Maandag 19/04/2021

Achtergrond

Kan Donald Trump nog ontsnappen? Deze zes rechtszaken zullen hem de komende tijd achtervolgen

Misschien ontkomt Trump aan gerechtelijke veroordelingen, maar er is ook nog zijn penibele financiële situatie.
 Beeld AFP/Studio DM
Misschien ontkomt Trump aan gerechtelijke veroordelingen, maar er is ook nog zijn penibele financiële situatie.Beeld AFP/Studio DM

De Amerikaanse Senaat buigt zich vanaf dinsdag over het lot van Donald Trump. Maar dat afzettingsproces is nog maar het begin van een lange juridische lijdensweg. Waar wordt de voormalige president nóg allemaal van verdacht?

CASE N°1: de bestorming van het Capitool

“Ik wéét dat iedereen hier straks snel naar het Capitool-gebouw zal stappen waar jullie vreedzaam en patriottisch jullie stemmen zullen laten horen!” En wat later: “... er is hier iets mis, iets goed mis, het kan niet waar zijn, en we vechten. We vechten hard.”

Zo sprak Donald Trump als afscheidnemend president op 6 januari zijn aanhangers toe, terwijl het Congres achter hem de verkiezingswinst van Joe Biden probeerde te bekrachtigen. Kort daarna overrompelden zijn aanhangers, van wie sommigen in paramilitaire kledij, de weinige agenten van The Capitol Police en bestormden het gebouw. Tijdens de actie vielen uiteindelijk vijf doden: één agent en één betoger door geweld en drie anderen als gevolg van een ‘medisch noodgeval’ zoals een hartaanval.

Voor de Democraten, die naast president Joe ­Biden nu ook de meerderheid hebben in Huis en Senaat, staat het buiten kijf: Trump maakte zich schuldig aan ‘het aanzetten tot geweld tegen het bestuur van de Verenigde Staten’.

Ze stemden in het Huis voor een impeachmentprocedure, die komende week een vervolg zal krijgen met een ‘proces’ in de Senaat.

In de aanklacht staat te lezen dat ‘Trumps acties het grondwettelijk systeem bedreigden dat de fundamentele vrijheden beschermt’. ‘Als opruiing tegen een gezamenlijke sessie van (Huis en Senaat in) het Congres na een verkiezingsnederlaag geen afzettingsvergrijp is, is het moeilijk in te beelden wat dan wel’, klinkt het.

Trumps advocaten voeren intussen aan dat de gewraakte toespraak van de president onder de vrijheid van meningsuiting en vergadering valt, en dat zijn woorden als dusdanig niet strafbaar waren. Ze betwisten ook de jurisdictie van de Senaat.

Trump kan weliswaar niet meer afgezet worden als zittende president, maar indien de aanklacht tijdens het proces bewezen wordt, kan hij wel worden uitgesloten van de uitoefening van een federaal ambt – zoals het presidentschap – in de toekomst. Enig probleem? Daarvoor is een tweederdemeerderheid in de Senaat nodig. Zeventien Republikeinse senatoren zouden daarvoor met de Democraten mee moeten stemmen. Dat lijkt voorlopig onhaalbaar. De Grand Old Party is weliswaar binnenskamers diep verdeeld, maar sluit de rangen om een publieke implosie te voorkomen.

Mag Trump dus uitkijken naar een vrijspraak? Mogelijk wel. Maar alleen in de Senaat. En daarmee is hij nog lang niet buiten schot van Vrouwe Justitia.

Het ‘aanzetten tot rebellie of opstand’ is ook een federaal strafrechtelijk misdrijf, dat het justitieministerie en de FBI nu grondig onderzoeken. Zij klaagden al meer dan 150 mensen aan voor de bestorming. Als later uit bewijslast, of uit getuigenissen op processen, zou blijken dat Trump als politieke of organisatorische leider verantwoordelijk was, dan kan ook hij wegens dat ‘aanzetten tot rebellie of opstand’ worden vervolgd om zo te beletten dat hij zich nog verkiesbaar kan stellen. De juridische grondslag leggen voor een dergelijke zaak is waar de Democraten de komende weken vooral op uit zijn. Juristen blijven wel verdeeld over de vraag of de immuniteit van rechtsvervolging die Trump genoot tijdens zijn presidentschap dan van toepassing is of niet.

