Zondag 22/05/2022

Karen Van Godtsenhoven (29) Curator Modemuseum

ZE NOEMT ZICHZELF EEN PESSIMIST - Maar met de job van haar dromen, een eigen huis en zwermen vlinders in haar buik, zijn Karens gedachten nu een pak lichter geworden. Waar ze tegen strijdt? Het oppervlakkige beeld dat over mode bestaat.'

Geboren... in Brussel. Daarna heb ik voor mijn studies ook in Manchester, Gent en Antwerpen gewoond. In totaal ben ik de afgelopen tien jaar wel vijftien keer verhuisd. Het leukste aan mijn werk is... de periode een paar weken voor de opening van een tentoonstelling. We lenen stukken en die beginnen dan allemaal binnen te stromen. Elke dag zie ik de werf met de kleding die op de poppen komt steeds voller worden, alle ideeën komen dan samen. Mijn ouders... hebben niet zo veel met mode, maar bij openingen zijn ze aanwezig. Ze zijn trots op me, maar in de eerste plaats omdat ik hun dochter ben. Ik was voor het laatste echt gelukkig toen... ik zaterdag terugkwam uit Londen. Mijn vriend zat me op te wachten en was heel blij om me te zien. En ik hem. (glundert)Als kind was ik... een echte pessimist. Heel fatalistisch ook: het was zwart of wit. En vooral zwart dus. Gelukkig had ik ondanks mijn gevoel voor drama wel altijd een heel actieve houding en een brede interesse. Nu nog steeds ben ik best zwaarmoedig, want dan is elke meevaller ook echt een meevaller, omdat ik het niet verwachtte. Ik vecht tegen... het oppervlakkige beeld dat mensen van mode hebben. Kleding is meer dan een dresscode. Het is een deel van je identiteit. Zelfs al zeg je 'ik ben niet met mode bezig', zelfs al trek je geen kleding aan, dan nog is dat een statement en creëer je een beeld van jezelf bij anderen. Als curator... probeer ik ook de tijdgeest in een tentoonstelling te betrekken: wat speelde er cultureel en maatschappelijk in die tijd? Mijn favoriete kledingstuk is... mijn leren plooirokje van Junya Watanabe, omdat het tussen meisjesachtig en stoer inzit. Vroeger was ik altijd heel mannelijk gekleed en ik merk nu dat hoe gelukkiger ik me voel, hoe vrouwelijker ik me kleed. Ik erger me aan... de relativering van het feminisme. Onlangs heb ik meegewerkt aan de documentaire Femme de la rue, over vrouwen die in Brussel op straat door mannen worden lastiggevallen. Ik vind dat het nog helemaal niet oké zit met die gelijke positie tussen vrouwen en mannen, maar veel jonge meisjes vinden feminisme maar oubollig, en dat is jammer. Toeval is... dat ik toen ik een half jaar geleden de voorwaarden van mijn huis tekende, op dezelfde dag ook mijn vriend ben tegengekomen en die blijkt hier nu om de hoek te wonen. Mijn stijl is...less is more. De tentoonstelling rondom Madame Grès die tot 10 februari 2013 is te zien, is daarom mijn persoonlijke favoriet. In haar kleding vind je geen prints of decoratie, maar de stukken zijn doordrenkt met vakmanschap. Ik ben niet tegen poespas, maar soms wordt het gebruikt om te verbergen dat de designer eigenlijk niet zo geweldig is. Ik ben onzeker over... de toekomst van het modemuseum. We moeten een tweede zaal openen met een vaste collectie om onze erkenning als museum en ons werkingsgeld te kunnen behouden. In het huidige gebouw is daarvoor moeilijk plaats. Door alle verschillende partijen die bij de kwestie zijn betrokken, wil er dus maar geen akkoord komen over waar die uitbreiding moet komen. Energie die ik liever in het verbeteren van het museum zelf steek. Ik geneerde me... toen ik laatst in Londen bij een conferentie was over modesteden en citymarketing doen. Van over de hele wereld waren er mensen en echt waar, iedereen begon zijn lezing met 'naar het succesvolle voorbeeld van Antwerpen,...' Ik was trots, maar ik dacht ook met schaamrood op de wangen: ze moesten eens weten hoe onzeker het hier is. Mijn grootste reisavontuur... was mijn poging tot emigreren naar L.A., tijdens een van mijn vele zoektochten. Ik ben daar in mijn eentje heengegaan, duwde bij heel silicon valley vastberaden mijn cv onder de neus: 'Hallo, je moet mij aannemen'. Ik moet er nu om lachen dat ik toen zo tienerachtig (ik was 24) daar mijn geluk dacht te vinden, midden in de crisis. Na een maand keerde ik met hangende pootjes terug naar België. Mijn motto is...There's only one very good life and that's the life you know you want and you make it yourself. Omdat ik door veel dingen te doen en te proberen toch mijn plek gevonden heb. De quote komt van de overleden Diana Vreeland. Ze schreef voorVogue USA en was curator van het Costume Institute van The Metropolitan Museum of Art in New York. Ik heb een crush op... alles met een aardesmaak: truffels, bospaddestoelen, goede whisky, noten. Ik schrik van... al mijn recente vastigheden: een huis, een vriend, een vast contract. Drie jaar geleden was ik nog all over the place. Ik wist niet of ik naar het buitenland wilde, of in Brussel, Gent of Antwerpen wilde wonen. Ik ben er allemaal heel blij mee, dus het is niet alsof ik me gevangen voel. Vooral mijn job heeft me meer focus en mentale rust gegeven. Ik zou bijna tegen mijn vroegere zelf willen zeggen dat het allemaal wel goed komt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234