Donderdag 17/06/2021

'Kalm blijven. Het kan zo gedaan zijn. Niet te zot, alstublieft'

In 2006 ging 'De President' op bedevaart naar Kerselare, en zijn club speelde Europees. Vorig jaar brandde de voorzitter een kaars in Knokke, en zijn club werd gered. En nu? Nu bidt Willy Naessens (64) geen rozenkrans, maar een schietgebed. Zulte Waregem kampioen. Qué? 'God de vader, we hebben u nodig.'

Ego en eega. Dat scheelt maar een letter. Maar eila, het kan wel gans uw spel om zeep helpen, hé." Neen, Willy Naessens heeft het niet over de rondedans van het leven, noch over het edele spel der liefde. "Jaja, geloof mij, de kruiswoordraadsels in De Morgen zijn een stuk moeilijker dan die in Het Laatste Nieuws." Naessens schaakt niet, maar is wel een strateeg.

"Het overzicht bewaren, daar komt het op aan. Kleine dingen proberen, kleine woordjes zoals voorzetsels en tussenwoorden, de juiste pionnen op de juiste plaats. En het loopt vanzelf. Maar pas op, het kan lang duren, hé. Altijd kalm blijven." Het Zweeds raadsel van het Belgisch Voetbal.

Kalm blijven, dat was ook vorige week woensdag het devies. Anderlecht versus Zulte Waregem. Een topper, begot. Natuurlijk wilde hij die mannen in Brussel de hand schudden. De President - zo wordt hij genoemd op de club - wilde zijn ploeg zien winnen. 0-1. Maar de voorzitter was niet aanwezig. Hij zat thuis, met vrouw en kind. De reden? De dagen voorafgaand aan de partij wilde Willy zelf ook wat extra trainen. Honderd keer pompen op zijn Bodycoach, een trilplaat waar vrouwen hun postnatale kilo's mee wegbranden. Pompen en puffen op een daverend platform - "Aja, toch een beetje in figuur blijven" - en hop: zijn schouder zat vast. De dokter zei het meteen: "Willy, je moet geen twintig jaar willen zijn." Hij kon geen deur meer dichtdoen, geen jas meer knopen. Dus zat hij voor de tv, bloednerveus: "Toch een fles wijn gekraakt nadien, om te bekomen. Man, winnen bij de titelfavoriet. Ze praten er hier nog altijd over."

Maar don't mention the word, in Waregem. Kampioen. Wie dat vooraf had gezegd, Essevee kampioen? Een dwangbuis en colloqueren. Waar dit verhaal gaat stranden? Grootspraak is de voorzitter van SV Zulte Waregem vreemd. Daarvoor is hij te nuchter. Te geslepen ook. Hij zegt het zelf: "Niet veel mensen willen mij interviewen. Die Naessens zegt toch niks. Altijd rond de pot draaien. Altijd hetzelfde."

In Het Boothuis, het etablissement in de schaduw van het Regenboogstadion, zal Willy Naessens alleen met zijn vinger rond zijn glas bier draaien. Als was het een Château Pétrus. Altijd beheerst, maar nooit glad. Hij wil er goed uitzien, dat wel. Vechten tegen de leeftijd, met de trilplaat en een strakke riem. Maar het imago? Ach. "Moet ik nu domme uitspraken doen en zeggen 'we spelen kampioen'? Natuurlijk niet. Als we het ooit willen worden, moet het nu gebeuren, dat besef ik. Laat ons hopen op plek drie, een Europees ticket. Is het dan Champions League, dan euh, tja, daar mag ik niet aan denken."

De club gaat over de tongen en Willy weet wat zo'n Cham- pions League kan doen met een kleine club. Hij zet het schuim aan de lippen. "Ik heb bij Genk geïnformeerd. Die mannen hebben daar bij hun vorige deelname 15 miljoen euro netto aan overgehouden. Vijftien miljoen! Maar eerlijk: kalm blijven. En dat meen ik. Het kan zo gedaan zijn. Niet te zot, alstublieft."