Kwetsbaar

Ook langs andere wegen blijft Trump kwetsbaar voor vervolging. Trump, en andere Republikeinse wetgevers die in contact stonden met demonstranten en ze mogelijk vooraf wegwijs maakten in Capitol Hill, kunnen ook nog via sectie 3 van het veertiende amendement op de Amerikaanse Grondwet aansprakelijk worden gesteld. Deze bepaling moest beletten dat na de Burgeroorlog (1861-65) ex-leden van de verliezende Confederatie nog in de federale politiek konden blijven. “Niemand zal verkozene zijn van het Congres (...) of president en vicepresident (…) die deelnam aan een opstand of rebellie tegen dezelfde (instelling), of die steun en hulp gaf aan vijanden daarvan.” Dit amendement inroepen via een aanklacht is wel een omslachtige weg, die tot in het Hooggerechtshof zou moeten worden uitgevochten. Daar hebben de conservatieve opperrechters de meerderheid, dankzij de benoemingen van Trump tijdens zijn ambtstermijn.

Het slechte nieuws voor Trump is dat deze grondwetsbepaling geen dode letter is. Er zijn wel degelijk juridische precedenten, al moeten we ver teruggrijpen in de tijd. De regering van president Thomas Jefferson vervolgde in 1807 bijvoorbeeld ex-vicepresident Aaron Burr omdat hij samenzwoer met een groep gewapende mannen in een poging de toenmalige regering omver te gooien. Burr werd vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Dat zal ongetwijfeld ook de verdediging zijn van Trumps advocaten, die zullen opperen dat zijn dubbelzinnige toespraak op 6 januari nooit geweld tot intentie had.

De Republikeinen beseffen heel goed dat hun ex-president in een lastig juridisch parket zit. Mitch McConnell, hun fractieleider in de Senaat, zegt dat de aanvallers “angst en geweld gebruikten om een specifieke procedure van de federale wetgevers te stoppen waar ze niet van hielden”, een verbloeming met als doel om een toekomstige aanklacht zoveel mogelijk af te zwakken.

Aan de andere kant zijn er juristen zoals Carlton F. W. Larson die vinden dat een aanklacht nog verder mag gaan. In The New Yorker pleitte hij dat Trump onderzocht mag worden wegens mogelijk ‘verraad’.

De zwaarwichtige ‘Treason Clause’ wordt in de Amerikaanse wet weinig gebruikt, juist omdat verraad zo moeilijk te bewijzen is. Zo moeten er twee directe getuigen zijn die daarover getuigen in de rechtbank – denk dan bijvoorbeeld aan twee Witte-Huismedewerkers die moeten aantonen dat de president vooraf op de hoogte was van de gewelddadige bestorming en dat zijn woorden om “hard te vechten” in de toespraak echt als doel hadden om de aanval in gang te zetten.

In de aanklacht staat te lezen dat ‘Trumps acties het grondwettelijk systeem bedreigden dat de fundamentele vrijheden beschermt’. Beeld rv
In de aanklacht staat te lezen dat ‘Trumps acties het grondwettelijk systeem bedreigden dat de fundamentele vrijheden beschermt’.Beeld rv

Naast verraad kan volgens Larson ook seditious conspiracy, opruiende samenzwering, worden ingeroepen: een bredere definitie waaronder niet alleen de ‘omverwerping van de regering’ maar ook het ‘voorkomen, hinderen of vertragen van wetsuitvoering’ valt. Dat laatste is precies wat op 6 januari is gebeurd, toen de aanvallers de bekrachtiging van Biden probeerden te voorkomen.

Trump deed niets om dat te stoppen.

CASE N°2: inbreuken op de kieswet na zwijggeld aan pornoster

Naast zijn politiek impeachmentproces heeft Trump ook als burger katten te geselen.

Cyrus Vance Jr., de openbaar aanklager van het gerechtelijk district Manhattan, leidt op dit moment het enige publiek bekende strafrechtelijk onderzoek naar Trump en zijn Trump Organization. Hij kan het komende jaar tot de meest geduchte tegenstander van de voormalige president uitgroeien.

Vances Manhattan-district telt Wall Street onder zijn bevoegdheid en moet ook financiële misdaden en witwasaanklachten met internationale dimensies onderzoeken. Zijn voorgangers verwierven ook faam voor hun decennialange, succesvolle strijd tegen de New Yorkse maffia.

