Donderdag 17/10/2019

Kanonnenvlees

Het afgelopen jaar was opnieuw een uitputtingsslag voor Jeroen Meus (38). "Ik doe vanaf nu alleen nog waar ik goesting in heb", zegt de publiekslieveling vastbesloten. Een gesprek over de keuken van zijn grootouders, een bordeel in Nevada en de boodschap die hij heeft voor het restaurant dat de Gouden Goesting 2016 wegkaapt.

Werd geboren in 1978 in Leuven.

Studeerde aan Hotelschool Ter Duinen in Koksijde.

Belandde tijdens zijn stage met zijn gezicht in de foie gras na een klap van de chef.

Was o.a. te zien in Aan tafel (Eén), Wie komt er eten? (vtm), De snelle hap (Vitaya), Met Meus en vork (vtm), Plat préféré (Canvas), De Patat (Canvas) en Goed Volk (Eén).

Presenteert sinds 2010 Dagelijkse Kost op Eén.

Was tot 2014 medezaakvoerder van Luzine in Wilsele.

Opende in 2015 zijn hotdogrestaurant Würst in Leuven, daarna volgde Würst Gent.

Zijn contract bij de VRT loopt nog drie jaar.

Bracht onlangs zijn zevende boek Dagelijkse Kost. Koken met gezond verstand uit.

Trouwde in 2013 met Stéphanie, samen hebben ze een zoon Georges (4).

Eerst nog even aandacht geven aan mijn verslaving", grijnst Jeroen Meus terwijl hij in de keuken van Dagelijkse Kost in een la rommelt. De tv-kok haalt er een stuk pure chocolade uit en begint er smakelijk op te knabbelen. "Ook een stukje?" Het is vrijdagnamiddag, de ondergaande herfstzon werpt zijn stralenbundel tussen de platenspeler, kickertafel en houten meubeltjes die opgesteld staan voor het intussen zo vertrouwde kookeiland. Een handvol studenten met blozende wangen verdringt zich aan het raam van de keuken in hartje Leuven. Van zodra Jeroens hoofd in hun vizier komt, beginnen ze en masse te joelen. "Ik voel me net Sinterklaas", glimlacht de tv-kok.

Soms is Sinterklaas moe. Je gaf aan je in 2017 enkel te willen focussen op Dagelijkse Kost. Vanwaar die beslissing?

"I paid it forward, zeg ik vaak tegen mijn vrienden. Ik werk sinds mijn veertiende, zowel in de weekends als op feestdagen en in vakantieperiodes. Je kan veel van me zeggen, maar niet dat ik het slecht gedaan heb. Ik kan het mij permitteren om het volgend jaar wat rustiger aan te doen en meer tijd door te brengen met mijn vrouw en zoon. Georges is nu vier jaar, en ik wil hem vaker zien. Ik zeg dat al zo lang, nu wil ik daar werk van maken. Zelf hunker ik er ook naar, dit jaar was opnieuw echt niet normaal. Een paar jaar geleden zei ik nog dat ik op mijn 50ste, ten laatste 55ste, met pensioen wil, maar ik bén eigenlijk al met pensioen. Ik doe alleen nog waar ik goesting in heb."

Meer dan 1.500 afleveringen staan er intussen op de teller, maar je blijft onvermoeibaar boter in de pan smelten. Toen Bartel Van Riets tuinprogramma werd stopgezet, zei hij: "Je kunt een zaadje niet op honderd manieren in de grond stoppen."

"Daar ben ik het niet mee eens. Je kan jezelf altijd heruitvinden, dat doen we met Dagelijkse Kost ook. Als je mijn laatste boek naast het eerste legt, zie je de evolutie. We hebben ons logo veranderd en zitten met onze keuken nu in een stad. Dat heeft effect, we zien een duidelijke verjonging bij de kijkers; we spreken nu vooral de doelgroep 18 tot 44 jaar aan. Binnenkort neemt een vrouwelijke regisseur het over na het vertrek van onze vorige regisseur en dan hebben we voor het eerst een dialoog tussen man en vrouw in de keuken. Dat zijn zaken die je buiten het recept en het planten van een zaadje kan doen om je programma boeiend te maken. Dagelijkse Kost draait niet om die recepten alleen. Een echte diamant is pas oogverblindend als hij langs alle kanten goed geslepen is. Elk facet bekijken we onder een vergrootglas: van beleving tot decor. Niet dat ik het van plan ben, maar ik zou best mijn oude recepten opnieuw kunnen maken zonder dat iemand het merkt, de 19-jarigen die nu kijken, waren 13 toen ik begon."