De eerste whisky

Aandachtsgeil is De President niet. "Ik wil geen BV worden." Toch krijgt de lokale grootheid nu een nationaal podium. De club dus, én de voorzitter. Winnen op Anderlecht en de spots floepen aan. En altijd moet hij het uitleggen: nee, ik ben niet de Willy Naessens met zijn paarden en zwembaden. Ik ben een andere. Maar ook een Willy.

Toch ook een volbloed ondernemer. Iemand met tentakels in het dichte weefsel van Zuid-West-Vlaanderen, de rafel van de industrie. En een beetje Oost-Vlaanderen, Texas ligt ook in Zulte. Ons kent ons. En iedereen kent Willy. Er is al vaak aan zijn mouw getrokken, door André Denys (Open Vld) onder anderen. Of hij geen goesting had in de nationale politiek. Maar Willy zei neen. Niks voor hem: "Te veel slangen in de politiek." De man die het land nu ziet als de voorzitter van SVZW, is vooral een ondernemer. 'Dakwerken Naessens', het begon als een tweespan, dertig jaar geleden. Vader en zoon. De naam valt en Willy vertelt, zonder rond de pot te draaien.

"Ik ben eigenlijk een kind van het café. Vader en moeder baatten 'Het Sportlokaal' uit, de stamkroeg van Zulte Sportief. Een voetballokaal, een duivenlokaal, de plek waar vrouwen hun man van de barkruk kwamen sleuren - "zit gij hier nu weeral pinten te drinken?"- de plek waar ik leerde biljarten en tafelvoetballen. Onklopbaar in het 'bakken.' Ik zag de wereld, tussen pot en pint. Ik kon de tussenstand van de relaties goed bijhouden. Hoe ging dat, in de Vlaanders? De vrouw aan de haard en de man aan de toog.

"Ons grootmoeder, die haalde mij van het aanpalende voetbalveld. Om te bidden. In de maand mei, om 15 uur in de namiddag riep ze me binnen. Ze brandde kaarsen en gebood me onzevaders voor te lezen. Ons moeder bad ook en ons vader tapte vooral bier. Hij deed zoveel meer, ons vader. Fietsen herstellen, de waterleidingen leggen bij de boeren en dan ja, samen met mij daken bewerken.

"Zwarte sneeuw heb ik gezien bij aanvang. De jaren tachtig, pfff. Tussen '83 en '85 liepen we twintig miljoen Belgische frank mis. De economie lag op haar gat. In '83, op de eerste april, ik vergeet het nooit, werkten we een groot appartementsblok af in Gent. De patron kwam af: 'We kunnen u niet betalen.' Dat was in de voormiddag. In de namiddag, in Ename, net hetzelfde: 'We gaan in faling.' Mijn moeder zat te wenen thuis. Mijn vader ook. Miserie. Ik trok naar de bank, op zoek naar kredieten. Voor alles borg gestaan. Zelfs mijn eigen huis gaf ik in pand. Die week heb ik mijn eerste whisky gedronken. En een kaars doen branden. 's Nachts keek ik naar het plafond. Dat is hier gedaan met mij. Nu al.

"Ik ben katholiek opgevoed, op de ouderwetse manier. Een kerkloper ben ik niet, maar ik geloof wel. Zo'n kaars doet deugd. Ik kan dat niet uitleggen. Voor de match trek ik me soms even terug, een keer naar boven kijken: 'Help een beetje, God de Vader.' Ik weet het. Die vent kan niet iedereen helpen, maar toch." (lacht)

Tegelijk liet de jonge durfal stoom af naast het veld, vroeger en nu. Zijn spelerscarrière smolt al snel weg, door liesproblemen. Maar Willy werd voorzitter van de Zultse fusieploeg. Een moeilijk huwelijk van twee politieke partijen. Hij liet iedereen ontslag nemen, trok een vers blik leden open, organiseerde de eerste vergadering, werd prompt voorzitter en in geen tijd ook kampioen. "Na die week van die faillissementen speelden we in het weekend tegen Etikhove, een match om de promotie naar tweede provinciale. 2-0 gewonnen. Ik kwam thuis, dronk een glas bier en sliep als een steen. Het was gedaan met balen om de gemiste centen. Het voetbal had mij verlost."