Vance begon zijn onderzoek naar Trump in 2018, na berichten dat Trumps voormalige advocaat en fixer, Michael Cohen, zwijggeld had betaald aan pornoactrice Stormy Daniels en Playmate Karen McDougal. Zij beweerden buitenechtelijke affaires met Trump te hebben gehad. Cohen pleitte schuldig op aanklachten die hieruit voortvloeiden, maar begon in de hoop op strafvermindering ook onder ede over de rol van Donald Trump te praten. Die had hem de opdracht gegeven.

Er bestaat onder juridische experts weinig discussie dat hij in deze zaak de wetten op campagnefinanciering overtrad. Het zwijggeld diende duidelijk om te vermijden dat er informatie naar boven kon komen die Trumps campagne schade kon berokkenen. Hoe het geld onjuist werd ingeboekt als ‘advocatenkosten’ en zo onttrokken werd aan de verplichte transparantie van campagneuitgaven, is een misdrijf waar in theorie vijf jaar cel op staat.

Het is dus best mogelijk dat Donald Trump in deze zaak wegens inbreuken op de wetten rond campagnefinanciering zal worden vervolgd. De naam van de gewezen president dook toen al op in Cohens dossier, maar werd als zittend president niet genoemd. In de aanklacht stond hij enkel als ‘Individual-1’ vermeld.

CASE N°3: belasting-, bank- en verzekeringsfraude

Eigenlijk is de zaak rond Stormy Daniels en Karen McDougal Trumps minste zorg.

In ruil voor strafvermindering onthulde Cohen aan Vance veel grotere misdrijven. De openbare aanklager onderzoekt mogelijke bank-, belasting- en verzekeringsfraude door Trump en de Trump Organization, beide in hun hoedanigheid als zakelijk rechtspersoon. Zoals het vakblad New York Law Journal onlangs schreef: ‘Voor dit onderzoek is het irrelevant of Trump president was of niet; dit heeft alles te maken met de wijze waarop hij zijn zaken beheerde en zijn belastingen betaalde of niet.’

Er circuleren al meerdere, deels ontsloten rechtbankdocumenten waaruit blijkt dat Vance ‘mogelijk wijdverspreid en langdurig crimineel gedrag’ binnen de Trump Organization onderzoekt.

Een van de concreetste onderzoekspistes is dat Trump de waarde van zijn eigendommen ruim liet overschatten, om bijvoorbeeld hogere leningen of goedkopere verzekeringspremies te verkrijgen, maar liet onderschatten als het op belastingaangiften aankwam.

Cohen verklaarde in 2019 onder ede voor het Congres dat Trump zijn imperium in het totaal “voor honderden miljoenen dollars” aan waarde moet hebben over- of onderschat, naargelang het hem uitkwam. Vance neemt deze onderzoekspiste ernstig. Onlangs dagvaardde hij de gemeenten Bedford en North Castle in Westchester County om hun officiële belastingadministratie inzake Seven Springs over te dragen. Trump kocht dat landgoed in 1995 met de intentie om het ‘te ontwikkelen’.

Trumps belastingstrategie trok al sinds zijn verkiezingscampagne de aandacht omdat hij voorafgaand aan zijn presidentschap én als president weigerde zijn belastingaangifte te openbaren. Pas vorig jaar raakte een deel van zijn fiscale geschiedenis bekend toen een team onderzoeksjournalisten van The New York Times er de hand op wist te leggen.

Uit hun opzienbarende onthulling bleek onder meer dat Trump in 2010 een belastingteruggave van 72,9 miljoen dollar (60,7 miljoen euro) had verkregen voor een casinoproject in Atlantic City, dat hij leeg achterliet. Mogelijk verkreeg hij het hoge bedrag door aftrekbare investeringen te beloven die er nooit zijn gekomen. Vorige week kondigde Atlantic City aan dat het casinogebouw met de grond gelijk zal worden gemaakt.

Vance onderzoekt niet alleen Trump. Zijn kinderen bleken ook dikwijls begunstigden van bedrijfslonen die als opvallend hoge kost konden worden ingebracht. Zo streek zijn dochter Ivanka op een bepaald ogenblik voor minstens 740.000 dollar aan consultancyvergoedingen op, terwijl ze ook loontrekkende was bij de Trump Organization. Onderzoek moet uitwijzen of ze dat daadwerkelijk verdiende, dan wel er sprake van was om zoveel mogelijk uitgaven te doen om in aanmerking te komen voor belastingaftrek.

Deze aftrek dreef Trump tot in het kleinste detail door. Zo schreef Trump als presentator van The Apprentice voor 70.000 dollar aan kapperskosten af voor zijn haartooi. Hij bracht ook veel onkosten in die veel weg hebben van puur persoonlijke uitgaven: van woningen tot vliegtuigen.