Kunnen we je laatste boek zien als een reactie op de opgestoken vinger van voedingsconsulenten? Het is de eerste keer dat je een statement maakt.

"Wat mij vooral zo stoort bij sommige gezondheidshypes is dat ze je continu het gevoel geven dat je ziek bent, dat je dit en dat zou moeten laten. Eten en de gesprekken daarover moeten een mens blij maken, vind ik. Maar je zal mij nooit een professor horen tegenspreken, daar ben ik niet voor geschoold. Het enige wat ik zeg is: doe eens twee seconden normaal. Ik wil me vrij voelen. Na een quinoasalade wil ik worst met andijvie in witte saus en patatten, daar is helemaal niets mis mee."

Over worst gesproken, hoe gaat het met Würst Gent?

"Gent is een alternatieve stad die tot op zekere hoogte goed past bij hoe ik denk. Het is een progressieve stad met een duurzaam beleid, dat past bij het concept van Würst. Maar Würst is een kindje dat ik aan het loslaten ben. Creatief ben ik er nog nauw bij betrokken, maar ik ben er niet meer dagelijks mee bezig. Daarvoor heb ik te veel werk voor televisie. Toen Würst Gent net open was, zei ik dat ik perfect in Gent zou kunnen wonen. Maar eigenlijk zou ik overal in Vlaanderen kunnen wonen. Ik ben een echte Leuvenaar, maar mijn moeder is een West-Vlaamse en ik heb een Limburgse vader. Misschien dat ik mij daardoor overal onmiddellijk thuisvoel!"

Je thuis voelen doe je ook bij moeilijk te doorgronden gemeenschappen in Goed Volk, waarvan we het tweede seizoen dit voorjaar kunnen zien. Welke gemeenschap stond al lang op je verlanglijstje?

"Het Vreemdelingenlegioen van Frankrijk. Na drie jaar researchen is het ons gelukt om als een van de eerste cameraploegen een elite-onderdeel van het Franse leger te volgen. Mensen met een andere nationaliteit en een strafblad kunnen zich na een strenge selectie bij dit leger aansluiten als kanonnenvlees, na vijf jaar dienst krijgen ze het Franse staatsburgerschap en zijn hun zonden vergeven. Hoe wanhopig kan je zijn dat je voor een ander land gaat vechten, die vraag spookte voortdurend door mijn hoofd. Over dat leger doen de wildste geruchten de ronde, ik vond het indrukwekkend om acht dagen te mogen meedraaien bij de rekruten. Voor Goed Volk zet ik mijn cv in om via de keukendeur binnen te glippen bij een gemeenschap die relatief gesloten is, langs de voordeur is dat veel moeilijker. Ik ben een van de weinige koks die antropologisch te werk gaat. De combinatie van mijn twee grootste interesses, mensen en eten, kruidt mijn leven veel beter af. Het maakt me gelukkig dat ik met mijn eten ook andere dingen kan doen dan alleen koken. En ik hou er vrienden van over de hele wereld aan over. Als ik nu in Antwerpen kom, kan ik niet anders dan een bezoekje brengen aan mijn chassidisch joodse vrienden waar ik zo hartelijk ontvangen ben. En de hoeren van het bordeel in Nevada zien me vast ook nog graag terugkomen." (lacht)

Houten palletten

Bij de conditietest in het Eén-programma Het Huis bleek dat je vijf jaar ouder bent dan je werkelijke leeftijd. Let je er nu meer dan vroeger op dat je genoeg sport en rust?

"Twee jaar! 40 was ik volgens de test, toch? Ik sport veel hoor, altijd gedaan. Ik fiets, ik trek de bossen in met mijn honden. Maar ik leef natuurlijk ook graag, dat wil ik zo houden. Als dat wil zeggen dat ik daardoor vijf jaar minder lang leef, vind ik dat oké. Ik ben me er goed bewust van dat ik zwaar leef, maar die conditietest werd afgenomen toen ik net 48 uur aan een stuk gewerkt had, drie dagen met Würst op Rock Werchter had gestaan en het seizoen van Dagelijkse Kost afliep. We zijn nu een jaar later en ik heb veel minder werk met Würst, mijn team volgt dat op. Het afgelopen jaar is druk en vaak moeilijk geweest, maar het einde is tof."

24 jaar ben je intussen aan het travakken, wat zou je liever anders hebben aangepakt?