De slalom van Pino De Craeye

Communicerende vaten zijn het: de stress van de CEO werd en wordt weggespeeld met een dubbelpass en een driehoek. De stress van de voorzitter werd en wordt weggevaagd met een truweel en wat cement. Zijn moeder zei: "Traag rijden, groot huis." Zo ging het op het dak en op het veld. Rustig groot worden. De Dakwerken groeiden van een familie-initiatief uit tot een peloton van 120 arbeiders en 20 bedienden. Zoon Steven bepaalt de koers. En vader Willy kijkt toe. Zelf is hij nu projectontwikkelaar. Weinigen die het weten, maar Naessens bouwt in Knokke, Koksijde, Oost-Duinkerke, Sint-Idesbald, Zulte en tot voor kort ook op Tenerife. Een reus, kortom. Het voetbal, zelfde verhaal. De weg van de Rustige Vastheid.

Traag gereden, groot huis.

Willy Naessens is erin geslaagd om SV Waregem, aan de zijde van Zulte, te reanimeren. De club lag aan het infuus, eind jaren negentig. Een kerkhof aan de Gaverbeek. Niet alleen financieel volledig uitgedroogd, maar ook een sportieve dodendans. SV Waregem kreeg boerenverstand uit Zulte. En Zulte kreeg plots een verleden. De beelden zijn gebeiteld in het brein van Essevee. Altijd is er de geur van verschaalde pils, kleurt het gelaat rood-wit als de naam valt: AC Milan, een echo uit het verleden. En Berlusconi. Spelers die in Waregem arriveerden en vroegen: 'Where's the metro?' Of nog: Pino De Craeye die in San Siro slalomde tussen whiskeyflessen, muntstukken, batterijen tot zelfs een enkele autoradio. Hij kreeg een appelsien tegen zijn hoofd, dat wel. Het zijn de Grote Verhalen, de tijd van toen. Een beetje peper en zout.

En dat beseffen ze daar misschien te weinig. Dat in het vooralsnog korte bestaan van de nieuwe club - twaalf jaar - toch ook plaats was voor kolder. Mythes zijn het nog niet, maar de legendes komen tot leven.

Het kleine verhaal. "In 2001, de club bestond nog maar pas, kronen we ons in de laatste match van het seizoen, in de allerlaatste minuut, tot kampioen van derde klasse. Met een gemengde ploeg, alhoewel, slechts één speler van het toenmalige SV Waregem stond op het blad. Natuurlijk was er wrevel. 'Ze moeten die van ons niet hebben.' Maar Francky (Dury, de huidige coach, MD) zette door. En hij won. Honderd vaten bier waren er besteld. De wedstrijd was op de middag. Om 18 uur was het stadion helemaal leeggedronken. Ik ben in mijn camionette gekropen en heb een brouwer gebeld. 'Kameraad, ge moet mij helpen.' Man toch, mijn laadbak vol vaten, hier en daar losgeweekt bij cafés, reed ik terug naar het stadion. Het eindtotaal: 140 vaten."

Natuurlijk kent hij de tips & tricks van het spel. En hij pompte ook al wat geld in zijn clubs, dat spreekt. Bij Zulte konden de vrijwilligers gratis tanken aan Café Sportlokaal. En had een speler nog een duwtje nodig, dan scharrelde Willy in zijn broekzak: "Hier. Genoeg?" Hij trok naar Olsene, ergens in de jaren tachtig. 500.000 franken voor twee spelers, cash betaald. En hij nam ze mee. Zo ging dat toen, en zo gaat dat nu niet meer.

Het grote verhaal. In het eerste seizoen trekt Willy Naessens op bedevaart naar Kerselare en "we winnen de beker en spelen Europees. Is dat toeval? Misschien wel." Hij helpt, die God de Vader.

"In de voorronde van de Europa League troffen we Lokomotiv Moskou. Op een moment dat onze club nog uit één en al amateurisme bestond. Onze ploeg? Voegers, metselaars, leerkrachten. Ja, ik heb veel pinten gedronken met die mannen. Onze werking? Man, we liepen zo veel geld mis. Onderhandelingen met de Nederlanders, de NOS, over tv-geld. Ook met de Britten. Bon, hoe doe je dat, die onderhandelingen? We wisten van niks.