Als presentator van ‘The Apprentice’ liet Trump voor 70.000 dollar kappersonkosten van zijn belastingen aftrekken. Beeld NBC
Als presentator van ‘The Apprentice’ liet Trump voor 70.000 dollar kappersonkosten van zijn belastingen aftrekken.Beeld NBC

In tien van de voorbije vijftien jaar betaalde hij géén inkomstenbelastingen aan de federale overheid. In het verkiezingsjaar 2016 en 2017 betaalde hij slechts 750 dollar, terwijl er wel inkomsten waren van meer dan 14,6 miljoen dollar. Trumps verdediging brengt daartegenin dat zijn lage aangifte het resultaat is van bedrijfsverliezen en onkosten ten belope van 15,3 miljoen dollar, en overgeboekte verliezen van 12,3 miljoen dollar.

Als het tot een rechtszaak komt, zal die volgens het New York Law Journal rond één kernvraag draaien: deed Trump aan legale belastingontwijking of aan illegale belastingontduiking? Voor het eerste kun je bij betwisting een minnelijke schikking met de belastingdienst IRS sluiten, voor het tweede riskeer je celstraf.

In Trumps nadeel speelt dat er ook gedupeerden zijn. Zo blijkt zijn vastgoedmakelaartrainingsprogramma, Trump University, alle kenmerken van een pyramidefraude te hebben gehad. Consumenten, vooral senioren, werden aangespoord om peperdure seminaries te kopen voor deskundig investeringsadvies. Alleen de eerste klanten, aan de top van de piramide, kregen deze dienst aangeboden. Tevreden overtuigden zij dan via mond-tot-mondreclame anderen om in hun voetsporen te treden. In ruil kregen zij op een drafje adviezen van marketingbedrijven die Trump aan een spotprijs inhuurde. De dure inschrijvingsgelden van Trump University – een vzw naar Amerikaans recht – werden vervolgens door Trump zelf opgesoupeerd. Hij gebruikte het geld onder meer om rechtszaken mee te bekostigen die tegen zijn bedrijven werden ingespannen, maar ook om een levensgroot schilderij van zichzelf mee te betalen dat nu in een van zijn golfclubs hangt.

Als de onderzoekers erin slagen om vast te stellen dat Trump ‘een patroon van illegale activiteiten’ ontplooide, kijkt hij mogelijk ook aan tegen racketeering-aanklachten, waarbij je bedrijf feitelijk als ‘corrupte of criminele onderneming’ wordt bestempeld. De potentiële straffen? Een onherroepelijk faillissement, maar ook een celstraf van twintig jaar per aanklacht.

Dat bewijzen is een ander paar mouwen. De Trump Organization bestaat uit een wirwar van private vennootschappen, wat het moeilijker maakt om een verantwoordelijke aan te wijzen als er iets fout loopt. Een papieren of elektronisch spoor volgen dat naar Trump zelf leidt, is nog complexer. De ex-president gebruikt immers géén e-mail.

Vance kijkt ook aan tegen procedurele nadelen. De staatsrechtbanken in New York geven de verdediging namelijk veel meer rechten dan de federale rechtbanken. Er zijn striktere regels om bewijs ontvankelijk te verklaren voor een Grand Jury, en zelfs geringe procedurele fouten volstaan er om aanklachten te verwerpen. Vance zal dus alleen naar de rechter stappen als hij een waterdichte zaak heeft.

Er is bovendien haast bij. Vances termijn is zijn laatste jaar ingegaan. De meeste financiële misdrijven verjaren ook na vijf jaar.

Tegelijk riskeert Trump vervolging wegens federale belastingfraude. Naast het onderzoek van Vance in New York voert ook de IRS een grondige audit naar zijn casino-avontuur. Als de auditeurs een “grondige aanwijzing” van fraude vinden, kunnen ze de zaak aanhangig maken bij het ministerie van Justitie, dat ook kan beslissen om statelijke en federale aanklachten te bundelen.

CASE N°4: witwasaanklachten door omstreden zaken met buitenlandse partners?

Trumps zakengeschiedenis met buitenlandse partners, van wie de inkomstenbronnen onduidelijk of verdacht zijn, roept al langer vragen op. Het valt niet uit te sluiten dat er witwasaanklachten zullen volgen. Zijn zakelijke en persoonlijke relatie met de Russische oligarch Aras Agalarov, die door Senaatsonderzoekers vorige zomer nog met de Russische georganiseerde misdaad in verband werd gebracht, komt als eerste in beeld.

