Donderdag 21/10/2021

Kamermuziek van een hartelijke anarchist

Met een ambitieus instrumentarium, een indrukwekkende speelduur van bijna twee uur en een gedurfde setlist maakte zijn gelegenheidstrio grote sier. Alleen Daans worsteling met zijn eigen stem stuurde het concert af en toe naar een doodlopend pad.

“Simple? Een dikke leugen!”, monkelde de louche crooner, voor hij de gelijknamige song inzette. Geen mens die hem ongelijk gaf in de statige Gentse theaterzaal. Daans sologang is immers nooit een schoolvoorbeeld van eenvoud geweest. Na de berging van Dead Man Ray maakte Stuyven een decennium lang muzikale kwantumsprongen: van excentrieke maar introverte songs naar elektronische hymnes en Eurovisiekitsch. Daarbij liet hij avant-gardisme volop haasje-over spelen met bombast en teksten vol dubbele bodems.

Pièce de résistance

Maar zijn nieuwste langspeler Simple, genoemd naar die ene bewuste song op zijn solodebuut, zou misschien wel de meest avontuurlijke zet van Daan kunnen zijn. Op die plaat stak de zanger enkele van zijn beste songs in een nieuw kleedje, samen met drumster Isolde Lasoen en cellist Jean-François Assy. Dat leverde een stilistisch pièce de résistance op, waar buisklokken, vibrafoon, cello, bugel en piano de hoofdrol in wegkaapten.

Maar zelfs in een ontmantelde en sobere outfit kon Daan ons live nog voortdurend op het verkeerde been zetten. Wat moest je bijvoorbeeld denken van het prachtige ‘A Single Thing’? In die remake van een Dead Man Raysong haalde nu eens romantische lieflijkheid, dan weer donker drama de bovenhand. Tegelijkertijd monsterde een sinistere Daan de zaal, terwijl hij beloofde: “If you learn to love me, then I’ll learn to like you.” Bepaald creepy.

Ook de single ‘Wifebeater’ - “kanonnenvlees voor de radio” - bezorgde ons de daver op het lijf. Met Daan aan de buisklokken kreeg de song over huiselijk geweld een uiterst onheilspellend aura.

Die grimmigheid stond dan weer in schril contrast met de hoofse magie tussen Isolde Lasoen en Daan. Die was vooral voelbaar in ‘Ashtray’ - die wederzijdse blikken! - en in ‘Swedish Designer Drugs’, waarin beiden flirterig met elkaar in duet gingen en nauwelijks hun slappe lach konden onderdrukken. “Zij is de enige vrouw die me goesting geeft om zelf een vrouw te zijn”, kondigde Daan haar grijnzend aan.

Aan geestige oneliners geen gebrek. ‘Woods’ werd ingeleid als “een song over voortplantingsvrees”, ‘Exes’ als “een liedje waar ik in Gent tot dusver van gespaard ben gebleven”. En tijdens de bisronde vroeg Stuyven of er een Jacek en Svetlo in de zaal zaten - die namen stonden namelijk op de flank van zijn vleugelpiano. Toen er geen gehoor werd gegeven aan dat verzoek, monkelde hij: “Tja, ik zou mezelf ook niet durven te vertonen als ik een ongestemde piano in de zaal zette. Al zou ik op een gestemde piano niet beter spelen, hoor.”

Moordend

Op het podium toonde Daan zich meer dan ooit de warmhartige anarchist die Georges Brassens ook was. Maar evengoed zag je een hilarische causeur en een onrustige geest in een rusteloos lichaam. En een zanger? Nou, nee. Daarvoor worstelde Stuyven te vaak met zijn beperkte bereik en doorrookte stem. Vooral Neil Youngs ‘A Man Needs a Maid’ was te hoog gegrepen: Daan liet ome Neil tijdens het refrein haast klinken als een benepen Axl Rose, terwijl hij in ‘The Fool’ en ‘The Player’ geen vat leek te krijgen op de juiste toonhoogte. Ook de cover van Tim Hardins ‘How Can We Hang on to a Dream’ kraakte en schuurde, maar trof nauwelijks doel. Ter zijner verdediging: voor een kettingroker - zelfs de zwarte pianotoetsen bleken Daan zin te geven in een sigaret - moet de lengte (twee uur!) van dit huzarenstukje moordend zijn geweest.

In een lichtelijk heiligschennende versie van Grant Lee Buffalo’s ‘Fuzzy’ deed Stuyven overigens gelukkig wel zijn voordeel met zijn roestbruine croonerstem.

Toch werden we uiteindelijk nog meer overdonderd door de nieuwe song ‘Protocol’, waarin Isolde Lasoen zich opwierp als een incarnatie van Alison Goldfrapp: haar ragfijne meerminnenzang deed ons alvast spontaan mijmeren naar Felt Mountain tijdens dit kamermuziekje op drift.

Kortom, als deze ‘Protocol’ de koers bepaalt die Daan voortaan wil varen, blijf je het best nog even verstekeling aan boord.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234