"We komen aan in Moskou en krijgen een rondleiding in het stadion. Nooit gezien, zó'n tempel. Volledig onderkelderd. Een van die Russen vraagt mij doodserieus, via een tolk, hoeveel mensen er bij Zulte Waregem werken. Ik antwoord eerlijk: 'Euh twee, de rest zijn vrijwilligers.' Zijn antwoord: 'Bon, wij zijn met 300.' Tja. (lacht) We konden daar met 5-1 verliezen. De trainer van Lokomotiv, Muslin (Slavoljub, ex-Lokeren, MD) zette drie internationals op de bank. Kan tellen, qua arrogantie. We verloren met 2-1 en kregen een duur horloge cadeau van de club. En een glazen kunstwerk, een kubus met daarin een maquette van hun stadion.

"Een paar weken later. Op weg naar de terugmatch, in het stadion van Gent, sta ik in de file, samen met ondervoorzitter Carl Ballière. Naast ons passeren er zwaantjes die een limousine begeleiden. Wie zit er in die wagen? De voorzitter van Lokomotiv. Meneer was geland op de luchthaven van Wevelgem, vraag mij niet met welk vliegtuig, en had de politie ingeschakeld om hem naar het stadion te begeleiden. En ik zat daar in de auto. Ik begreep er niks van. Die man heb ik niet eens gesproken in Gent. Zijn bodyguards overigens ook niet. Een pak mannen met lang haar, en ze keken niet echt vriendelijk. Ah ja, nog iets: we wonnen met 2-0. (lacht) Patat, naar de Europa League!

"Nog een paar weken later later zat ik in Monaco, voor de loting. Rollen daar uit die trommel: Austria Wenen, Ajax, Sparta Praag en Espanyol Barcelona. Ik zei gedag aan de andere voorzitters, in een taal die ik zelf niet spreek. Gewoon, goeiedag gezegd (lacht). Fier als een gieter. 'Hallo, ik ben, euh, van Zulte Waregem.'"

Bloedende harten

Er zijn nog verhalen, uit het heden, maar er kleeft geen kolder meer aan. SV Zulte Waregem heeft nu ook een professionele structuur, er staat iets op poten. Met dank aan Naessens, maar tegelijk ook aan Vincent Mannaert, de huidige manager van Club Brugge. "We moesten iets doen, en snel. Een doener ben ik niet, wel een denker. Bij de Dakwerken dacht ik na: wie kan ik waar zetten om een zo groot mogelijk rendement te halen? Je moet je omringen, of dat nu als zaakvoerder of als voorzitter is. Je pionnen uitzetten, op de juiste plek."

Ego en Eega, één letter verschil.

"Tegelijk moet je ervoor zorgen dat je gemist kunt worden. Ik zag het in mijn eigen bedrijf. Mijn zoon en dochter uit mijn eerste huwelijk gaf ik alle ruimte in het bedrijf. Voor ik het wist zat ik aan de achterdeur. (knipoogt) Bij Essevee net hetzelfde. Delegeren en ondersteunen. Het moest snel gaan, dus was er Vincent die de boel meteen in handen nam."

Vanavond kijkt Naessens Mannaert in de ogen. In hem ziet hij zichzelf, als een jongere versie. Vrienden voor het leven, zegt Willy daarover. En hij zegt nog iets: "Ik ben zelfs een beetje supporter van Club Brugge, door de komst van Mannaert. Vroeger was dat eerder Anderlecht, nu niet meer."

Anderhalf jaar geleden moest Naessens wel even slikken. In een paar maanden tijd verloor hij én Mannaert (aan Club Brugge), Dury, zijn eeuwige coach (aan KAA Gent) en Johan Deschuymeren (logistiek). "Die laatste had alle sleutels, kende alle deurklinken en deed als laatste het licht uit. Maar hij vertrok."

Een drietand die uiteenviel. Naessens voelde zich eenzaam en Patrick Decuyper maakte zijn intrede. De tomeloos ambitieuze zakenman van Enfinity, het groenestroombedrijf. En met hem een leger aan vreemde knapen. Er streek een bende Bal- kanboys neer aan de Gaverbeek. Er verschenen verhalen over de louche makelaar Vlado Lemic. Essevee was plots in handen van de Lemic Connection, zo viel te lezen, een verdacht netwerk van sterke mannen in het internationale voetbal. Ware- gem als speelbal. Op het veld liep het voor geen meter meer. Met een carrousel aan trainers als gevolg. Gedaan met de rustige vastheid. Dury ging nog eens langs op de club, toen hij al bij de voetbalbond werkte. Bij de opening van een speciale loge zat hij mee aan tafel. Hij zei het aan zijn vriend Naessens: "Willy, mijn hart bloedt." Willy zei: "Dat van mij ook."