"Ik heb het keigoed, ik zou echt willen staan waar ik nu sta. Ik besef goed dat ik iets meemaak dat alleen ik mag meemaken. We zijn met duizenden koks in dit land en het is een wonder dat ze vijftien jaar geleden aan mij hebben gevraagd of ze eens mochten komen filmen in mijn toenmalige restaurant Luzine. Ik amuseer me rot en heb geen grote zorgen, ik ben blij met mijn parcours. Het was zwaar en pittig, maar soms moet je offers brengen om daar achteraf de vruchten van te kunnen plukken. Toen ik 32 was, sliep ik met Stéphanie nog op een matras op vier houten palletten op de grond. Pas de laatste jaren hebben we iets kunnen opbouwen, voordien waren we enkel bezig met werken, investeren en rekenen."

Je ouders scheidden toen je twee was. Heb je uitsluitend goeie herinneringen aan het eten in je jeugd?

"Ik heb als kind altijd vers eten voor mijn neus gekregen, nooit kwam er iets uit een potje of een blikje op ons bord. Kant-en-klaarmaaltijden kregen mijn twee broers en ik evenmin voorgeschoteld. Breed hadden mijn ouders het niet, mijn herinneringen aan eten komen dan ook voort uit een waardevolle, maar zeer bescheiden ingesteldheid. Ik heb enkel opvallend gewone herinneringen aan eten, maar net omdat ze zo gewoon zijn, zijn ze ook zo puur, zo prachtig en zo goed. Mijn grootouders toverden de allerlekkerste gerechten op tafel, maar de bereidingen waren op zich eenvoudig, de presentatie was zonder tierlantijntjes en de wijnen waren van de goedkope soort. Als ik daar aan terugdenk, voelt dat alsof ik een warme deken over me heen trek. Zo eerlijk, dat raakt me. Van zodra eten snobistisch wordt, haak ik af."

Eten brengt mensen bijeen, dat weet jij als geen ander. Doen positieve reacties je meer dan geweldige kijkcijfers?

"Ik volg de kijkcijfers op de voet, ik zal niet zeggen dat ik daar niet ontvankelijk voor ben. Ik kook virtueel, mijn klanten zijn de kijkers. Natuurlijk is het leuk om voor een half miljoen man te koken en complimentjes te krijgen op straat. Een kok is per definitie ijdel, ik hou van applaus zoals een acteur dat doet. Koken is een manier om me uit te drukken en zien dat een nieuwe generatie kijkers zich aandient, bezorgt me een enorme kick."

Wat wens je het restaurant dat de Gouden Goesting wint?

"Doe je ding en trek je vooral niet te veel aan van de Boxy's. (lacht) Ik heb die mannen natuurlijk heel graag, maar ik heb het er altijd wat moeilijk mee als eten een wedstrijd wordt. Dat zal je niet mogen schrijven, zeker? (lacht) Waarom moet het binnen de restaurantwereld toch altijd om lijstjes, sterren en punten draaien? Toen ik in de jury van Mijn Pop-uprestaurant zat, probeerde ik altijd het mooie van ieder gerecht te zien. Elke kok doet uiteindelijk toch zijn best om er iets van zichzelf in te stoppen. Stel dat ik een dikke sukkelaar was die tijdens het zappen een verwaande chef-kok hoort zeggen dat het op niets trekt, terwijl die met zijn vork in een coquille prikt. Zijn we niet beschaamd? Natuurlijk wens ik het winnende restaurant een heel dikke proficiat, maar ik hoop vooral dat ze altijd hun eigen koers blijven varen. Pas als je vrij bent in je hoofd en het juk van je kan afwerpen, kook je vrij en meestal ook beter. Kijk naar Kobe Desramaults: toen zijn In De Wulf pas open was, was hij nog erg met zijn sterren bezig, hij wilde op de kaart staan. Nu interesseert hem dat niet langer, hij is vrij en kookt mega-straf. Als een regisseur bij het inblikken van een film al aan de Oscars zit te denken, is hij slecht bezig."

Dagelijkse Kost. Koken met gezond verstand,

Uitgeverij Manteau, € 24,99.

"Ik hou van

applaus zoals

een acteur

dat doet"

"Ik kwam altijd al graag in Gent, maar nu mijn hotdogrestaurant Würst er een vestiging heeft geopend, helemaal. Ik mag van geluk spreken dat ik zulke goede buren heb, tegenover Würst zit het fantastisch leuke café Kapitein Cravate en de gezellige wijnbar ONA. Ze hebben ons warm ontvangen en dat doet ongelofelijk veel deugd."

Kapitein Cravate, Nederkouter 69, 9000 Gent. Op Facebook.

Wijnbar Ona, Nederkouter 71, 9000 Gent. www.ona.gent.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234