Trump werkte in 2013 samen met Agalarov en zijn zoon voor de organisatie van de Miss Universe-verkiezing in Moskou. Hij speelde ook met het idee om samen met hem in de Russische hoofdstad een Trump Tower te bouwen.

Agalarov is bovendien de man die de omstreden ontmoeting uit juni 2016, in volle presidentsstrijd, regelde tussen Russische advocaten die banden hebben met het Kremlin en Trumps kinderen. Daar werd door de Russen gelobbyd voor de afschaffing van de Magnitsky-wet, op grond waarvan de VS sancties konden afkondigen (bijvoorbeeld het bevriezen van banktegoeden) tegen Russische officials die werden verdacht van inbreuken op de mensenrechten. Het Trump-kamp zou ook naar mogelijk bezwarende info over Trumps toenmalige tegenstrever Hillary Clinton hebben gepolst.

Wat nog steeds onder het vergrootglas ligt, zijn Agalarovs toenmalige zakenactiviteiten in de VS en zijn samenwerking met Trump, toen hij nog een campagnevoerende zakenman was. Agalarov richtte in volle verkiezingscampagne via zijn boekhouder een Amerikaanse bedrijfje op waarin hij elf dagen na de ontmoeting in de Trump Tower bijna 20 miljoen dollar pompte. De transfer werd later door het ministerie van Financiën aangeduid als ‘verdacht’.

Agalarov hield altijd vol dat het geld voor vastgoedinvesteringen diende en niets te maken had met zijn zakelijke band met Trump.

Deed Trump aan legale belastingontwijking of aan illegale belastingontduiking? Voor het tweede riskeer je celstraf. Beeld RV
Deed Trump aan legale belastingontwijking of aan illegale belastingontduiking? Voor het tweede riskeer je celstraf.Beeld RV

Vandaag is de relatie een blok aan Trumps been. In een vernietigend rapport van de Senaatscommissie Inlichtingen, dat in augustus 2020 werd vrijgegeven staat te lezen: ‘De Agalarovs hebben betekenisvolle banden met de Russische georganiseerde misdaad en zijn nauw verbonden met individuen die betrokken zijn in moord, prostitutie, wapentrafiek, kidnapping, afpersing, drugshandel, witwassen en andere criminele ondernemingen. Sommige van deze activiteiten zijn grensoverschrijdend, tot in de Verenigde Staten toe.’

Agalarov ontkende deze beschuldigingen nadien met klem.

Het Senaatsrapport benadrukte dat Agalarov ‘betekenisvolle banden heeft met de Russische regering’, waaronder individuen die betrokken waren bij beïnvloedingsoperaties die tegen de verkiezingen van 2016 waren gericht. ‘Hij heeft toegang tot president Poetin en Poetins adviseur en woordvoerder Dmitry Peskov.’

CASE N°5: samenzwering met een buitenlandse mogendheid?

Over de ongeoorloofde relatie van de Trump-campagne met de Russische overheid is tussen 2017 en 2019 al veel blootgelegd door speciaal aanklager Robert Mueller. Hij diende na een onderzoek allerhande criminele aanklachten in tegen 34 betrokkenen, onder wie Trumps voormalig campagnemanager Paul Manafort – die daarvoor als consultant werkte voor Russische oligarchen met Kremlin-banden – en gewezen nationaal veiligheidsadviseur Michael Flynn.

Zij werden veroordeeld, maar kregen later gratie van president Trump. Mueller besloot destijds dat geen leden van Trumps campagneteam konden worden beschuldigd van rechtstreekse samenzwering of ‘coördinatie’ met de Russische regering tijdens hun beïnvloedingsoperaties, denk aan de hacking-operaties, waarvan de Republikeinen electoraal profiteerden.

De hamvraag is nu of er onder de nieuwe regering van huidig president Joe Biden nieuwe onderzoeken zullen volgen naar de rol van ex-president Trump zelf, die als zittende president in het Mueller-rapport buiten schot bleef.

Het rapport van de Senaatscommissie Inlichtingen toonde vorige zomer duidelijk aan dat er sinds Muellers onderzoek nieuwe elementen aan het licht waren gekomen.

