Maandag 26/07/2021

Kabaal in de Kruidtuin

De twintigste editie van Les Nuits presenteert opnieuw een gedurfd programma dat naast de grote namen enkele ontdekkingen in petto heeft. Van de intieme pop van Mermonte tot de agressieve seksualiteit van Savages: dit zijn de vijf groepen uit het eclectische aanbod die u zeker niet mag missen. Tinne Strauven

1. Mermonte

(Rotonde, 3/5)

Niet te missen want: Het tienkoppige collectief verkent de grenzen van intieme popsongs.

Om zijn project uit te werken, trommelde dertiger Ghislain Fracapane drums, gitaren, bas, cello en viool bij elkaar en liet hij ook een stel keyboards en glockenspiel aanrukken. Het resultaat klinkt als moeilijk klasseerbare pop waarvoor de bende zelf drie bevreemdende invloeden aanreikt. Of hoe denkt u dat de combinatie van een kinderkoor, eighties-hairmetal en Oost-Europese folk klinkt?

Fracapane beoogt de complete overmeestering van het publiek, zijn credo in dat streven: muziek is een verhaal vol verbeelding. Bij hun titelloze debuut ziet ons geestesoog luilekkere zomers aan zee met ontluikende opwinding op het strand. Nummers als 'David le Merle' en 'Oups' voelen speels aan tot je geraakt wordt door een plotse uitbarsting van weemoed. Hoewel een zweem van naïviteit nooit veraf blijkt, valt die eigenschap in de wereld van Mermonte te koesteren.

2. How To Dress Well

(Rotonde, 4/5)

Niet te missen want: In zijn eentje klom zanger-producer Tom Krell gestaag naar het firmament van de alternatieve R&B.

Afgelopen jaar verscheen zijn tweede langspeler Total Loss. Met de krop in de keel beschouwt hij hoe gemis van geliefden gekoppeld aan de eerste aanzet van een depressie je helemaal onderuit kunnen halen. Etherische synths trachten de leegte op te vullen met gelaagde stemharmonieën, maar onder de bedrukte duisternis schuilen prikkelende popstructuren die melancholie tot een kunst verheffen.

How To Dress Well prepareert niet alleen een zalfje voor de gevoelige ziel, Krell weet ook een zekere sensualiteit bloot te leggen. De suggestie van genot stijgt bij elke geile, ingetogen kreun. Bovendien werkt zijn vibrerende falsetstem zowel intrigerend als verwarrend. Vanwaar komt de agressie die hij voelt en voor wie is ze bedoeld? Huiveringwekkend in zijn gespleten gestalte.

3. Concrete Knives

(Chapiteau, 6/5)

Niet te missen want: Franse humor, onder artiesten die ze leuk vinden klasseert Concrete Knives in schreeuwerige blokletters Iron Maiden.

Als graadmeter niet geheel te vertrouwen, want ondanks de metalen groepsnaam verzaakt het vijftal de 666-adepten voor kleverige pop. Van een verslavingsgraad dieons bijna doet wensten een infuus te kunnen aanleggen voor onze dagelijkse fix. Frontvrouw Morgane Colas schiet naar voren als het franglaise zusje van Karen O maar beperkt de punk tot een minimum. Minder knieën in kruis, meer melodie zoals in 'Greyhound Racing', dat doet denken aan Vampire Weekend of aan landgenoten Phoenix. Hun eersteling Be Your Own King werpt zich op als ijkpunt van een generatie tieners die de strijdliederen uit het hoofd kent, maar het leven niet zo serieus neemt. Gejaagd en gretig, de jeugd blijft onbevangen.

4. Suuns

(Chapiteau, 11/5)

Niet te missen want: De Canadezen van Suuns zijn niet voor een hokje te vangen.

Hun eigenzinnige mix van krautrock, elektronica en psychedelische prog zet de luisteraar meermaals op het verkeerde been. Suuns klinkt niet langer beklemmend zoals op Zeroes QC, hun debuut uit 2010. Wanneer je hun tweede langspeler oplegt, dreigt er geen acuut verstikkingsgevaar meer.

Images du futur opteert er liever voor je zachtjes te bedwelmen. Als een psychedelische trip die geleidelijk op gang komt en vervolgens vanuit het niets venijnig toeslaat. Ze speelt met hypnotiserende ritmes en de half gesnauwde, amper verstaanbare zanglijnen van Ben Shemie. Die gaf te kennen dat de plaat bij voorkeur gesmaakt moet worden in een half verduisterde kamer met een fles absint erbij. Of de maalstroom van Suuns' sombere noise zich kan meten met de effecten van het groene elixir ontdekt u best zelf.

5. Savages

(Orangerie, 13/5)

Niet te missen want: Als we de connaisseurs op Coachella mogen geloven is dit misschien wel het hipste wat Les Nuits dit jaar te bieden heeft.

Deze Londense all-girlband erfde de gitzwarte doemscenario's van Joy Division en hangt daar de agressieve seksualiteit van een jonge PJ Harvey aan vast. Het vrouwenkwartet laat elementaire oerkrachten samentroepen rond romantische postpunk. Verbeten, vuisten in de aanslag.

Met gestileerd geloof en grote wijsheden in de broekzak laat Savages geen twijfel bestaan over hun intenties, getuige het geblokletterde manifest op hun website. "Savages probeert je niets te geven dat je nog niet had, maar wil lang begraven emoties in je wakker schudden. Muziek en woorden slaan in als bliksem, raken je met een klap in het gezicht. We willen de impuls zijn die je ervaringen op een andere manier doet beleven, je liefjes, je jobs, je erotische leven en de plek die muziek bij al die zaken inneemt."

Portishead verklaarde al vroeg de liefde en vergeleek het belang van de groep met dat van My Bloody Valentine. Zelf proberen ze vooral de perfecte performance neer te zetten. Savages creëert een totaalconcept met als uitgangspunt, zo vatte drumster Fay Milton samen in een recent interview, muziek om op de grond te neuken. U weet alvast wat u te doen staat.

Les Nuits, van 3 tot 13 mei in Brussel. www.botanique.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234