Komt dat door de dood van papa of is het een logisch gevolg van ouder worden? Of van mama worden? Het doet me alleszins goed.

“Toen ik zwanger was, heeft de mama-maffia me vaak met mijn ogen doen rollen. ‘Je gaat zo emotioneel worden als je voor de eerste keer met je kleintje thuiskomt!’ Jaja, zal wel zijn. Ik had één stap binnengezet, zag de ballonnen hangen die William en mama hadden opgehangen, en begon onbedaarlijk te huilen. (lacht) “Clichés kloppen soms. Ik denk dat William een chille peter zal worden die avontuurlijke dingen doet met Otis Mumba. Maar we gaan niet plots de broer en zus worden die elk weekend op de klok chicons au gratin eten.

“Ik zal altijd mijn onstuimige zelve blijven, maar William heeft door de jaren heen zeker een rustgevende invloed gehad. Ik ben veel selectiever geworden in wie of in wat ik mijn energie steek. Als ik vroeger iets onrechtvaardig vond, ging ik daar áltijd tegenin. Nu weet ik: choose your battles. William heeft diezelfde mindset.

“Mensen willen maar al te graag een label ophangen. Ze vragen ons letterlijk: wat zijde gij nu? Meer Belg of meer Congolees? Maar hoe bedoelen ze dat? Puur op vlak van DNA? Mensen vragen mij nog steeds waar ik vandaan kom. Tielt-Winge stilt hun nieuwsgierigheid niet. Op een van mijn eerste dagen op de VRT stelde iemand me diezelfde vraag, terwijl ze ostentatief over haar kaak wreef. Vroeger kon ik daar erg onzeker van worden. Nu denk ik, vraag misschien gewoon: ‘Ça va? Hoe is het met u?’

“Ik probeer niet meer te bewijzen dat racisme bestaat. Het bestaat, punt. De vraag is: hoe raken we ervan af?”

William: ‘Ooit heeft ze me meedogenloos verslagen bij het armworstelen.’   Beeld Thomas Nolf
William: ‘Ooit heeft ze me meedogenloos verslagen bij het armworstelen.’Beeld Thomas Nolf

William

“We zijn opgegroeid in Tielt-Winge. We woonden op de Varkenshoek, een rustige buurt met veel leeftijdsgenootjes. We fietsten door de velden naar school. Er was die hond die altijd blafte op het dak van een auto, en zich die ene keer kon loswrikken en achter Karine aan kwam, die doodsangsten uitstond. Maar verder was onze jeugd best idyllisch. Ik besefte dat pas echt toen ik er onlangs met mijn wielervrienden een toertje maakte en iedereen het er zo schoon vond.

“Onze ouders gaven ons veel vrijheid. We mochten veel ontdekken. Karine dompelde zich onder in dans en theater. Ze mocht van haar school lessen skippen om op tournee te gaan. Ze was een podiumbeest. Toen ze bij jongerengezelschap Fabuleus speelde, ben ik vaak gaan kijken. Wat staat ze daar op haar plaats, dacht ik telkens.

“Sinds kort wonen we allebei in Mechelen. Al lopend komen we elkaar langs het water tegen. Meestal gaat het dan van: ‘Yo!’ Als ik haar man tegenkom, sta ik langer te praten. (lacht) Als Karine loopt, dan lóópt ze. Dat licht competitieve kantje heeft ze altijd gehad. Ooit heeft ze me meedogenloos verslagen bij het armworstelen. Ze kon goed haar mannetje staan tussen twee broers. Maar ze was ook een goede verliezer.

Gekke gewoontes

Karine over William: “William is geen grote sms’er of whatsapper. Soms duurt het héél lang voor hij op mijn berichten antwoordt.”

William over Karine: “Als ik niet antwoord op een sms, blijft ze me bellen tot ik opneem.”

“Karine en ik trokken elk in ons eigen tempo naar het thuisland van mama. Zij deed het op haar achttiende en startte radiozenders op in de brousse. Ik studeerde aan de unief toen ik een thesisonderwerp mocht kiezen en specifiek op zoek ging naar proffen die actief waren in Congo. Ik ben er een half jaar gebleven en deed onderzoek naar het effect van blootstelling aan zware metalen. De eerste weken liep ik er wat verloren. De mensen spraken me aan met ‘mzungu’, ‘blanke man’. Pas na maanden acclimatiseren – en op café zitten – veranderde dat. Ik denk dat die ervaring voor Karine anders was. Zij heeft die trip veel korter en emotioneler beleefd. Oma wachtte haar op en nam haar meteen mee naar de familie. De onderdompeling was totaal.

“Ik heb die reis nooit ervaren als het ontbrekende puzzelstukje dat nu op z’n plek viel. Ik heb nooit geworsteld met mijn identiteit. Het feit dat ik mijn familie aan mama’s kant heb leren kennen, voelt als een mooie aanvulling, maar meer niet. Karine wil in 2022 met zoon en man naar Congo en Zambia. Een goed idee. Misschien voelt Otis Mumba er later de impact van. Sowieso zal iedereen met bakken liefde in zijn grote ogen turen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234