Zo legden ze het vergrootglas op nog meer contacten tussen de Trump-campagne en Russische figuren met banden met het Kremlin. Er wordt ook uitvoerig verwezen naar gesprekken tussen Trump en zijn vroegere, intussen veroordeelde campagneadviseur Roger Stone - aan wie inmiddels ook gratie is verleend. In die gesprekken ging het over het verkrijgen van ‘inside informatie’ over Democratische e-mails die de Russen hackten en via WikiLeaks verspreidden.

Last but not least blijft Trumps eigen relatie met de Russische overheid veel vragen oproepen.

Trump reisde al in 1987 voor het eerst naar de toenmalige Sovjet-Unie, waar hij als vastgoedmagnaat was uitgenodigd. Trump zelf schreef in zijn boek The Art of the Deal over dit bezoek dat hij naar Moskou reisde nadat hij op een galadiner naast Sovjet-ambassadeur Yuri Dubinin had gezeten. “Van het een kwam het ander, en dan praat ik over de bouw van een groot luxehotel tegenover het Kremlin, in samenwerking met de Sovjetregering.”

In zijn onthullend boek Collusion onthulde The Guardian-journalist Luke Harding vorig jaar al hoe de uitnodiging werkelijk tot stand kwam: niet toevallig, maar georganiseerd door het topniveau van de Sovjetdiplomatie én met steun van de toenmalige inlichtingendienst KGB die dergelijke operaties opzette om invloedrijke Amerikanen te rekruteren of naar hun hand te zetten. In dat laatste zouden ze tijdens deze reis met een charmeoffensief zijn geslaagd.

Vorige week bevestigde gewezen KGB-officier Yuri Shvets dit verhaal. Trump zou in hun dossiers de voorbije decennia bekend zijn geweest als een ‘doveritelnaya svyaz’ – een ‘vertrouwelijk contact’. Shvetz vertelde aan The Guardian dat de KGB Trump al in 1987 via lokale gesprekspartners het idee influisterde om in de politiek te gaan. Trump zou zelfs al op hun radar hebben gestaan sinds 1977, toen hij als piepjonge zakenman met zijn eerste vrouw huwde, het Tsjechische model Ivana Zelnickova.

Meteen na zijn terugkeer naar de VS begon Trump – toen nog in het Amerika van Ronald Reagan, en in volle Koude Oorlog – na te denken over een nominatie als presidentskandidaat. Hij pakte ook uit met een paginagrote advertentie in de kranten, waarin hij voor het eerst zijn scepsis uitte over de Amerikaanse deelname aan de NAVO. De advertentie schotelde de Amerikanen voor “waarom Amerika zou moeten stoppen met het betalen van landen die zichzelf kunnen verdedigen”, doelend op Japan en Europa. Shvets stelt vandaag dat de advertentie op het toenmalige KGB-hoofdkwartier werd gevierd als een succesvolle ‘actieve maatregel’, uitgevoerd door een nieuwe aanwinst.

Als president waren uithalen naar de slecht betalende Europese NAVO-lidstaten schering en inslag, wat leidde tot een verzuring van de trans-Atlantische relaties. Vanuit het Kremlin keek de Russische president Vladimir Poetin, een gewezen KGB-officier, tevreden toe.

CASE N°6: claims van schuldeisers

Zelfs als Donald Trump en zijn familie aan gerechtelijke veroordelingen ontkomen, zijn ze nog niet uit de problemen. De Trump Organization bevindt zich nu al in slechte papieren. Net voor hij het Witte Huis verliet, raakte bekend dat de inkomsten van de vennootschap in vergelijking met 2019 met een derde daalden.

Dat komt deels door de (tijdelijke?) instorting van de hotelsector door de coronapandemie, maar intussen vervreemdde Trump ook heel wat zakenpartners door zijn weigering de verkiezingsnederlaag te erkennen en de daaropvolgende bestorming van het Capitool. Denk bijvoorbeeld aan Deutsche Bank, waar hij heel wat leningen had lopen, en de Professional Golf Association die haar kampioenschappen voor 2022 niet langer in een van zijn clubs zal houden.

Trump zal hoe dan ook nieuwe inkomsten nodig hebben, en niet alleen om zijn advocatenkosten te betalen. De komende vier jaar lopen voor 900 miljoen dollar aan leningen af die hij moet terugbetalen.

Als dat niet lukt, kunnen sommige van zijn kroonjuwelen als onderpand te koop worden gezet: van zijn hotel in Washington DC en zijn geliefde golfresort in Miami tot zijn iconische torens in Chicago en New York.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234