"Nachten heb ik toen wakker gelegen. Patrick Decuyper, de vervanger van Mannaert en de afgevaardigd bestuurder van de club, wilde veel goeds doen, maar hij had pech. En je kunt het hem niet eens kwalijk nemen. Er werd gemopperd, 'Decuyper, die kan het niet.' Dat is niet waar. Die man moet mij straks opvolgen. Dat komt goed, wij begrijpen elkaar. Nu wordt er zo druk gedaan over een TD (technisch directeur, MD) bij Essevee. Ach, een storm in een glas water. Maar soit, er moest wel iéts gebeuren, anderhalf jaar geleden. Tweede klasse, ik mocht er écht niet aan denken."

De President ging een kerk binnen in Knokke en brandde een kaars. Het gaf hem een goed gevoel.

"Een kaars, ja, ik weet niet waarom. Maar het hielp. We redden ons. De oorlogskas werd opengebroken om Mbaye Leye terug te kopen, om Franck Berrier terug te kopen en ja, om Francky Dury weg te kopen bij de Voetbalbond. De beheerraad twijfelde aanvankelijk. Francky was hier nerveus vertrokken, hij was bij zijn vertrek echt klaar voor de stap naar KAA Gent. Maar plots was daar het verhaal van die telefoontjes, in zijn eerste seizoen (Dury die als Gent-coach vaak belde met Vincent Mannaert, zijn ex-'compagnon de route' bij Essevee en op dat moment manager van Club, MD). Dury tekende af bij Gent voor nul euro. Ja, nul euro. De Witte, voorzitter van Gent, begreep er niks van. Ik ook niet. Ging Dury naar Club?

"Het ging uiteindelijk niet door, maar Francky vond de rust terug bij de bond. Dat deed hem uiteindelijk deugd. Toen we opnieuw voor hem kozen, kreeg Essevee zijn enthousiaste coach terug. Francky is nu nog altijd druk en nerveus, soms. Het blijft een gendarme, hé, die legeropleiding gaat er nooit meer uit. Maar hij gaat er voor. En kijk, wij staan tweede, nooit meegemaakt. Natuurlijk is hij een goede vriend. Hij was een beetje kwaad op ons dat we hem niet eerder terugnamen. Maar vriendschap en business, dat kan ik goed opsplitsen.

"En straks? Ja, straks. Wat staat hier te gebeuren? Geen idee. Wat gaat Francky doen als er een Arabier met een zak geld om hem komt? Dat kan, hé. Ik vroeg het hem onlangs. Wat ga je doen als Qatar belt? Zijn antwoord: 'Ne keer peizen, voorzitter.' Vergeet het: hij moet dat doen, als dat zou gebeuren."

Maar zover zijn ze niet, in Waregem. Eerst is er Club Brugge, vanavond. En later beginnen de play-offs. En nog later zal de bloeddruk aan de Gaverbeek naar hypertensie neigen. Niemand die het zal toegeven, maar de supporters, die dromen al. De club is de reglementen al aan het checken. Hoe groot een stadion moet zijn in de Champions League, hoeveel zitjes, hoe breed, hoe dit, hoe dat. Ze denken aan Beerschot, als het eigen stadion niet lukt. Of de Heizel, desnoods.

Willy Naessens zal kalm blijven, ook als de club naast de prijzen valt. Er is nog altijd de bodycoach met z'n trilplaat, en een Zweeds raadsel is ook plezant. Zulte raakt wel volgebouwd en aan de kust is nog plaats.

Maar als het kan, als het heel even kan, kijkt Willy straks zijn jongere zelf in de ogen, die van Club Brugge, waarna hij zijn ogen ten hemel slaat en zachtjes prevelt: "God de vader, we hebben u nodig."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234